
بد ترین کاری که میتونی با من بکنی اینکه خستگی یه چیزی رو به تنم بذاری.
نمیگم آدم تلاشگری هستم یا زیاد اهمیت میدم.
نه، اساسا و ذاتا چنین ویژگی هایی ندارم.
اما برای چیز هایی که عمیقا از ته دلم دوست داشته باشم میتونم بگم از هیچ تلاشی دریغ نمیکنم و اصلا خساستی به خرج نمیدم، من نتیجه و احساسی که میگیرم برام اهمیتش از هزینه ای که باید برای اون نتیجه بکنم بیشتره.
اما امان از روزی که تمام شوق و ذوق و امید و خستگیم رو سر چیزی بذارم و نتیجه چیزی که باید نشه.
من توی اون لحظه بابت نتیجه ای که بهم نرسیده ناراحت نمیشم من از شرمندگیای که در برابر اون امید و شوق دارم ناراحت میشم.
من از خستگی ای که توی تنم موند دلم میکشنه.
من از شرمندگی تلاش و امیدم گریه میکنم.
و اینها دقیقا چیزی هستند که انگیزه من رو برای ادامه دادن میگیرند.
اساسا آدم سیلی نخورده ای نیستم. سیلی هم بخورم پامیشم.
در حقیقت تا زمانی که امیدی داشته باشم ادامه میدم.
اما اگه شرمندهی امیدم بشم، شرمنده! نمیتونم ادامه بدم. حتی اگه نتیجه همونی بشه که روزی میخواستم من دیگه نیستم و این خیلی غم انگیزه نه بخاطر اینکه نتیجه رو دوست ندارم بخاطر اینکه من اون آدمی که با این نتیجه خوشحال میشد نیستم. دیگه اون نتیجه نمیتونه منو خوشحال بکنه. عروسک ۴ سالگی توی ۲۴ سالگی خوشحالم نمیکنه.
پس از اتفاقات و آدم هایی که اطراف من هستید خواهش میکنم سروقتش باشید و اتفاق بیافتید که ذوقتون رو دارم نه زمانی که خودتون صلاح میدونید چون زمان صلاح شما، زمان صلاح من نیست.
دوستت دارم روی سنگ قبرم به دردم نمیخوره تا زنده ام و مشتاق شنیدنش بگو.