فارغ از نتیجه کاشتن به مثابه سبک زندگی اخلاقی:

وانمایی  این جمله جهت تدقیق مفهوم آن بحثی بسیار مفصل است ولی صرفا جهت ارائه چک پوینت های مسیر میتوان از 2 سوی عمده این آموزه را وانمایی کرد:
سوی اول:
نتیجه ی برآمده از رویداد فعلی ای که در حال خرج توجه به آنیم:
این سوی نتیجه خواه نا خواه رویکردی بر اساس آینده نیامده دارد لذا طبق مباحث جلسه 4 خارج از رویداد تلقی میشود و ذیل موارد مکانمند دسته بندی می شود.(بعبارت ساده شما کار را میکنید اگر ذیل توجه شما باشد پس تعارضی ندارید و خود فعل انجام کار رضایت شماست نه پیش بینی نتیجه)
 از این روست که توجهی که به نتیجه اختصاص یابد، توجه فاعلانه سوژه(ما) نیست (بعبارت ساده تراز ما به بیرون نیست از بیرون به ماست!) این گونه است که سوژه انعکاسی از خودش را در یک ابژه بیرونی میجوید (در اینجا نتیجه به مثابه هر ابژه ا ی مکان دار در عالم بیرون چه ایده چه شیء) که به هیچ وجه نمیتواند مسئولیت انرا بعهده بگیرد زیرا در عمل هرگز انرا فراچنگ خویش نخواهد داشت(بعبارت ساده تر نتیجه پر واضحه که دست ما نیست همانطور که هیچ ابژه بیرونی به چنگ مان میاد فقط فیلتر شناخت به مثابه منجمد کننده جریان همیشه شونده، برای لحظه ای توهم به چنگ آمدن به ما میدهد). این توجه سوژه ذیل انعکاس ابژه بیرونی در شبکه مفهومی آموزه های خودکاوی بعنوان تصاویر دسته بندی شده لذا اکنون میتوان گفت که فارغ از نتیجه نبودن قطعا به یک تصویر وابسته است
سوی دوم
نتیجه ی در حال زیستن :
این سوی نتیجه محور بودن بسا خطرناک تر و مخفی تر عمل میکند زیرا سوژه نا آگاه، اکنونِ در حال زیست خود را نتیجه بر آمده از فعلیتی در گذشته می داند که اینهم در شبکه مفهومی آموزه های خودکاوی ذیل زخم طبقه بندی میشود.

لذا فارغ از نتیجه زیستن نه فقط برای کنشی بالفعل بلکه برای بودن در اینجا اکنون هم ضروریست (سوژه اخلاقی خود آیین است و نتیجه محور بودن بطور قطع از نظر معنایی هم ارز با جمله دگر آیین بودن است و برای مبارز به هیچ وجه اخلاقی نیست لذا زیستن فارغ از نتیجه از دل خود تعاریف بر می آید و دستور العملی دگر آیین محسوب نمیشود)
اثباتی به روش هندسی :
1.      بسط دادن قاب فضا-زمان به بزرگترین رویداد قابل تجربه سوژه (قاب تولد تا مرگ) شدنی است.
2.      فرکتال بودن کیهان و سوژه به مثابه ریز کیهان قبلا اثبات شده و قابل درک است.
3.      پدیدار شناسی رادیکال به مثابه تنها رویکرد بدون سوگیری شناختی میباشد و به آن اشراف داریم لذا آغاز گری نیز ذیل همین موضوع به مثابه برپایی رویداد منتج می شود.(لذا جهت سهولت هر جا صحبت از رویداد است آغاز گر بودن و فاعلانگی سوژه پیش شرط گرفته شده)
4.      طبق 3 مورد بالا نتیجه می شود رویداد (اغاز شده توسط سوژه) همه چیز تمام است وبه اصطلاح امر بسیط است ( یا بعبارت ساده همان همه چیز در کمال خود استِ معروف) (درباره امر بسیط: امریست که نشود درون آن مرز گذاری کرد یعنی بتوانی بگویی این چیز اینجا تمام میشود و از اینجا به بعد چیز بعدی شروع می شود لذا امر بسیط قابل تجزیه نیست و چیزی که قابل تجزیه نیست فاسد شدنی هم نیست )
5.      از 4 نتیجه میشود همه مفاهیم حتی هر سه زمان(گذشته حال اینده) در رویداد وجود دارند (که در این پادکست به آن پرداختیم) از این رو حتی غایت و جهت حرکت هم در رویداد است.
6.      فارغ از نتیجه نبودن طبق توضیحات بالا مکانمند است پس ذیل تعریف آغازگرانه رویداد نمیگنجد.
 
با توجه به موارد فوق الذکر کل زیستن به مثابه یک رویداد هم یک امر بسیط (کامل غیر قابل تجزیه) است لذا فارغ از نتیجه زیستن در تمام این رویداد اخلاقی است.