
صحرایی شدهام؛ خسته، خشک، تنها، تشنه.
تکتک ریگهایم در زیر تابش آتشزای خورشید تف دیدهاند.
حتی آهی هم از این وجودِ همیشه سوخته به آسمان برنمیخیزد.
در قعر این صحرای خشکیده، بذری سالهاست که در تنهایی خفته است؛
در انتظار...
در انتظار لحظهٔ رویش در عمیقترین زوایای ریگزار، ثانیهها را میشمارد.
در قلب تنهایش، امید همچون الماسی درخشان میتپد.
بذر کوچک، حامل عشقی است پاک، بیآلایش، سپید؛
بیادعا، بیصدا، آرام.
عشقی بدون چشمداشت،
عشقی بدون انتظار،
عشقی برای خودِ عشق؛ فقط برای بودنش.
ناگاه در آن گوشهٔ تاریک، نسیمی آرام نام عشق را در گوشش نجوا میکند
و...
اشکی زلال بر گونههای بذر جاری میشود.
امید در قلب بذر، پرتوانتر از همیشه میتپد.
و ناگاه، بذر از خواب بیدار میشود؛
ریشه میزند، در خاک فرو میرود، قوی و قویتر میشود،
بزرگ میشود.
از قعر زمین به سمت آسمان حرکت میکند؛
جوانه میزند، برگ درمیآورد، رشد میکند.
از آن بذر کوچک، هزاران برگ درمیآید و صحرا سبز میشود؛
دشت میشود؛
دشتی پر از گلهای شقایق.
در سرخیِ سینهٔ هر شقایق، اثری از سوزش آن عشق هویداست؛
و تا ابد در پهنهٔ بیکران آن دشت، هر وقت که نسیمی از لابلای گلبرگها رد میشود،
نام عشق را به اهتزاز درمیآورد.
مهسا — مهر ۱۴۰۵