دریای نامرد

حوصله داری برات خاطره تعریف کنم؟

یادمه بچه بودم، با خواهر و برادرا رفته بودیم دریا و من به خیال خودم داشتم شنا می‌کردم.

البته الان که فکر می‌کنم، بیشتر داشتم الکی دست و پا می زدم. 😂

دریا هم انگار گفت خب، حالا که با پای خودت اومدی پس بیا بازی کنیم.

هنوز جوابش رو نداده بودم که یه موج بلند اومد سراغم و منم خیلی شیک تعادلمو از دست دادم و رفتم زیر آب.

حالا هرچی دست‌وپا می‌زدم که دوباره عمودی بشم و پام به زمین برسه، نمی‌ شد که نمی شد.

هر بار هم می‌خواستم بلند شم، دریا یه زیرپایی می‌زد و دوباره می‌فرستادم پایین. نامرد...

شن‌ها هم انگار اون روز تصمیم گرفته بودن با من همکاری نکنن.

کم‌کم دیگه جون نداشتم.

بدن کوچیک و نحیف من اصلاً حریف اون موج‌ها نبود.

ولی خب...به هر حال من که تنها نبودم.

خیر سرم خواهر و برادر داشتم.

هم‌بازی داشتم.

منتظر بودم یکی بالاخره متوجه بشه من اون پایین دارم دست‌وپا می‌زنم و بیاد منو از موهام بگیره مثل کیسه از آب بکشه بیرون.

ولی خب کسی حواسش نبود.

نفس‌هام که دیگه داشت ته می‌کشید، دریا انگار دلش سوخت و گفت:

«برو بابا... بلد نیستی بازی کنی. پاشو، خجالت بکش. کنار ساحلی مثلاً.»

بعدم راهشو کج کرد و رفت. 😂

اون روز یکی از درس‌های زندگی رو گرفتم.

البته...

یاد نگرفتم. 😂

چون بعدها فهمیدم من هنوزم وقتی غرق می‌شم، منتظرم یکی از کنار ساحل متوجه‌م بشه.

من روی کمک هم‌بازی‌هام حساب کرده بودم.

شاید اون روز فقط دلم می‌خواست یکی دستمو بگیره.

ولی نگرفت.

و ظاهراً دریا از همون موقع داشت یه چیز خیلی ساده رو بهم می‌گفت:

آدما تا وقتی داری باهاشون بازی می‌کنی، حواسشون بهته.

وقتی غرق می‌شی، دیگه خیلی‌ها نزدیکت نمی‌شن.

حالا نه اینکه فکر کنی واقعا بدجنسن.

شاید چون اصلاً نمی‌فهمن غرق شدی.

شاید هم فکر می‌کنن خودت بلدی شنا کنی.

ولی خب تهش...

کسی که باید خودشو از آب بکشه بیرون، خودتی.

راستی یه سوال:

تا حالا شده وسط غرق‌شدن، منتظر یکی بمونی که اصلاً خبر نداشته تو داری غرق می‌شی؟ 😅