این چند روزه درگیر خستگی بودم. خستگی درس خوندن و کار. وقتی میومدم حتی برای دیدن فیلم ۴۰ دقیقهای هم رغبت نداشتم و خودم رو مینداختم توی دام ویدئوهای کوتاه یوتیوب.
خیلی اهلش نبودم. اینستاگرام هم نداشتم و الان بعد چند روز مکرر انجام این کار حس مریضی دارم. انگار یه توده فشرده ای از اطلاعات منسجم و بیمعنا توی مغزم مدام پخش میشه. یهو صدای یه آهنگ معروفی که زیاد توی یوتیوب شنیدم. یه چهره اشنا. فیگور آدمهای مختلف توی ذهنم میچرخه.
انگار از هر ویدئوی کوتاهی توی ذهنم یه چکیده ساختم و تمام این چکیدهها فشرده شدن و مغزم رو پر کردن. یه جور حس میکنم به ذهنم تجاوز شده.
نمیدونم شاید انقدر این کار رو نکردم مغزم به این کار عادت نداره ولی میدونم نباید به این روند ادامه بدم. حتی اگه کارکرد مغزیم در حد فیلم دیدنه، بهتر از ویدئوهای کوتاهه. اون یه خط مشخص داره. احساس داره. به حد کافی طول میکشه که تو بتونی معنا سازی کنی. و بیش از چند کاراکتر و محیط نداره. آهنگی توش پخش نمیشه که مغزت روش کلید کنه و هی پخشش کنه.
من به خلوتی کارهای دیگه برای هضم تجاوز ذهنی که بهم شده زمان میخوام. حتی الان که نشستم و میتونم موزیک گوش کنم ولی مغزم برای گوش دادن زیادی پره. یه چیزی در من شکسته. در پی این شلوغ کردن مداوم ذهن. که بهش میخوام فرصت ترمیم بدم.