تصمیم گرفتم چشمامو ببندم و به هیچی فکر نکنم.
مثلاً به اینکه حس میکنم روی یه پل متحرکِ معلق موندم؛
معلق بین بودن و رفتن.
به این فکر نکنم که چقدر خستهام.
چقدر تنها شدم. آدم زیاده، اما من تنها شدم.
فکر نکن قصهی امروز و دیروزه، نه...
سالهاست دیگه کسی رو راه ندادم توی خلوتم.
بذار یهکم بیشتر فکر کنم.
آها، شایدم بقیه منو راه ندادن.
اصلاً دارم چی میگم؟ به کی میگم؟
بیخیال، بذار دوباره امتحان کنیم.
چشمامو میبندم، به هیچی فکر نمیکنم.
یه نفس عمیق میکشم، و یه بازدمِ طولانی...
آها، آفرین، دیدی شد؟

فکر نکردنم خودش یه فکره، نه؟
مثلاً میخوام ذهنم آروم بشه، هر بار هم امتحان میکنم، باز میبینم دارم فکر میکنم.
تا حالا هیچوقت موفق نشدم فکر نکنم.
وای جون مادرت، بیخیال، نمیشه آروم بگیری؟
باز داری فکر میکنی؟
هووف. من که موفق نمیشم.
حداقل بذار حرف بزنم.
حرف بزنم، گوش میدی؟