
نمیپرسم کدامین راه،
کجا بجویم گوهر را در خانه یا زیر چراغ خیابان؟[1]
میگویم اگر خود «گم شدنِ گوهر» گوهر من باشد چه!
اگر میل به یافتنش، نایافتنی تَرش کند چه؟
حتی نمیدانم که چه نمیدانم.
وا حیرتا!
این است مسیری که با اغازیدنش میسازمش بی انتها ،
چون سقوطی بدونِ پایان!
پس نمی کاوم خانه ای را که میدانمش!
رها قدم میزنم در بیرونی که دَرهم است و واپیچیده …و خانه ام.
گوهر به جامه ی رهگذران دوخته شده!در جیب من نیز[2]!
وا عجبا،
لب می گشایم به خَنده …
[1] اشاره به داستان در ذن که در ان استادی زیر چراغ خیابان در جستجوی چیزی بود که شاگردش از او پرسید استاد بدنبال چیستی؟ استاد گفت انگشتر(گوهر) م را می جویم. شاگرد گفت کجا آنرا گم کرده ای؟ استاد گفت در خانه. شاگرد گفت پس چرا زیر چراغ در خیابان بدنبالش هستی؟ استاد گفت چون اینجا روشن است و خانه تاریک! شاگرد گفت چه فایده بهر حال آنرا اینجا نمیجویی! استاد گفت دقیقا حکایت شما همین است گوهر را در درون خود گم کرده اید ولی در بیرون بدنبالش میگردید!
[2] اشاره به کوانی در ذن که در آن اشاره میشود به فردی که به جیب لباسش سنگی قیمتی دوخته شده ولی بی خبر از آن سالها در فقر زندگی میکرد تا روزی که دوستی که اورا گم کرده بود اورا میبیند و به او میگوید که در گذشته شبی که او خواب بوده قبل از رفتن این گوهر قیمتی را به جیب لباسش دوخته بو تا گم نشود ولی یادش رفته بود به او بگوید. حالا بعد از سالها که اورا یافته که در فقر زندگی میکند این را به او میگوید که همیشه این سنگ قیمتی را در جیب لباسش داشته است.