.
دکترها به پدر و مادرم گفته بودند چیزی به دنیا میآید که سرش از بدنش بزرگتر است. عجیبالخلقه. احتمالاً همان لحظه در ذهنشان موجودی با سری نامتناسب کشیده بودند و با آن لحنی که پزشکان برای تحویل خبرهای ناخوشایند دارند، گفته بودند: «آماده باشید.»
مادرم آماده شد. پدرم آماده شد. من هم ظاهراً آماده شدم که با سری بزرگتر از حد معمول به دنیا بیایم.
وقتی متولد شدم، سر و بدنم نسبتهای متعارفی داشتند. یک نوزاد معمولی.
ظاهراً اولین باری که دربارهام اشتباه کرده بودند، هنوز به دنیا نیامده بودم.
بدنم بهموقع و بهاندازه به دنیا آمد، رشد کرد، راه رفت، مدرسه رفت و کارهایی کرد که بدنها معمولاً انجام میدهند.
اما آن سر بزرگ که قرار بود از همان ابتدا خودش را نشان بدهد، مسیر دیگری انتخاب کرد. بیرون نزد. داخل ماند و بزرگ شد. آنقدر بزرگ شد که کمکم من به جای صاحب بدنم، مستأجر آن شدم.
حالا سالهاست بیشتر در سرم زندگی میکنم. وقتی کسی در آغوشم میگیرد، بدنم گرم میشود و دستهایش را دور او حلقه میکند؛ من اما کمی بالاتر، پشت پنجرهی چشمها، نشستهام و تماشا میکنم.
آدمها گاهی به من نزدیک میشوند. دستم را میگیرند، حرف میزنند، از روزشان میگویند. من هم جواب میدهم. فقط نمیدانم چرا همیشه احساس میکنم کسی که آنها با او حرف میزنند، من نیستم. انگار بدنم در روابط اجتماعی موفقتر از صاحبش عمل میکند.
پزشکان نگران بودند سرم از بدنم بزرگتر باشد. من اما موفق شدم بدنم را در سرم جا بدهم. پیشبینیشان غلط نبود، فقط مقیاس را اشتباه گرفته بودند. آنها دنبال ناهنجاریای قابل مشاهده میگشتند؛ چیزی که بشود با متر اندازه گرفت، در پرونده ثبت کرد و برایش یک اسم لاتین پیدا کرد.
گاهی دوستانم میگویند چرا اینقدر ساکتی. توضیحش برایم سخت است. من معمولاً در جمع حضور دارم، فقط بخش زیادی از وقتم را صرف اداره کردن جمعی میکنم که داخل سرم تشکیل شده است. در آن جمع، اتفاقاً آدم پرحرفی هستم.
در عکسهای دستهجمعی همیشه لبخند میزنم. بعدها که عکسها را نگاه میکنم، احساس میکنم فقط بدنم در عکس حضور دارد. خودم احتمالاً پشت دوربین ایستادهام و دارم به این فکر میکنم که چرا باید لبخند میزدم.
ذهنم برای خودش یک ادارهی کامل راه انداخته است. پروندهها را باز میکند، اتفاقات را بازبینی میکند، برای مکالمههای تمامشده صورتجلسه مینویسد و دربارهی چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتادهاند جلسهی اضطراری تشکیل میدهد. حتی شبها که بدنم برای خواب آماده میشود، آن بالا چراغها روشن است و کارها ادامه دارند؛ بررسی موضوعاتی که احتمالاً هیچوقت اتفاق نخواهند افتاد.
البته این زندگی در سر، مزایایی هم دارد. مثلاً چیزهایی را میبینم که ظاهراً از چشم دیگران پنهان میمانند. تغییر کوچکی در لحن کسی، مکث کوتاهی پیش از یک جواب، لبخندی که کمی زودتر از موعد روی صورت کسی مینشیند. گاهی از همین جزئیات کوچک میتوانم بفهمم کسی حال خوبی ندارد، حتی اگر خودش اصرار داشته باشد که همهچیز خوب است.
چیزهای زیادی را هم به خاطر میسپارم. جملهای که کسی چند سال پیش گفته، بوی یک راهرو، صدای باران در یک عصر معمولی یا حتی شکل نور روی دیوار اتاقی که دیگر وجود ندارد. البته اگر کسی رمز کارت بانکیاش را به من بگوید، احتمالاً تا پنج دقیقه دیگر فراموشش میکنم. ذهنم در انتخاب چیزهایی که ارزش نگهداری دارند، استقلال رأی عجیبی دارد.
