ویرگول
ورودثبت نام
ژوبین مقدس
ژوبین مقدسمی‌نویسم از چیزهایی که در مسیر می‌بینم؛ از مبارزه، میل، تردید، شکست و دوباره برخاستن. نه برای رسیدن به پاسخ، برای دقیق‌تر پرسیدن.
ژوبین مقدس
ژوبین مقدس
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

نبرد استاد با شاگرد;مسئله بیان کردن ناگفتنی است

استاد دقیقا با شاگرد نبرد نمیکند با "منیت" شاگرد نبرد میکند یا در اصل شاگرد را بر آن میدارد که خود با آن نبرد کند.اما این "ناگفتنی" چیست؟ آیا چیزی است که فقط زبان از بیانش قاصر ست؟ چرا قاصر است؟ چون شبکه مفهومی برای بیانش ندارد؟ اگر داشت میتوانست بگوید؟ اصلا شبکه مفهومی باشد یا نباشد مگر فرقی میکند؟ آنچه ناگفتنی ست "آنچه هست" است که اگر گفته شود که دیگر "آنچه هست" نیست و میشود آنچه گفته شده! پس چه باید کرد؟ آن حقیقت غایی که همه بدنبالش اند را چگونه استاد جلوی چشم شاگرد بگذارد؟ آنچه فقط در مراقبه بدان میتوان رسید را نمیتوان بر زبان آورد، لذا فلسفه وجود "کوان" در ذن هم همینست. اشاره مستقیم و بی واسطه به "آنچه هست" از دل تهیت.

شما فرض کنید از استاد خود بپرسید انچه که در مراقبه "حضور" معنا میشود چیست؟ خواه شما آنرا تجربه کرده باشید(که کردید) یا هنوز متوجه آن نشده باشید و فرض کنید هنوز تجربه نکردید. استاد چه جوابی برای آن دارد؟ اگر گفتنی بود که سالها پیش حل شده بود.اینجاست که استاد از دست آویز استفاده میکند و با اشاره مستقیم (یا غیر مستقیم بنا به فهم شاگرد) او را به سمت آن تجربه محض و بی آغشتگیه تهیت میبرد اینجاست که گفتار استاد شکل کوان میگیرد و به نظر عقل عرفی متنقاض نما می آید. اما آن کوان در اصل همان اشاره بی واسطه است به دل، زیرا امر ناگفتنی را فقط بدان اشاره توان کرد، گفتن، امر ناگفتنی را بیات میکند و شاگرد اگر به بیان بچسبد فقط لای نوشی میکند و از رسیدن به آن تجربه محض باز میماند اندر خم یک کوچه!

مشکل آموزش دادن و گرفتن به شیوه ذهن غربی هم اینجاست زیرا آموزه ها میشوند یه کوله بر دوش آموزنده جهت مراجعات برای یافتن راه حل هر موقعیت تازه! خواه روانشناسی گری باشد یا عمیق ترین آموزه های عرفانی یا حتی تمرینی، تفاوت در نوع آموزه و شبکه مفهومی بیان آن نیست مهم اینست که رویکرد اساتید امروزی و شاگردان راحت طلبیست!که صد البته تقصیری هم نیست زیرا جهان امروز همه چیز را راحت و در دسترس کرده و اصلا غایت علم هم شده سهولت در دسترسی به هر چیزی(شما حتی بروزترین کشفیات علمی،فیزیکی و حتی کوانتوم و کیهان شناسی را هم در کسری از ثانیه خواهید داشت، اگر بخواهید) لذا این راحت طلبی آموزه های درون کاوی را نیز به دستورالعمل هایی تبدیل کرده که استاد در خورجین شاگرد میگذارد و شاگرد در هرموقعیت بدنبال "این همانی" رویداد با دارایی های درون خورجیشن!

