
در این نشست به بررسی اجمالی مفهوم بدنمندی و بدن به مثابه دستگاه لامسه ی هستنده مرکز صحبت کردیم و ذیل آن به بررسی پدیدار شناسی زمان رویدادگونه زیستن پرداختیم
این مونولوگ هر چند به اختصار و فشرده راجع به مفاهیم فوق صحبت میکنیم ولی سرنخ های بسیار دقیقی در باب مفاهیم استعلایی مودر نیاز برای روهرو های مسیر خودکاووی ارائه میکنیم. ذیل مفهوم بدنمندی به مفهوم رویدادگونه زیستن میرسیم و از انجا جمله معروف "همه چیز در کمال خود است" را وانمایی میکنیم به توانایی هر سوژه در تعیین سرنوشت و حتی تغییر گذشته خود نیز هر چند مختصر اشاراتی میکنیم.
لذا برای شما شنوندگان هر سوالی پیش امد حتما با من در ارتباط باشید و خود را بی پاسخ رها نکنید.
اشاره ای کوتاه: زمان خطی یا چسبیدن ناآگاه به تعریف هستی شناسانه زمان برای سوژه غیر آغازگر همیشه، یک در خود فروبستگی در زمان گذشته است. حال که به معنی الان همیشه از چنگ سر میخورد پس هرگز تجربه زمان الان برای سوژه فراچنگ آوردنی نیست(منجمد نمیشود) لذا لحظه الان همیشه در کسری از ثانیه گذشته است و بر رسوبات تلمبار میشود.(نویسندگان بسیاری در وصف نیروی حال سطور و کتبی قطور نوشتند و مخاطبان بسیاری بر آن تکیه میکنند و جهان سرمایه داری نیز بعنوان ارباب این بردگان تکیه محکمی بر "در حال زیستن" دارد که این موضوع در خود یک غایت اندیشی متافیزیکی یا الهیاتی دارد که در پوسته سکولار پیچیده شده و همه برای نگارنده قابل نقد بوده که در این مجال نمیگنجد اما عجالتا اشاره میشود به اینکه مفهوم حضور در لحظه اگر برای فرار از گذشته یا رهایی از نگرانی آینده استعمال شود که غالبا بر همین منوال تجویز میشود، چیزی جز بیشتر در خودفروبستگی ندارد لحظه حال معنی جز آغزگری ندارد، آغزاگری توسط سوژه ی آغازگر)