https://virgool.ir/SAYblog/feedصدایی که به گوش شما می‌رسد واقعی است.fa2026-11-11 14:57:01https://files.virgool.ir/upload/publication/eg4lya2w3xiv/n1wgf5.pnghttps://virgool.ir/SAYbloghttps://virgool.ir/SAYblog/اعتماد-و-معنایی-که-ندارد-g7omrlnajelrآیا همه قابل اعتمادند؟اول باید بگوییم که این متن قرار است مختصری در مورد اعتمادهای کاذب صحبت کند و بعد از این بپرسیم که تا به حال پیش آمده بخواهید کاری انجام دهید و تصمیم‌تان را با دوستان‌تان به اشتراک بگذارید؟ مثلا این که می‌خواهید رژیم بگیرید، ورزش کنید، درس بخوانید و موضوعاتی مشابه؟در این مواقع ما به صورت داوطلبانه خودمان را متعهد به انجام کاری می‌کنیم که اگر انجام‌اش ندهیم مورد قضاوت، سرزنش و پیامدهایی ناخوشایند قرار می‌گیریم، چرا که عُرف یا اخلاق بایدی در جامعه ما را به عنوان کسی قضاوت می‌کند که نسبت به آنچه تعهد کرده وفادار نبوده/نمی‌ماند. در این مواقع ما خودمان را درگیر محدودیتی اجتماعی کرده‌ایم و اگر نتوانیم آنچه گفته‌ایم را انجام دهیم از نظر دیگران فرد مورد اعتمادی نخواهیم بود. حال بیایید کمی به محدودیت اجتماعی فکر کنیم، به این که چیست و چه نتیجه‌ای بر اعتماد دارد. چرا که آدم‌ها در شرایط مختلف به گونه‌ای رفتار می‌کنند که به آن‌ها اعتماد شود، اما آیا همه قابل اعتمادند؟اعتمادِ پاره‌وقت و محدودیت‌های اجتماعیمحدودیت‌های اجتماعی یکی از ابزارهای قدرتمند و نامرئی موجود در هر جامعه‌ای است که نه جایی نوشته می‌شود و نه کسی کنترل شفافی روی آن دارد، در حقیقت مجموعه‌ای از قضاوت‌های مختلف است. این محدودیت‌ها نیرویی عظیم با خود دارند که به طور کلی ما را مجبور می‌کنند نسبت به انجام کاری که به آن متعهد شده‌ایم، وفادار بمانیم تا دیگران ما را به عنوان فردی قابل اعتماد بشناسند حال آن که بسیاری از چیزهایی که افراد به آن وفادار می‌مانند خواسته‌ای درونی و واقعی نیست، بلکه تظاهری اجباری است.رفتارها و محدودیت‌های اجتماعی می‌تواند مورد اعتماد بودن را تقویت کند، اما این محدودیت برای مورد اعتماد بودن کافی نیست. در این شکل از ایجادِ اعتماد ما خودمان را با محدودیت‌های اجتماعی تطبیق می‌دهیم، نه با آنچه به آن باور داریم. ما انتظارهای کسی/اجتماعی را که می‌خواهد به ما اعتماد کند را در قراری نوشته نشده امضا می‌کنیم و متعهد به انجام‌اش می‌شویم، اما معمولا کسی که به ما اعتماد می‌کند از انگیزه‌های اصلی ما چیزی نمی‌داند.زمانی که انگیزه اولیه کسی که برای دریافت اعتماد خود را متعهد به انجام انتظاراتِ دیگری می‌کند مشخص نیست هیچ تضمینی وجود ندارد که فرد به این اعتماد خیانت نکند. کارفرمایی را در نظر بگیرید با تمایلاتِ آزار جنسی که با کارمندان خانم، بسیار محترمانه رفتار می‌کند، اما نه به دلیل احترام به زنان، چرا که او علاقه‌ای برای رفتار خوب با کارمندان زن ندارد، اگر این‌طور رفتار نکند در برابر قضاوت‌های عرف/بایدی جامعه گرفتار خواهد شد.