پاییز رسید و مدارس دوباره باز شدند.
دانش آموزان به روال سال گذشته در کلاس های درس حاضر هستند و به صحبت های معلم گوش می دهند.
معلم زنگ اول از بچه ها سوالاتی کرد و کلاس به معرفی بچه ها اختصاص داده شد.
زنگ دوم شروع شد ولی معلم هنوز حضور و غیاب را انجام نداده بود.
ساعت 9:40 صبح معلم تصمیم به حضور و غیاب گرفت.
ناگهان یکی از دانش آموزان گفت:
+خانم اجازه؟
-بفرما عزیزم.
+مامانم بهم گفته امسال 168 نفر از دانش آموزا غایبن، شما دلیلش رو میدونید؟
معلم بعد از سکوتی طولانی، از بچه ها خواست چند دقیقه ای را بی سر و صدا بنشینند و خود با یاد فرزندش آرام اشک ریخت...
به یاد فرشتگان میناب و لامرد و آبیک که به ما آموختند شهادت دست نیافتنی نیست، حتی اگر کودک 7 ساله ای باشی.

به سبک استاد دست انداز:
