ابرهای سنگین پاییز

در این دو روز آخر هفته،ابرهای تیره، سنگین از بارون بودند.

بارون به درخت و گل های محوطه ی دانشگاه می نشست.

یکی از دانشجو ها در محوطه،با دوستاش مسخره بازی در آورد.

یکی از دانشجو ها،دختر کوچیکش رو آورده بود کلاس.

دختر کوچولو،یک آبنبات عسلی از استاد نصیبش شد.

وقتی استاد ازش اسمش رو پرسید،گفت "نورا خانوم"

نورا خانوم با خودکار مامانش داخل دفترش نقاشی میکشید.

یک پسر و یک دختر با دست های قفل شده زیر بارون قدم میزدند.

یکی از پسر ها تو راهرو محکم زد رو شونه ی دوستش و گفت " بریم سیگار؟تو بارون یه جور دیگه میچسبه لامصب!"

بوی گل های بارون خورده با خاک، بین بو های قهوه ها و عطر ها میپیچید.

"خسته نباشید استاد."

نگاهم رو از پنجره گرفتم.

کلاس تموم شد.

وقتی داشتیم می رفتیم بیرون،استاد گفت " خاک تو سر دانشجویی که عاشق نشه!"

پی نوشت : جمله ی آخر متعلق به استاد شفیعی کدکنی می باشد. :)