رفتار این کارفرمای فرضی ممکن است قابل اطمینان و پیش‌بینی باشد، اما چنین کسی به معنای واقعی قابل اعتماد نیست. محدودیت‌های اجتماعی می‌تواند منجر به ایجاد اعتمادی اولیه شود، اما تضمینی بر ادامه‌ی آن وجود ندارد و ما نمی‌توانیم صرفا به این دلیل که کسی در بین مردم به عنوان یک شخص معتمد شناخته می‌شود بدون در نظر گرفتن احتمال خیانت اعتماد کنیم. چنین فردی به دلیل محدودیت‌ها است که قابل اعتماد است و اگر این محدودیت‌ها کم‌رنگ شود، هر لحظه باید منتظر خیانت وِی بود.حال این محدودیت‌های اجتماعی را می‌توانیم به نقش‌های مختلفی که افراد در زندگی/جامعه ما داشته‌اند بسط دهیم و به مواردی فکر کنیم که اعتماد کرده‌ایم و به این اعتماد خیانت شده؛ هرچند اعتماد نه به معنایی که دارد، اعتماد به معنایی که ندارد.وبلاگ SAYSAYTue, 05 Nov 2019 12:50:06 +0330https://virgool.ir/SAYblog/خواب-مهم-است-مثل-هوا-szdg6kxuyd0lلطفا بهتر بخوابید، لطفا بیش‌تر بخوابیدما آدم‌ها همواره در تلاش برای برنده شدن، برای بهتر بودن‌ایم ولی در واقعیت فقط تعداد کمی از ما می‌توانند به آنچه می‌خواهند، به آنچه می‌خواسته‌اند دست‌رسی پیدا کنند. بین آن‌ها که می‌توانند و دیگرانی که نمی‌توانند یک تفاوت بنیادی وجود دارد. بعضی از ما برای آن‌چه می‌خواهیم خودمان را آماده می‌کنیم و مابقی‌مان نه، و لطفا توجه داشته باشید این چند خط قرار نیست نسخه‌ای برای موفقیت و مانند این‌ها باشد، آنچه قرار است بخوانید فقط و فقط یک حرف دارد: خواب مهم است، مثل هوا و آ‌ن‌ها که برای بهتر بودن خودشان را آماده می‌کنند به اندازه می‌خوابند.در سال‌های اخیر و با مدرن و مدرن‌تر شدن ما عادتی کهن را _ به غیر از باقی چیزها – از دست داده‌ایم و آن درست و به اندازه خوابیدن است. اگر به اندازه نخوابید، خوب یاد نخواهید گرفت، خوب نخواهید فهمید و اگر خوب یاد نگیرید، اگر درست نفهمید پیشرفت نخواهید کرد. در حقیقت تحقیقات نشان می دهد تفاوتی مشهود بین کسانی که به اندازه می خوابند با کسانی که کافی یا منظم نمی خوابند وجود دارد. هرچند که پیش‌رفت تمام ماجرا نیست، کسانی که خواب کافی و منظم ندارند خود را در معرض چند خطر دیگر هم قرار می‌دهند که می‌توانید تیتروار بعضی از آن‌ها را بخوانید.کسانی که کم و بد می‌خوابند در معرض خطر چاقی قرار می‌گیرند.کسانی که کم و بد می‌خوابند در معرض خطر سکته قلبی خواهند بود.کسانی که کم و بد می‌خوابند در معرض خطر ابتلا به دیابت‌اند.خواب کم و بد ارتباط مستقیمی با افسردگی داردو این لیست می‌‎تواند بسیار مفصل‌تر باشد. اما ما فکر می‎کنیم برای عادات بهتر ما فقط کافی است بدانیم، فقط کافی است بخواهیم و نیاز نیست بترسیم. خوابیدن مثل غذا خوردن و نفس کشیدن یک باید در زندگی تمامِ موجودات زنده است و ما نباید نسبت به آن بی‌توجه باشیم. هرچند ممکن است نتوانید هر شب آن‌قدر که می‌خواهید و باید بخوابید، اگر این‌طور بود خوابِ روز را جدی بگیرید. آیا می‎‌توانید در طول روز بخوابید؟در تحقیقاتی بسیار هدف‌مند در زمینه خوابِ میانِ روز که توسط پروفسور سارا مدنیک (Sara Mednick) از دانشگاه کالیفرنیا انجام شده و همچنان ادامه دارد نتایج به دست آمده عجیب است. کسانی که در طول روز یک تا یک ساعت و نیم می‌خوابند مغزشان قادر است به وضعیتی مشابه وضعیت خواب عمیق برسد که در طول خوابِ کاملِ شبانه تجربه می‌کنیم و در نتیجه این‌گونه افراد هر روز صبح 30% یادگیری بهتری دارند و این افزایش کارایی در یادگیری خلاصه نمی‌شود، حتی اگر گِیمر هم هستید می‌توانید در طول روز کمی بخوابید و از فردا بهتر بازی کنید. هرچند که خوابِ میانِ روز موضوعی تازه نیست، بسیاری از اسامی تاثیرگذار را اگر در موردشان جست‌و‌جو کنید خواهید دید که یکی از عادات‌شان خوابِ بینِ روز بودهدر آخر هم به جز این که امیدواریم به اندازه بخوابید باید بگوییم که اگر خواستید از این تحقیقات بیش‌تر بدانید می‌توانید در اینجا مقاله‌های مجله‌ی Timeرا مطالعه کنید.