بهندرت میتوانم درباره چیزی حکم قطعی بدهم. تقریباً هر اتفاقی که برایم میافتد، قبل از اینکه در ذهنم به نتیجه برسد، از چندین زاویه بررسی میشود. حتی وقتی از کسی ناراحتم، بخشی از ذهنم مشغول پیدا کردن دلایلی است که شاید حق با او باشد. این ویژگی حسابی خستهکننده است؛ آدم دلش میخواهد لااقل یک بار با خیال راحت از کسی بدش بیاید، بدون اینکه وسطش وکیل مدافعش هم بشود.
از طرفی، برای رفتن به جاهای مختلف چندان به بدنم وابسته نیستم. کافی است چیزی را به خاطر بیاورم یا دربارهاش بخوانم. میتوانم ساعتها با کسی که دیگر ندارمش، در خیابانهای شهری قدم بزنم که هرگز ندیدهام، با آدمهایی معاشرت کنم که وجود خارجی ندارند و به جاهایی بروم که حتی روی نقشه هم پیدا نمیشوند.
هیچوقت برای سرگرم شدن به ابزار خاصی نیاز ندارم. ذهنم گاهی داستانهایی میسازد که اگر فرصت پیدا کنند روی پرده بروند، تماشاگران زیادی خواهند داشت. شخصیت میسازد، دیالوگ مینویسد، پایانهای مختلف را امتحان میکند و گاهی حتی نسخههای جایگزین زندگی خودم را به نمایش میگذارد. تنها مشکل این است که بلیت این سینما رایگان نیست؛ هزینهاش را با ساعتهایی میپردازم که میتوانستم واقعاً زندگی کنم.
هیچوقت از تنهایی به معنای معمولش نترسیدهام. بالاخره در سرم همیشه کسی هست که بتوانم با او حرف بزنم. البته گاهی اختلافنظرهایی پیش میآید، بحث بالا میگیرد و حتی ممکن است تا چند روز با هم قهر باشیم. اما حسنش این است که هیچکداممان مجبور نیستیم برای آشتی کردن به دیگری زنگ بزنیم.
معمولاً قبل از اینکه اتفاقی بیفتد، چندین بار آن را در ذهنم زندگی کردهام. برای مکالمههایی که هنوز انجام نشدهاند، جوابهای مختلف آماده دارم و برای موقعیتهایی که احتمال وقوعشان تقریباً صفر است، برنامهریزی کردهام. به همین دلیل خیلی کم پیش میآید چیزی کاملاً غافلگیرم کند. البته این ویژگی باعث نشده اتفاقات زندگی برایم آسانتر شوند؛ فقط باعث شده قبل از وقوعشان چند بار سختیشان را تجربه کنم.
بعضی شبها آرزو میکنم کاش میشد سرم را روی میز گذاشت و رفت. صبح برگشت و دوباره آن را برداشت. البته بعید میدانم در این فاصله خاموش شده باشد. احتمالاً تمام شب مشغول مرور اتفاقات روز قبل خواهد بود.
گاهی وقتی اتفاق خوبی میافتد، به جای لذت بردن از آن، ذهنم شروع میکند به فکر کردن دربارهاش؛ اینکه چرا خوب است، چقدر دوام میآورد و بعد از تمام شدنش چه چیزی جایش را میگیرد. تا بخواهم از آن لذت ببرم، معمولاً دیگر اتفاقی باقی نمانده است.
گاهی هم به آن دکترها فکر میکنم. به نگرانیشان، به نگاهشان به پدر و مادرم و آیندهای که احتمالاً برای فرزندشان تصور کرده بودند؛ بیمارستان، جراحی، مراقبتهای ویژه و شاید سالها توضیح دادن به آدمهایی که با دیدن من سؤالهای نامناسب میپرسیدند. آنها نمیدانستند من قرار است از مسیری کاملاً متفاوت به همان نتیجه برسم.
سالها بعد، با بدنی که هیچ ایرادی در نسبتهایش دیده نمیشود، به پیشبینیشان وفادار ماندهام.
من و بدنم گاهی برای خرید بیرون میرویم، گاهی با دوستانمان ملاقات میکنیم و گاهی ساعتها به نقطهای نامعلوم خیره میمانیم. اگر روزی در خیابان کسی را دیدید که با بدنی معمولی ایستاده و به نقطهای نامعلوم خیره شده، ممکن است من باشم.
گاهی فکر میکنم اگر روزی سرم را از بدنم جدا کنند، کدامیک از ما دلتنگ دیگری خواهد شد؟!

حسن ختام: سکانسی از سریال سوپرانوز :)