اینجاست که رهرو باز میماند، از طرفی خورجین پر از غایت مندی دارد حال آنکه "حقیقت" اصلا غایت مسیر نیست، همانطور که گفتنی نیست تعین پذیر هم نیست. نه میتواند مفعول فعلی شود نه غایت مسیری. چیزیست که هر لحظه هست زیرا هر لحظه جهان بدان اشاره میکند کافیست نه-آموخته شویم.

این رویکرد مراجعاتی به خورجین دانش چیزی نیست که شاگرد یا استاد آنرا آگاهانه  انتخاب کرده باشند. هردو میدانند که این راه آموزش و آموختن نیست ، اصلا مهمترین بخش آموزش های درون خورجین راجع به همین است که باید از ذهن شرطی ساز و دوگانه ساز آگاهانه فاصله بگیرید، حقیقت غایت نیست، غایت هر لحظه است و ... این ها همه در خورجین رهرو وجود دارند و بدان مراجعه نیز میشود ولی... چرا رهرو روشن نمیشود؟چرا مراقبه گون زندگی نمیکند؟ مشکل ازرویکرد رهرو(گاها حتی استاد) با زمان است!

مسئله اینجاست که رهرو باید باور کند زمان از آینده به گذشته می رود! قانون علیت تنها خطی بنظر می آید، هیچ فعلیت تاریخی تمام نمیشود بلکه فقط دوباره بازخوانی میشود به بیان ساده گذشته به چشمان ما چسبیده و فعلیت آگاهانه یا آینده همان مهار است . مهار تمام رویکرد های گذشته در رویداد و فرصتی برای آفرینش و خلق ! همین ریشه سلبی و مهار گذشته ی پیش چشم سبب آفرینش جدید میشود در واقع سوژه هر لحظه دارد گذشته خود را میبیند و اگر آگاه باشد با مهار "منیت" ها و آموخته ها امکان جدید(آینده) را خود خلق میکند و این را در همه حال تجربه می کند.

اما وقتی از خورجین آموزش برای تعیین تکلیف تصمیم در رویداد پیش رو استفاده میکند ناخودآگاه و دیگر آیین دارد از زمان گذشته برای رویداد آینده استفاده میکند(بجای مهار آن) حتی اگر خود آموزه ای که استفاده میکند راجع به بی زمانی باشد و مهار! مسئله مصرف کردن آموزه هاست بجای به فعلیت در آوردن آنها! تا آموزه ای به فعلیت در نیاید در خورجین گذشته است و بود و نبودش ذره ای تفاوت ایجاد نمیکند. حال اگر رهرو با کمترین آموزه ولی همان کمترین آموزش را زندگی کند دارد با رویکرد بی زمانی(مهاری) زندگی میکند و در اصل مراقبه گون  زیستن را زندگی میکند.(حال سوالی پیش می آید اینست که چه مهاری؟ به شما میگویم مهار منیتی که فکر میکند دانستن و به فهم در آمدن همان زیستن آنگونه است حال آنکه این فهمیده شدن آموزش نیز خود بعد از فیلتر شناختی است و چندان قابل اعتماد نیست پس تا وقتی آموخته ای به تجربه فعلیت محض در نیاید نمیتوان گفت فهمیده شده و عمل بر حسب آن به احتمال فراوان فقط در راستای حفظ یک تصویر است بصورت ناخودآگاه، حال آنکه رهرو ای که با کمترین دانشِ به فعلیت در آمده زندگی میکند همین توهم را در هر لحظه مهار میکند.درود بی کران بر او!)

پس حتی اگر این فعلیت کمترین آموختگی شما باشد همانرا زندگی کنید از طریق مهار بیشترین آموختگی ها!

استادخودکاویمراقبهآموزشبودیسم
۲
۰
ژوبین مقدس
ژوبین مقدس
می‌نویسم از چیزهایی که در مسیر می‌بینم؛ از مبارزه، میل، تردید، شکست و دوباره برخاستن. نه برای رسیدن به پاسخ، برای دقیق‌تر پرسیدن.
ٌصبورا
ٌصبورا
انتشاراتی صبورا انتشار متون و اثار در باب هنر، فلسفه و خودکاوی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید