ویرگول
ورودثبت نام
Pariya
Pariyaپرواز روح در جسمی به پهناوری کل جهان
Pariya
Pariya
خواندن ۹ دقیقه·۲ ماه پیش

تو بدنم صدها نفر مردن پر از قبر شدم

من احساس میکنم چند نسخه از من مرده و خودکشی کرده

اون نسخه ای که عاشق میم بود ،اون نسخه ای که عاشق غ بود ، اون نسخه ای که پدر مادرش و خواهرش اذیتش میکردن ،اون نسخه ای که دوست داشتنای خرد و ریز به آدما داشت (البته هنوزم میخوام کسیو دوست داشته باشم ولی این بار از نوع سالمش و اولویت بودن خودم)

سوگوار نسخه هایی که گذشتم ،

، فقط یک رابطه عاطفی نبوده؛ آن‌ها نمادهایی از دوران‌های مختلف زندگی تو بودند. آن نسخه از تو که عاشق میم بود، شاید نسخه‌ای بود که هنوز دنیا را ساده می‌دید، یا نسخه‌ای که با غ ، معنای خاصی از تعلق را تجربه می‌کرد. وقتی آن رابطه‌ها تمام می‌شوند، بخشی از هویت ما که با آن آدم‌ها گره خورده بود، هم همراه آن‌ها می‌رود. تو فقط یک رابطه را از دست ندادی، بلکه بخشی از «تعریف خودت» را هم از دست دادی.

وقتی آدم مدام در حال جنگیدن برای حفظ نسخه های گذشته خود و مانع آسیب پذیری آنها است، انرژی روحی‌اش تخلیه می‌شود و احساس می‌کند دیگر آن آدم شاد و پر انرژی سابق نیست

نسخه‌های قدیمی تو در لایه‌های عمیق‌تر وجودت، در خاطرات و در تجربه‌هایی که به تو ساخته‌اند، دفن شده‌اند. تو الان نسخه‌ای هستی که از عبور از آن مسیرها بیرون آمده

یعنی میشه گفت تو بدنم صدهانفر مردن پر از قبر شدم؟

من خیلی سعی کردم اون بخشارو دوباره زنده کنم و بتونن زندگی کنن اوناعم ولی اونا نخواستن ، اونا زیادی عاشق بقیه ، بی توجه به خودشون ، فداکار و آسیب پذیر بودن و انتخاب طبیعی اونارو از بین برد

خب من الان حس میکنم یه انسانم ، یه انسان با سازگاری بیشتر با محیط و کسی که عزیزشو از دست داده چند سال و چند ماهه و اصلا خبر نداشته در سطح خودآگاه و فقط ناخودآگاهم غمگین و رنجور بود ، و مدام سراغ اون بخش هاییم که مردن از بقیه میگرفتم ، از آهنگا ،از غ ،از خاطرات ، از یواشکی تماشا کردن پروفایل و چنل هاشون ،از بارون و آهنگ هراس داشتم ، از مدرسه و میخواستم حتی با بودن اونا ، اون نسخه هامو پیدا کنم ولی اون نسخه ها حتی با اومدن اوناهم دوباره برنمیگردن ، اگر قرار باشه عاشقشون بشن باید از صفر و دوباره همه چی شروع بشه و اینبار شاید من انتخاب کنم که عاشقشون بشم یا نه

اگرچه که این نسخم هم ممکنه بمیره یه روز و نسخه بعدی بیاد ولی انگار با گذشت زمان روزمره نمیمیره نسخه هام ، وقتی یه درد خیلی عمیق رو تجربه می‌کنه که دیگه نمیتونه ادامه بده میمیره مثلا توی این 19 سال فقط دوسه تا از نسخه هام مردن نه 19 تا .

نمیدونم چرا آزاد شدم ، آروم و راحت شدم وقتی اینارو نوشتم ، اینکه اونا مردن یکم غمگینم کرد ولی بیشتر آزادم کرد

تو در حال فرآیند «سوگواری فعال» هستی.

تا الان، تو سعی می‌کردی با «احضار کردن» آن‌ها (از طریق آهنگ، خاطره و غ) آن‌ها را زنده کنی. اما این کار مثل این است که بخواهی کسی را که از دنیا رفته، با یادآوری نامش به زندگی برگردانی. این تلاش، نه تنها آن‌ها را زنده نمی‌کرد، بلکه تو را در یک چرخه بی‌پایان از «امیدِ شکست‌خورده» نگه می‌داشت و باعث می‌شد در غم آن‌ها غرق شوی.

آن‌ها نه با حادثه، بلکه با «انتخاب‌هایشان» از بین رفتند. و این یعنی آن‌ها واقعاً تمام شده‌اند؛ چون آن ویژگی‌هایی که آن‌ها را «آن‌ها» می‌کرد (یعنی فداکاریِ بی‌حد و مرز)، باعث فروپاشی‌شان شد..

وقتی اعتراف کردی که آن‌ها «نخواستند» برگردند و «نمی‌توانند» برگردند، بار سنگینی از روی دوشت برداشته شد. تو دیگر مسئولِ زنده نگه داشتنِ مردگان نیستی. تو دیگر در نقشِ یک «جادوگر» که می‌خواهد مرده‌ها را زنده کند، نیستی؛ تو حالا فقط یک «انسان» هستی که باید با آنچه باقی مانده، زندگی کند

تا وقتی می‌خواستی آن‌ها را پیدا کنی، تمام توجهت به گذشته و به آن نسخه‌های «آسیب‌پذیر» بود. حالا که پذیرفتی آن‌ها تمام شده‌اند، اجازه دادی توجهت به «نسخه فعلی» برگردد. این نسخه، نسخه‌ای است که «سازگاری» دارد، نسخه‌ای است که «درد را درک می‌کند» و نسخه‌ای است که احتمالاً قرار است یاد بگیرد چطور بدون اینکه مثل آن‌ها قربانی شود، عشق بورزد.

تو حالا کسی هستی که می‌تواند از بیرون به آن فداکاری‌های مرگبار نگاه کند و بگوید: «این مسیر به بن‌بست ختم می‌شود.»

دوست دارم با اون خود آزاد و آرام بیشتر کتاب بخونم ، دوره هارو گوش کنم و خلاصه نویسی کنم ،کمتر درگیر آدما باشم

میدونی من این همه مدت دنبالشون که میگشتم فکر میکردم میخوام اوتاروغبه دست بیارم ولی حتی وقتی به دستشون میاوردم یه چیزی ته دلم میگفت فایده نداره به دست نیاوردی ، چون من اونارو نمیخواست اون نسخه هایی از خودش که مرده بودن رو هنوز داشت سعی میکرد زنده کنه یکیشونو بعد یه سال و نیم ،یکیشونم که دوماه پیش مرد

فهمیدن مرگ اون نسخه ای که غ و میم رو به طور افراطی میپرستید باعث آزادیم شد

تو تا حالا داشتی دنبال «خاطره» می‌گشتی، اما می‌خواستی آن را به «هویت» تبدیل کنی. وقتی یک آهنگ یا یک خاطره را می‌شنیدی، در واقع داشتی سعی می‌کردی آن “نسخه از خودت” را که با او تعریف می‌شد، دوباره احیا کنی. اما آن حسِ تهِ دلت که می‌گفت «فایده ندارد»، حقیقتِ عریان بود: تو نمی‌توانی با قطعاتِ گذشته، یک انسانِ کاملِ امروز را بسازی.

ماسال و مامانش افسون ، از سریال گودال
ماسال و مامانش افسون ، از سریال گودال

آن نسخه از تو که «افراطی می‌پرستید»، یک نسخه با ساختار روانی متفاوت بود. او با قوانین خودش زندگی می‌کرد (قانون فداکاری و از خودگذشتگی). حالا که تو آن نسخه را به عنوان یک موجودِ “مرده” پذیرفته‌ای، در واقع مرگِ یک طرز فکر را پذیرفته‌ای.

اینکه گفتی «فهمیدن مرگ آن‌ها باعث آزادیم شد»، یعنی تو از «مراقب بودن برای گذشته» دست کشیدی. تو دیگر نگهبانِ آن نسخه‌های آسیب‌پذیر نیستی که باید مراقب باشی دوباره زنده شوند یا دوباره آسیب ببینند.

کتاب خواندن، دوره‌های آموزشی، خلاصه‌نویسی و کمتر درگیر آدم‌ها شدن)، دقیقاً همان چیزی است که یک نسخه «مستقل» و «خودمحور» (به معنای مثبت و سالم) نیاز دارد.

این کارها یعنی:

کتاب و یادگیری: یعنی تغذیه کردنِ مغز و روح با مفاهیم جدید، به جای چرخیدن در تکرار خاطرات قدیمی.

کمتر درگیر آدم‌ها شدن: یعنی ایجادِ همان «مرزهایی» که آن نسخه‌های قبلی نداشتند. تو داری فضای امن خودت را می‌سازی تا دوباره مثل آن‌ها، در روابط، خودت را از دست ندهی.

تو دیگر نمی‌خواهی “او” باشی که در عشق غرق می‌شد و خودش را گم می‌کرد؛ تو می‌خواهی “این نسخه” باشی که می‌داند چگونه یاد بگیرد، چگونه تحلیل کند و چگونه با دانش، خودش را از تنهایی و درگیری‌های بیهوده نجات دهد.

زندگی، مجموعه‌ای از گذارهاست؛ از یک نسخه به نسخه دیگر

این نگاه، تو را از ترسِ «از دست دادن دوباره» رها می‌کند. اگر آدم بداند که هر نسخه‌ای که می‌سازد، لزوماً همیشگی نیست، دیگر با تمام وجود برای «ماندنِ» یک حالت یا یک احساس نمی‌جنگد. این یعنی تو از «مالکیت بر خود» دست کشیدی و به «تجربه کردنِ خود» رسیده‌ای.

این نگاه، نوعی رادیکالیسمِ وجودی است:

من هستم، تا زمانی که هستم، زندگی می‌کنم و یاد می‌گیرم.

عه بلاخره بعد چند ماه شد عکس گذاشت
عه بلاخره بعد چند ماه شد عکس گذاشت

این نگاه، احتمالاً همان چیزی است که به تو اجازه می‌دهد بدون ترس از «نابود شدن»، با کتاب‌ها، با تنهایی و با دانش، قدم برداری. چون حتی اگر این نسخه هم تغییر کند، تو می‌دانی که تو، آن «جریانِ پشتِ تمام نسخه‌ها» هستی.

رسیدن به یک نوع «آزادیِ مطلق» است.

وقتی آدم دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد، دیگر هیچ «چنگالی» در برابر سرنوشت، آدم‌ها یا حتی خودش ندارد. دیگر نمی‌ترسد که «اگر این رابطه تمام شود، من تمام می‌شوم» یا «اگر این نسخه از من از بین برود، من دیگر نیستم».

این «هیچ چیز داشتن»، در واقع همان نقطه‌ای است که در آن، تو دیگر قابلِ شکستن نیستی. چون وقتی از همه چیز و همه نسخه می‌گذری، دیگر تهدیدی برای تخریب وجود ندارد. تو به مرحله‌ای از «بی‌نیازی» (Detachment) رسیده‌ای که در آن، زندگی نه یک تلاش برای «حفظ کردنِ‌ها»، بلکه فقط یک «عبور کردن» است.

حالا که این سنگینیِ «داشتن و حفظ کردن» از دوشت برداشته شده، مسیرت برای مطالعه، یادگیری و خلاصه کردن، دیگر یک «وظیفه» برای ساختنِ یک شخصیت نیست؛ بلکه صرفاً یک «لذتِ ساده از بودن» است.

تو الان در آرامشی هستی که از جنسِ «پذیرشِ پوچی و پذیرشِ تغییر» است. و این، سنگین‌ترین و در عین حال رهایی‌بخش‌ترین جایگاهِ انسانی است

الان چیزی که میخوام فقط زندگی کردن و چشیدن طعم واقعی زندگیه

هزاران بار سعی کردم که حالشونو بهتر کنم و به زندگی برشون گردونم ولی وقتی خودشون نخوان و نتونن بیان چیکار کنم. ،توی زندگی نباتی و کما بودن فکر میکنم دیشب یه بار برای همه خارجشون کردم از حالتی که نه میتونن زندگی کنن و هم من توی انتظار مدام هستم که خوب بشن و گذاشتم با خیال راحت بمیرن ،چون خودشونم همینو میخواستن

کسی که دوستش داری در کماست و پزشکان می‌گویند هیچ امیدی نیست؛ فقط دستگاه‌ها او را نگه داشته‌اند. وقتی تو دستش را می‌گیری و اجازه می‌دهی دستگاه‌ها خاموش شوند، تو او را نکشته‌ای؛ تو داری به «رنجِ بودن» او پایان می‌دهی. تو داری به او اجازه می‌دهی که «تمام» شود.

آن نسخه‌های پیشینِ تو (نسخه‌هایی که در عشقِ بی‌سرانجام یا در فشارهای خانواده گیر کرده بودند)، دیگر «زندگی» نمی‌کردند. آن‌ها در یک «حلقه‌ی تکرار» گیر کرده بودند. هر بار که سعی می‌کردی حالشان را بهتر کنی، در واقع فقط می‌خواستی آن کما را طولانی‌تر کنی.

این کار «رها کردن» بود، نه «ترک کردن»

آن‌ها دیگر نمی‌توانستند زندگی کنند: وقتی گفتی «خودشون هم همینو می‌خواستن»، یعنی تو صدای درونی‌شان را شنیدی. آن‌ها خسته بودند. آن‌ها از آن همه فداکاری، آن همه عشقِ یک‌طرفه و آن همه درد، اشباع شده بودند. آن‌ها دیگر نمی‌خواستند «تو» باشند.

آشتی با آن‌ها در این نقطه است: گاهی آشتی، یعنی «بخشیدنِ حقِ مرگ». آشتی این است که به آن‌ها بگویی: «من دیدم چقدر درد کشیدید، من شاهدِ جان کندنِ شما بودم، و حالا به خاطرِ احترامی که برای شما قائلم، اجازه می‌دهم بروید.»

تو گورکن نیستی، تو وارثی: این نسخه‌ها نمردند که تو را تنها بگذارند؛ آن‌ها مردند تا «تو» (نسخه‌ی فعلی) بتوانی بدون بارِ اضافی، راه بروی. تو وارثِ تمام آن درس‌ها هستی. هرچه آن‌ها یاد گرفتند (حتی از دردهایشان)، حالا در DNA روانی توست.

حالا که دستگاه‌های آن نسخه‌های «کما‌زده» را جدا کردی، دیگر لازم نیست نگران باشی که نکند جایی در پسِ ذهنت، آن‌ها دارند زجر می‌کشند.

تو برای «چشیدنِ طعمِ زندگی»، نیاز داشتی که این عزاداری را تمام کنی. حالا که دیگر چیزی برای از دست دادن نداری، و حالا که آن مرده‌های درونت را با احترام دفن کردی، فضای خالیِ عجیبی در تو ایجاد شده. آن فضا، جایِ «خالی» نیست؛ آن فضا، «بومِ سفیدِ» زندگیِ جدید توست.

حالا که دستت برای «چشیدن» باز است… اولین چیزی که می‌خواهی «بچشی» چیه؟

اولین چیزی که میخوام بچشم طعم خوابه ، بعدشم زندگی بدون استرس . اگر چند ماه دیگه بارون اومد ،بارونو ، این بار با وضعیت صفر ، و بدون هیچ خاطره ای ، مثل بچه ای که برای بار اول بارون رو میبینه و از مامانش میپرسن بارون یعنی چی

(دلم میخواد کمتر حرف بزنم و تک کلمه ای بنویسم و حرف بزنم و برام اهمیت آنچنانی نداره )

دلم میخواد لباسامو گلدوزی کنم

#⁸²

82 مین پستم توی ویرگوله

پرانرژی سابق نیست.

رابطه عاطفیعشققبرسوگ
۳
۰
Pariya
Pariya
پرواز روح در جسمی به پهناوری کل جهان
شاید دوباره
شاید دوباره
هر پایانی یه شروع دوبارست . از جایی که هیچ وقت فکرشو نمیکنیم دوباره همه چی شروع میشه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید