بعدازظهر 10 آبانه، تو اتوبوس نشستم و اولین بارون سال در حال باریدنه. نم نم و آروم. اینجاست که چهره شهر تغییر میکنه و از هوای "رنگ پریده و غبار گرفته" تابستون های بوشهر، تبدیل به یه تصویر تمیز و با طراوت میشه. و اون هوای بهشتی... وقتی بارون میباره، یه باد خنک میاد و کنار ساحل وایسادی و میبینی که دریا و آسمون یکی میشن و آب دریا هزار هزار دایره میشه. هوای ابر و بارون کنار دریا، آرامبخش ترین و با ابهتترین منظره ممکنه.
چندین و چند ماه خورشید چنان بیرحمانه میتابه و هوا یه جوری خفه و شبیه دیگ بخاره که انگار تو جهنمی. اما بعد، بارون میاد و دروازههای بهشت باز میشن. این بوشهره. این شهر هیچ چیز متوسطی نداره. یا صفره یا صد. یا جهنمه یا بهشت. یا اونقدر شاده که به رقص درت میاره یا اونقدر غمگین که قلبت رو میسوزونه.





به هر حال، امروز روز باز شدن دروازههای بهشته و همه تو خیابون خوشحالن. همه پنجره ماشینا رو کشیدن پایین و با عشق خاصی به بیرون نگاه میکنن. اون پسره که سوار دوچرخه است تک چرخ میزنه و اون کارگره که منتظر کاره به درخت تکیه داده و آسمونو نگاه میکنه. آدما لبخند میزنن و همه سوار بر ماشینهاشون دارن میرن سمت ساحل، مطمئنم. امشب قراره اونجا شلوغ بشه و چقدر همچین وقتایی لذت بخشه میون مردم بودن... وقتی همه اینقد شادن، تو هم شاد میشی. اینجاست که نیانبونه هم میاد وسط و همیشه آدمهایی وجود دارن که بیان باهات بخونن و دست بزنن. اگه دلت خواست میتونی آهنگ بذاری و برقصی و مطمئن باشی که چند نفر دیگه هم میان و باهات همراهی میکنن.
هعی. اگه اینقدر خسته نبودم میرفتم ساحل. ولی دیشب دو ساعت و پریشب چهار ساعت خوابیدم.
پ. ن: این آهنگ واقعا صدای دریا میده. یادمه مدتها پیش یه دوست نادیده بهم گفت که این آهنگ اونو یاد من میندازه.