
پختن کتلتها که تمام شد، پنجره را باز کردم تا خانه هوایی بخورد و به قول خودمان هوای خانه عوض شود.
باد پاییزیِ واقعی میوزید.
از آن بادهایی که نمیشود فقط از پشت پنجره تماشایشان کرد. باید پنجره را باز کنی، بگذاری پرده تکان بخورد و هوای خنک خودش را به صورتت برساند.
به دلخوشیهای کوچک فکر میکردم. به چیزهایی که تسلیبخش بقا هستند، درست در لحظههای سخت زندگی و گاهی التیامبخش اوقات درماندگی؛ به یک فنجان چای، به بوی خاک، صدای فیلم در حال پخش، چند صفحه کتاب، به باد پاییزی که هر سال میآید و انگار لازم است که بیاید. اصلاً فصلها باید بیایند و بروند و عوض شوند، وگرنه انسان از یکنواختی میپوسد.
بعضی چیزها در زندگی از اختیار ما خارج اند نمیتوانیم همهی اتفاقها را متوقف کنیم، نمیتوانیم جلوی تمام رنجها را بگیریم و گاهی حتی نمیتوانیم شرایط زندگی خودمان را آنطور که میخواهیم تغییر بدهیم.
ما همیشه نمیتوانیم زندگی را آنطور که دلمان میخواهد پیش ببریم
بعضی نگرانیها، مدت ها ذهن ما را درگیر می کنند شاید تنها کاری که از دستمان برمیآید این باشد که در میان همهی اینها، دلخوشیهای کوچکمان را از یاد نبریم.
البته شاید هم گفتن و نوشتن از این چیزها تکراری و کلیشهای باشد، اما خب، در واقع زندگی همین است؛ تکرار چیزهایی که دوستشان داریم، در روزهایی که همیشه شبیه هم نیستند.
چیزهایی که نه قرار است زندگیمان را عوض کنند، نه غمهایمان را از بین ببرند؛ فقط چند لحظه یادمان میآورند که هنوز میشود از آنها لذت برد.
خنکای عصر پاییزی مرا یاد کودکی و نوجوانیام میاندازد. البته من اهل نوستالژیبازی نیستم و خیلی هم این کار را دوست ندارم، ولی خب، بعضی عطرها، بوها، رنگها، نسیم و حالوهوای فصلها گاهی تو را جایی میبرند که حواست نیست.
بعضی بوها انگار راه خودشان را بلدند. میدانند از کدام کوچه بگذرند و به کدام خانه برسند، حتی اگر سالها از آن خانه دور شده باشی. تو هم که خیال میکنی حواست به زندگی امروزت است، یکدفعه میبینی چند لحظهای جایی دیگر ایستادهای.
اما خب، زندگی همین است دیگر؛ گذشتن روزها، عوض شدن فصلها و پیدا شدن چیزهای کوچکی که گاهی بیهوا لبخند به لبمان یا بغضی در گلو و اشکی بر گونهمان میآورند.
شاید نتوانیم همهچیز را آنطور که دلمان میخواهد پیش ببریم. شاید بعضی روزها خستهتر از آن باشیم که حوصلهی چیزی را داشته باشیم، اما هنوز میشود پنجره را باز کرد و به تماشای درختان کوچهباغ محله یا حتی به درختزار کنار خیابان که برگهایشان رنگارنگ شده، ایستاد، چای دم کرد و از بوی گلپر روی دانههای انار که در خانه پیچیده، لذت برد.
از هوای ابری و بارانی کیف کرد و برای نوری که در خانه میافتد، ذوق کرد.
گلدانی که برگ تازه آورده را با شوق نگاه کرد.
زندگی همیشه اتفاق بزرگی برای خوشحال کردن ما ندارد. گاهی همین چیزهای کوچکاند که دستمان را میگیرند و یادمان میآورند هنوز هم میشود از بودن، از دیدن و از حس کردن لذت برد.
و چه خوب که فصلها عوض میشوند؛ که هیچ حالوهوایی قرار نیست برای همیشه بماند و هر پاییز، با تمام زیبایی یا دلگیریاش، بالاخره جایش را به فصل دیگری میدهد.