
امروز بعد از شش سال کار در جایی که به آن تعلق نداشتم استعفا دادم، بالاخره خلاص شدم! اما باز هم استرس دارم، راستش هم خوشحالم و هم ناراحت. میترسم از اینکه جنگ شود و نتوانم کاری پیدا کنم اما از طرفی هم طاقت بیشتر ماندن در آن محیط را نداشتم و یک جورهایی مجبور به ترکش بودم.
حالا جاده تاریک به نظر میرسد و من تنهاتر از همیشه هستم. حالا میترسم و غمگینم، مثل پرندهای کوچک که در نبود مادرش از لانه بیرون افتاده و نمیتواند به مکان امنش برگردد. شاید با خودم لج کرده بودم که میخواستم هرطور شده از آنجا دور شوم وگرنه دوران سختی کشیدنم تمام شده بود و جاده کمکم داشت هموار میشد. شاید هم هیچ چیز نمیتوانست تلخی روزهای گذشتهام را از بین ببرد و دلم را با آنجا صاف کند، نمیدانم هرچه بود و نبود تمام شد و حالا دیگر من ماندهام و یک دنیای جدید که قبلا نمیشناختمش. قبلا نمیدانستم میتوان از این زاویه هم دنیا را تماشا کرد، انگار کسی آمده و جای دوربینم را تغییر داده. دیگر کاری از دستم بر نمیآید و ناچارم به ادامه دادن راهی که شروعش کردم.
امروز بالهایم را باز کردهام تا پرواز کنم ولی در اولین تلاش فقط از لانه پرت شدم پایین و حالا باید بیشتر تلاش کنم تا بتوانم به جایگاه قبلیام برسم ولی شاید این هم تجربهای باشد که در آینده به دردم بخورد، کسی نمیداند روز بعد چه خواهد شد.
راستش حالا که فکرش را میکنم نمیدانم میخواهم چه کنم! قبلا میدانستم بعد از ترک آنجا چه میخواهم ولی حالا انگار همه چیز واقعی شده، هیچ فیلتری نیست، دنیا چهرهی زشت دیگری هم داشته که من هرگز ندیده بودم. راستش اصلا دوست ندارم به شغل قبلیام برگردم ولی از طرفی هم بیکاری آنقدر ترسناک است که با خودم میگویم کاش این کار را نمیکردم! همین شرایط باعث شده دست و دلم به نوشتن هم نرود و دیگر نتوانم مثل گذشته روان و خوب بنویسم. امیدوارم به زودی همه چیز مثل قبل شود و بتوانم بنویسم و با خیال راحت منتشر کنم.