ویرگول
ورودثبت نام
ملیکا اربابی
ملیکا اربابیدختری نوجوون که آینده ای روشن برای خودش میبینه:)
ملیکا اربابی
ملیکا اربابی
خواندن ۲ دقیقه·۱ ماه پیش

از اولین روزهای هشتمی

نزدیک چهارماه بود که هیچ متنی در ویرگول ننوشته ام. سر میزدم، متن های دیگران را میخواندم و بازهم ایده ای برای نوشتن نداشتم.

تصمیم گرفتم از روزهای کلاس هشتمی بگویم. در ذهن ملیکای دبستانی، یک دختر کلاس هشتمی خیلی بزرگ بنظر میرسید. دختری که دیگر قدش خیلی بلند شده و عقلش کامل میرسد.

و حالا وقتی به خودم فکر میکنم که من سیزده سال توی این دنیا زندگی کرده ام باورم نمیشود. حالا که خودم یک هشتمی حساب میشوم، به نظرم یک دختر هشتمی هنوز یک انسان کاملی نیست که وقتی بچه بودم تصور میکردم. من هنوز حس میکنم بچه ام. فقط شرایطی که در آن زندگی کرده ام مرا کمی بزرگتر از سنم نشان میدهد.

به یک سیزده ساله در جای دیگری از جهان که هیچ بویی از جنگ و.. نبرده فکر میکنم. چه زندگی متفاوتی!

اصلا او چیزی از وطن میداند؟ یا اصلا درکی از غرور و غیرتی که ایرانی ها نسبت که کشورشان را دارند، دارد؟!


این روزهای مدرسه کلا بر محور جنگ میگذرد. وقتی مسئول پایه خبر میدهد در اوایل زمستان مسابقات ورزشی داریم کسی میگوید اگر جنگ شد چه؟

یا وقتی باید برای کادوی روز مادر پولی به مدرسه بدهیم میپرسند: اگر جنگ بشه پولمان را پس میدهید دیگر؟!

هیچ کس نمیداند دقیقا چه آینده ای در انتظارمان است. بعضی کلاس ها که حوصله سربر اند مرا وادار به تماشای پارک روبروی مدرسه میکنند؛ و این باعث میشود فکر کنم کدام روز از روزهای عادی سال قرار است دوباره همان اتفاقات لعنتی بیوفتد و با شنیدن خبر شروع جنگ از معلمان سناریو های وحشتناک روزهای جنگی بسازیم!

کلاس هشتمی بودن به این صورت است که با صحبت های معلم مطالعات اجتماعی به تاریخ سفر میکنیم و با تیکه کلام معلم ریاضی وقتی کسی غلط انجام میدهد از ته دل میخندیم: دست ننه‌ام درد نکنه!
با شعرهای معلم عربی که مجبور است هزاران شعر و سرود بسازد تا کمی از سردرگمی درس عربی نجات پیدا کنیم جان تازه ای میگیریم و شنبه ها سرکلاس ادبیات با حافظ خوانی روحمان جلا می‌بخشد.

به هرحال روزها میایند و میروند؛
و روزی قرار است با خواندن این متن اشک بریزم. چرا که آرزو میکنم ای کاش هنوز یک دختر بچه ی کلاس هشتمی بودم و ته دغدغه ام چروک نبودن فرم مدرسه می بود ..

از ملیکای کلاس هشتمی که دوست دارد هیچ وقت سیزده سالگی اش تمام نشود به تویی که حالا معلوم نیست چند سال داری
و شاید حتی حالا به حرف هایم میخندی که از جنگ گفتم و آینده ی عجیب غریب ام!

بیست‌ونه‌ هفت هزاروچهارصدوپنج ؛
دومین سال نوجوانی :)

یادگارینامهآینده
۱۱
۷
ملیکا اربابی
ملیکا اربابی
دختری نوجوون که آینده ای روشن برای خودش میبینه:)
جرجیسِ نبی
جرجیسِ نبی
گوشه‌ای دنج برای تمام چیزهایی که تاکنون کمتر به آن‌ها پرداخته‌ای، و البته حرف‌های ناگفته‌ات...☕️ این‌جا بدون ترس حرف دلت را فریاد بزن؛ به‌سانِ جرجیسِ نبی، روزی رنج‌هایت رستگاری را برایت پیشکش خواهند کرد، حتی اگر نامت کمتر بر سر زبان‌ها بماند:)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید