گاهی عزیز ترین،نزدیک ترین،همراه ترین افراد زندگی آدم ...خواسته،ناخواسته صحبت هایی میکنند که مغز سرزنش گرت، ساعت ها،بار ها و بار ها،انگشت اتهام تمام شرایط سختی که براشون جنگیدی و جون کندی رو به راحتی اب خوردن...فرو میکنن توی چشمای تیله ای پر از اشک و بغض قشنگت...
و اون لحظه وقتی بر افروخته میشی!...سرخ میشی!
به خاطر شرایطی که حتی در مخیله اون ادم نمیگنجه...
ازت میخوان فروتن و ارام،با وقار و متانت خانومانه زل بزنی به دیوار...
بپذیری که دختر ها در این سن اشفته ،حساس و زود رنج هستند...
بپذیری که بی دقت هستی...
بپذیری که چشم زخم خورده ای...
بپذیری که در این موضوع مهارت نداشتی یا فلان و فلان و فلان
گاهی حالم از ادم خوب بودن بهم میخورد...
دلم میخواهد های های گریه کنم و فریاد بزنم...بی قراری کنم و ساعت ها با خدای خودم از دردم بنویسم و فرار کنم از هر چه که نام آن را خوب بودن گذاشته ام...
و وقتی شکستی...حالا اگر شصت هزار متن انگیزشی در این موضوع مطالعه کرده باشی که بقیه کشکند و خودت مهم ترینی،خودت را بپذیر و دوست بدار همانطور که هستی و خواهی بود...وای از دلت سِما...وای از دل خسته و رنجیده تو...یا ...ما
خوبی ماجرا، ابراز ناراحتی طرف مقابل از رنجاندن شماست و به هر حال دلگرمی همه جانبه و حمایت در طول مسیر و بس...تازه اگر ان شخص اصلا دو هزاریش بیافتد که کلمات از شمشیر هم برنده تر هستند...
اخر نمیفهمم...این مغز برای جویدن و سنجش کلام هست یا خیر...بر فرض مهم نباشد...حتی اگر ببخشی...چنان انرژی از تو گرفته که برق دو هزار ولت هم برای شارژ شدنت کفایت نمیکند...پناه بر خدا...
پس دلم میخواد بگم بهت...
من بهت افتخار میکنم...بابت هر چیزی که بودی ...و بیشتر از همه...بابت هر چیزی که نبودی و نیستی...من باهات مهربون میشم،به خاطر تمام لحظاتی که کسی حقی بهت نداد...بابت شکستن هایی که هیچ کس یه چسب شیشه ای خالی دستت نداد...
تو برام عزیزی ✨🤍



