نه مکان در «سوژه» است (ایدئالیسم و پدیدار شناسی خام)، نه جهان در مکان بصورت پیشینی واقع شده (رئالیسم خام). بلکه مکان «در» جهانِ سوژه است تا جایی که سوژه ی (آغازگر) آنرا گشوده است(مجال آزاد شدن به آن داده است، برپا کرده است).
پ.ن: این «برپایی» فقط ذیل فهم درونی شده ی بدنمندی خصلت نمایی میشود. ( لایه های لامسه (ادراک حسی) هستنده ی مرکزی، بعبارتی حس کردن از لطیف ترین لایه ها به ضخیم ترینشان از ذهن و روان تا استخوان! )
هم سوژه متلاطم است هم جهان، لذا در ظرف پدیدار شناسی حتی رویداد هم متلاطم است پس سوژه پلاستیک است در سطح ابتدایی شکل پذیر از رویداد و شکل دهنده به آن بطور همزمان،اما در سطحی عمیقتر:👇🏼
1- شکل دهنده به شکل پذیریِ خود از رویداد
2- شکل پذیر از شکل دهندگیِ خود به رویداد !
از این روست که جهان هر لحظه برپا میشودخواه آگاهانه و خواه نا آگاهانه . آیا معنی تعین سرنوشت یا همان طرح افکنی آینده را از دل این تعریف بیرون می کشید؟
مسئله این نیست که این نوعی نگرش و یه «ایسم» جدید برای جهانبینی است که میشود انرا انتخابی کرد یا نه، بلکه این یک «دادِگی محض » "بداهت است" است(احساس هستنی که شکی در آن نیست، وجود داشتنی که برای همه مشترک است ) و بصورت پیشینی با هرلحظه ی «در جهان بودنِ» ما تلاقی میکند و به صورت پویایی پلاستیک و فعال است، خواه اگاهانه خواه نا اگاهانه ما جهان را پدیدار شناسانه تجربه میکنیم و مکان را برپا میکنیم رویداد را آغاز میکنیم و … ما حتی همیشه در مراقبه ایم فقط بدان آگاه نیستیم ما حتی نه آمدیم نه می رویم فقط توهم حرکت کردن داریم، اما مشکل نا آگاهانه زیستن(چسبیدن به نمود ها بعنوان موجودیت واقعی) اینست که تمام امکانات زندگی در این نا آگاهی مهیا و محقق نمیگردد، اما فقط کافیست آگاهانه به این شکل زندگی کنیم تا همه امکانات برای ما گشوده شود و‌این اگاه شدن ناظر به پالایش است برداشتن حجاب لایه به لایه، جالب اینجاست که آگاهانه زیستن دلالت بر نا امیدی و نا امیدی دلالت بر نداستن و نداستن دلالت بر بداهت (آغازگری) و آغازگری دلالت بر کرانمند بودن جهان و خود جهان دلالت بر هستن سوژه ( یکایک ما) و هستن ما دلالت بر تمام امکانات رویداد بعنوان دلمشغولی یا همان "رویدادگونگی و شوندگیِ زندگی" و هر رویداد برپایی اش دلالت بر پالایش و مهار لحظه به لحظه(رقص) دارد . چه بخواهید چه نخواهید شما میدانید که چه باید بکنید شما در یک نقطه بسیار چگال از امکانات متمرکزید تقلا اصلا مجالی نخواهد داشت اگر به آن مجال ندهیم. پس غمی نیست چون راست میگویند ما همه بوداییم(به اصطلاح!) این مسابقه جایزه اش از ابتدا به همه داده شده ما اصلا از ابتدا یک جایزه ای بوده ایم که دست و پا در آورده، در این مسابقه ی بی رقابت، همه نفر اولند همه قهرمانند از درون به بیرون💪🏽🥇🏆
