تغافل

اولین باری که تو بیمارستان بستری شدم نه سالم بود ، هر روز ساعت 2-4 ملاقات بود و هم تختی ها و هم اتاقی هام که از شهرهای دورتری اومده بودند ملاقاتی داشتند.

از کردستان و آذربایجان بگیر تا شهرکرد و خوزستان و بندرعباس ، خیلیشون هم با لباسای محلی میومدن ، با شلوارهای گشاد و سبیل های مردونه و لباسهای زرقی برقی و قشنگ...

تا قبل از اون روزها و البته اون شبها یادم نمیاد که با خودم حرف زده باشم ، هر چی فکر میکنم دقیقا همون روزها بود که من تازه شروع به اینکار کرده بودم "با خودم حرف میزدم"

اون حرف زدن ها برای "حل موضوع" نبودند و فقط "تحلیل موضوع" بودند. مثلا یه فرمانده نظامی رو تصور کنید که در میدان جنگ در حال جنگیدنِ مستقیم با دشمنه و یه کارشناس رو هم تصور کنید که تو تلویزیون میشینه و جنگ رو براتون تحلیل میکنه!!!

دقیقا اون حرف زدن ها خاصیتی جز "تحلیل" نداشتند و این تحلیل معمولا برای این بود که امنیتی کاذب رو برام ایجاد کنند.

شاید باور نکنید ولی من از عمل و آنژیو نمیترسیدم ولی از تنهایی ، غمی وجودم رو میگرفت که ترس در مقابلش اندوه میگرفت.

یادم هست که بابام قبل اینکه برگردن اصفهان و منو تنها بذارن تو بیمارستان یه هزاری نو سبز بهم داد ، اون زمان هزاری حقیقتا ارزش یه میلیون الان رو داشت ، کرایه تا تهران فقط 250 تک تومن بود.

شبها این وسوسه ها بیشتر میشد و میومد سراغم ، به این فکر میکردم که مثل مدرسه پیرمردها چندتا ملحفه رو به هم گره بزنم ، بعد ببندم به تخت و بعد از طبقه چهارم برم پایین و بعدم برم سوار اتوبوسهای ونک بشم ، برم ترمینال جنوب و بعدم یه بلیط بگیرم و برگردم اصفهان.

حتی به این هم فکر میکردم که خوب به من که بلیط اتوبوس بین شهری نمیفروشن ، بعد میگفتم اشکالی نداره یه کسی رو پیدا میکنم میگم گم شدم و میخوام برم اصفهان و بعد ازش میخوام که برام بلیط بگیره!!!

فشار سنگینی بود که هر روز ساعت دو تا چهار بری تو تراس تا ملاقاتیها بیان و برن!

اما این روزها به رابطه شروع این صحبت ها به خودم با داستان آدم و حوا و کل زندگیم فکر میکنم.

میدونید ، آدم زمانی به وسوسه پناه میبره که چیزی در ذهنش قابل حل نیست!

یه درسی داشتیم تو دانشگاه اسمش حل مساله و طراحی الگوریتم ، تو این درس یه مبحث مهمی بود به نام مسائل حل نشده که به دو دسته حل نشدنی به دست بشر و حل نشدنی با کامپیوتر بود.این درس تاثیر عجیبی روی ذهنیت من گذاشته بود ، اینکه حقیقتا مسائل زیاد ریاضی هستند که هنوز که هنوزه حل نشده باقی موندن و بعضیش که یه راهی برای حلش به دست کسی ارائه بشه اون فرد رو لایق جایزه فیلد میکنه.

در هر صورت تو زندگی هر کدوم از ما هم دقیقا همین ماجرا هست یعنی یه سری مساله هست که حل شونده توسط خودمون نیست و یه سری مساله هم هست که گویی جزو تقدیر ماست و قرار نیست اصلا حل بشوند.

حالا اگر اون مسائل حقیقتا واقعی باشند و ساخته ذهن ما نباشن ، وقتی نتونیم از پسِ حلشون بربیایم میریم توی تحلیل اش و البته گاها از این تحلیل چیز خوبی در نمیاد.

تو داستان آدم و حوا ، درست یادم نیست که موضوع جاودانگی تو بهشت رو کی تو ذهن آدم انداخته بود ، اما این مساله ای بود که شاید خود شیطان ایجادش کرده بود و دقیقا شد چشم اسفندیار آدم!
آدم با تحلیل های آبکی خودش ، همه اون حرفهایی که خدا بهش زده بود رو فراموش کرد ، آدم دقیقا میدونست که اون حرفها رو شیطان داره باهاش نجوا میکنه و خدا هم اخطار دشمنی شیطان با اون رو بهش گوشزد کرده بود و گفته بود که دوری کن از این درخت ولی "تحلیل" بر "تصمیم" غالب شد و آدم به هوای جاودانگی گاز زد به میوه ممنوعه و اسیر جهان تحلیل مداوم شد!!!

جالب تر اینکه غیبت بر میگرده به "عدم توانایی" در برخورد یا شکستِ کسی که ازش غیبت میکنیم.یعنی وقتی ما قادر نیستیم با کسی مبارزه کنیم و یا حتی مبارزه میکنیم ولی قادر به شکستش نیستیم پناه میبریم به "تحلیل" اون فرد یا تحلیل اتفاق بینمون. و معمولا این تحلیل اول در ذهن خودمون آغاز میشه و بعد اون رو برای خالی شدن یا کسب همدردی و یا حتی پیدا کردن راهکار برای مساله حل نشده یا حل نشدنی بکار میبریم و البته مساله حل نمیشه و فقط داریم از گوشت مرده اون شخص ارتزاق میکنیم ، یعنی پشت سر کسی حرف میزنیم که فقط وقتی مرده باشه ما راحت میتونیم برش پیروز بشیم!

امروز به این فکر میکنم که اکثر نشخوارهای ذهنی از دسته همین ناتوانی ها است و یا بهتره بگیم از دسته همین "ایجاد ناتوانی ها" توسط ذهن یا شیطانه و جز خانه کردن در روح و روان و بی ثمری مداوم و حتی با تصمیمات احمقانه باعث هبوطی دیگر در سرزمین روحی دیگر میشه.

و جالب تر اینکه اگر این مقوله را در بعدی بزرگ نگاه کنیم میبینیم که اساسا ایجاد شبکه های ماهواره ای برای تاثیر گذاری در ذهن مردم ، ریشه ای در همین ماجرا داره ، موسسان این شبکه ها خودشون آگاه هستند که قادر به از بین بردن نظام یا رژیمِ مغضوب خودشون نیستند ولی با ایجاد تحلیل های بی سر و ته ، غیبت های مداوم و البته وعده های خلد ، سعی در ایجاد تصمیمات احساسی و نابخردانه دارند و البته گاها به این کار موفق هم می شوند.

اما راهکار خروج از این تله عنکبوتی به نظرم جز همان چیزی که خود خدا وعده داده نیست و آن ذکر خداست.

تحلیل های الکی و آبکی با وعده های دوغکی و پفکی ، چیزی جز روحی غمگین و جسمی بی قرار برای آدمی ندارد ، تازه اگر ما رو دچار "تصمیم های خرکی" نکرده باشند...