دانشگاه دیگه برام جذاب نیست

وقتی اولین بار وارد شهر دانشگاهم شدم پر از ذوق و شوق بودم. همون ذوق و شوق کمکم کرد که برخلاف خیلی از بچه ها به راحتی تو خوابگاه دووم بیارم.

اون روزها خیلی بابت هم اتاقی هام اذیت میشدم ولی یه شوقی توی وجودم بود که کمکم میکرد سختی ها رو تحمل کنم. گاهی حتی زندگی توی خوابگاه برام جذاب تر از زندگی کنار خانواده ام به نظر میومد.

اون زمان با آدمای زیادی صمیمی بودم. نزدیک ده نفر آدم دور هم جمع میشدیم، مسخره بازی درمیاوردیم و حرف می‌زدیم. گاهی حتی تعدادمون بیشتر هم بود! خیلی وقت ها با این که هم اتاقیم نبودن، میومدن توی حیاط خوابگاه و با هم شام میخوردیم. اون روزها حتی شام خوردن هم یه هیجان تازه بود!

هر بار میخواستیم بریم بیرون ذوق زده بودم که دارم باهاشون وقت میگذرونم. حتی حاضر نبودم یک دقیقه از صحبت هاشون رو از دست بدم!

یادمه ترم بالایی هامون میگفتن که هر چی از دانشگاهتون بگذره، دایره دوستی هاتون تنگ تر و تنگ تر میشه. یه زمانی میرسه که دیگه به هیچ کس تعلق خاصی نداری و دیگه لذت خاصی از همنشینی با کسی نمیبری.

همیشه درک این موضوع برام سخت بود. مگه میشه؟ مگه میشه مایی که این قدر از بودن در کنار هم لذت می‌بریم، یه زمانی برسه که نسبت به هم بی حس باشیم یا حتی از هم دوری کنیم؟

اما هر ترمی که گذشت بیشتر بهم ثابت شد که ممکنه! همنشینی های شبانه برای شام خوردن همون ترم اول تموم شد. ترم سه که بودیم گروهمون تقریبا نصف شد و از ده نفر شدیم پنج نفر. ترم شش که رسید خودمون پنج نفر هم شروع کردیم به بحث کردن با هم.

حالا ترم هفته! و متاسفانه باید بگم که از اون گروه پنج نفره هم چیزی نمونده. البته نه این که نمونده باشه، ما پنج تا هنوز هستیم! هنوز هم با هم حرف میزنیم و شوخی میکنیم؛ اما دیگه به اندازه ترم اول به هم اعتماد نداریم. دیگه هیچ کدوممون حس نمیکنه که اگه از دایره این دوستی بیرون انداخته بشه بدبخت و بیچاره میشه! یه نوع بی حسی رسوخ کرده تو تک تک روابطمون.

ما الان با بخش های تاریک وجود همدیگه آشناییم و البته بخش های روشن همدیگه رو هم میشناسیم اما نمیدونم چرا بخش های تاریک دارن روی روشن ها هم سایه میندازن.

امروز فهمیدم که از همون گروه پنج نفره، سه تا از بچه هامون توی تلگرام گروه دیگه ای زده بودن که من و نگار توش عضو نبودیم. راستش فهمیدنش دردناک بود و باز هم این حقیقتو به صورتم کوبوند که هیچ کس اون قدری که تصور میکردم این جا منو دوست نداره.

امروز نگار بهم میگفت که از هلن و رفتاراش خسته شده. میگفت دلش نمیخواد وقتی میریم بیمارستان، هلن باهامون همگروهی باشه. من وقتی داشت حرف میزد ساکت بودم. بخش های تاریکی از هلن رو برام تعریف کرد که هر چند خودم بهشون آگاه بودم، اما بازم شنیدنشون دردناک بود.

من به نگار حق میدم که از رفتارهای هلن خسته شده باشه اما دلم میسوزه که داریم تنها حلقه های باقیمونده زنجیره دوستیمون رو هم از دست میدیم.

هلن از ترم اول همیشه سعی میکرد کنترل کنه که با کی حرف بزنیم و با کی نه. یه جورایی اون همون محرکی بود که گروهمون رو از ده نفر کرد پنج نفر! بیچاره هلن نمیدونست خودش هم روزی ممکنه حذف بشه.

هلن نمیذاشت با بقیه ارتباط بگیریم. مثلا تا میومدیم با یکی صمیمی بشیم میگفت که این قدر باهاش حرف نزن،‌ اون دختر خوبی نیست! اون ذات خوبی نداره!

توی تصور هلن فقط ما پنج تا ذات خوب داشتیم و هشتاد نفر دیگه ای که تو کلاس بودن شیطان رجیم بودن. حالا میبینم که بچه های گروه چنان ازش دلخورن که دارن فکر میکنن چه طور بهش بفهمونن وجودش رو نمیخوان.

من اما خسته ام. دیگه برام مهم نیست کی هست و کی نیست. راستش ذوق و شوقم کور شده. دیگه از صحبت با بقیه لذت نمیبرم. دیگه دلم نمیخواد باهاشون برم بیرون. دلم میخواد تنها تو اتاق بمونم و سریال ببینم. گاهی جمع ها رو زودتر ترک میکنم و دیگه برام سخت نیست که از جمع جدا شم و تو صحبت هاشون مشارکت نکنم.

هر بار سعی میکنم زودتر کلاسا رو بپیچونم و برم خونه. دیشب یک ساعت قبل از بلیتم، کم مونده بود گریه ام بگیره. دلم نمیخواست برگردم خوابگاه. البته اوضاع من نسبت به ترم اول خیلی بهتره. دیگه با کسی مشکل خاصی ندارم، هم اتاقی هام رو هم دوست دارم و کنارشون آرامش دارم؛ اما باز هم برگشت به خوابگاه برام سخته.

الان سوالم اینه که چه طور و به چه بهانه ای باید به زندگی ادامه بدم؟ چه طور چهارسالی که از تحصیلم توی دانشگاه مونده رو بگذرونم؟

دوستم میگه که ما باید سعی کنیم به جای این که خودمون رو به پنج نفر محدود کنیم با تعداد بیشتری از بچه های کلاس یا حتی دانشگاه ارتباط بگیریم. حرفش رو قبول دارم اما احساس میکنم ذوق و شوقی برام نمونده که بخوام باهاش با کسی ارتباط بگیرم. اون هم ارتباطی که معلوم نیست دوباره چند ترم طول میکشه تا کمرنگ بشه و فرو بپاشه.

به هر حال چاره ای نیست. بیشتر از نصف تحصیلم هنوز باقی مونده. شاید یکم بعد، وقتی حالم بهتر شد سعی کنم توصیه دوستم رو عملی کنم. شاید این بار ترس هام رو کنار بذارم و کارهایی که دلم میخواست انجام بدم رو انجام بدم؛ آخه چند ترمه خودمو توی یه حصار نامرئی حبس کردم و به خاطر ترس، انجام کارهای جدید رو بیخیال شدم.

شاید تجربه های جدید بتونن من رو از یکنواختی ای که بهش دچار شدم نجات بدن.

به هر حال میدونم همه این خستگی ها و بی حوصلگی ها فقط یه بخشی از مسیره و حال بدم ممکنه اون قدر هم که فکر میکنم همیشگی نباشه.