
امروز خیلی دلم میخواست که باشی...از آن وقتهایی که دلم به طاق میچسبد و بهانه میگیرد... وقتی که داشتم در سالن زیبایی به زیباییِ ناخنهایم رسیدگی میکردم؛ باز غرق در تصوراتم شدم و آگاهانه اجازه دادم تا کمی خود را عذاب دهم، تصورم از این قرار بود که تو قرار است بعد از این ساعات بیایی و حضورمان را در هم به آغوش بکشیم، به من پیام دادهای که "عزیزکم کی کارت تمام میشود تا بیایم؟"، من هم با دلی پر از ذوق و خنده برایت نوشتم که " ای به قربان آمدنت بروم، ساعتی دیگر بیا..." و من از شور و ذوق دیدنت با ناخنکارم دربارهی پروسهی انتخاب رنگها و انواع و اقسام ترندهای امروزی به گفتگو پرداختم، گویی دیدنت یک انرژیای در من تزریق کرده باشد که میتوانم دربارهی هرچیز بیاهمیت و پیش پا افتاده با حوصله و جزئیات بگویم و بشنوم، حتی بنظر آدمها مهربانتر شدهاند و رنگی که به روی دستم مینشیند چقدر زیباتر از همیشه شده است و من همزمانی که این رنگ روی ناخنم مینشیند به این فکر می کنم که قرار است تا یکساعت دیگر این دستهای زیباشده، به روی ریشهای مردانه تو سُر بخورد و تو آنهارا در دستت میگیری و بعد از کلی تعریفهای رنگی و مشعفانهات بوسه بر دستانم میزنی و من چقدر درونم به ذوق کودکانهای میرقصد و تو را در آغوش میگیرد... .
اما قربانت روم تو خیلی دوری، مثل همین تصویر ذهنی....خیلی دور... و من در تنهایی همیشگی و مطلقم به قدم زدن روی آوردم و در صدای خیایان گم شدم.... به راهم ادامه دادم و دروغ نگویم بازهم خود را عذاب دادم که اگر بودی چه....اگر الان میآمدی چه...اگر الان هم نه، فردا میآمدی چه... اگر ذوق آمدنت را در چشمها و صورتت میدیدم...اگر اشتیاق و بیصبری که به آمدنت تبدیل شده بود میدیدم چه....چه حالی داشتم...چه حالی داشتم....آخ که چقدر میخواستم فردا ببینمت، آخ که چقدر دلم میخواست میآمدی و این ساعات را به ساعاتی ذوقبرانگیز تبدیل میکردی....به اینکه دلم بازهم به طاق بچسبد اما از روی اشتیاق دیدنت صبرش طاق بشود، از روی بیتابی و ذوق...آخ که فقط دیدنت ذوق را در من میدمد، آخ که فقط دیدنت...فقط دیدنت...و من چقدر دیدنت را کم دارم...
اما فقط میدانم که حال الانم چیست که بسیار غمانگیز است....بسیار غمانگیز...چقدر این زندگی دیدنت را به من بدهکار است...چقدر چشمهایم از چشمهایت سهم کمی داشت...که بسیار غم انگیز است... آه که کنون چقدر دلم به طاق چسبیده است.... .