وبلاگ SAYSAYSun, 29 Sep 2019 13:22:53 +0330https://virgool.ir/SAYblog/در-حاشیه-اولین-بایدِ-تعامل-یا-این-که-چرا-اعتماد-نمیکنیم-wcylezhvwbawاعتماد مهم‌ترین نیاز تعامل استما برای این که بتوانیم با دیگران تعامل داشته باشیم نیازمند اعتمادیم، ما بدون اعتماد نه چیزی می‌شنویم و نه به کسی حرفی می‌زنیم و اعتماد موضوع پیچیده‌ای است. خصوصا در جامعه‌ای شبیه به جامعه‌ی ما که در آن به دلیل سلامت کمِ روانی، افراد بسیار مستعد ضربه‌های مختلف‌اند؛ ضربه‌هایی که این احساس را در فرد به وجود می‌آورند که جهان، جای امنی برای زندگی نیست و ما باید بسیار و همیشه مراقب باشیم. حال چگونه می‌توان بی‌اعتمادی چنین مردمی را نسبت به دیگران بهبود بخشید؟ چگونه می‌توان اعتماد را بهبود بخشید وقتی یک بار از دست رفته است؟ چگونه می‌شود به کسی که اعتمادش را به هر شخص یا هر چیز از دست داده ، به ویژه به نقش‌ها یا جامعه، بار دیگر اعتماد بخشید؟ با وجود اینکه می دانیم ایجاد بی اعتمادی بسیار سریع و کثیف است و ساختن اعتماد، بسیار آرام و دردزا خواهد بود.واقعیت این است که یکی از ریشه‌ای ترین برخوردها با مقوله‌ی اعتماد دوران کودکی است و در این یادداشت نمی‌توانیم چندان در مورد بزرگ‌سالانی که ما باشیم و اعتماد درمانی‌ای که جامعه به آن نیاز دارد صحبت کنیم. اما می‌توانیم خانواده‌های مختلفی را بررسی کنیم که در زمان شکل‌گیری شخصیت و پدیدارشناسی اعتماد در ایجاد یا تخریب آن اثرگذار بوده و هستند.دکتر محمود امیری‌نیا عضو انجمن روانشناسی ایران خانواده‌ها را به چهار گروه تقسیم می‌کند.در بعضی خانواده‌ها والدین سخت‌گیرند و به شکلی رفتار می‌کنند که فرزندان حق هیچ‌گونه ابراز عقیده‌ای را ندارند. در این خانواده‌ها معمولا چون یکی از والدین همیشه درست می‌گوید، پس قابل اعتماد است و دیگران باید ببینند تا او چه می‌گوید و همین فضای بسته سبب می‌شود که کودکان با نیازها و خواسته‌های دنیا آهسته آهسته بیگانه شوند و بی‌اعتمادی به دیگران در آن‌ها رواج می‌یابد.در بعضی خانواده‌ها والدین سهل‌گیرند و هیچ نوع کنترلی بر رفتار فرزندان خود ندارند، کودکان کاملا آزادند تا به هر نحوی که مایل‌اند زندگی کنند. در این خانواده‌ها کودکان به دلیل نبود تجربه کافی به هر کسی که ممکن است اعتماد می‌کنند و چنین اعتمادی به راحتی می‌تواند مورد سوءاستفاده قرار گیرد و بی‌اعتمادی جای آن را بگیرد.در بعضی خانواده‌ها والدین پریشان و آشفته‌اند و به علل مختلف به صورت قهر و آشتی زندگی می‌کنند و اثر ارتباطی منفی روی اعتماد کودکان دارند، زیرا فرزندان گاهی به عنوان قاضی و گاهی قربانی یکی از طرفین است و همین موجب می‌شود تا در خانواده هرگونه ارزش و احترامی آسیب‌پذیر شود، در این خانواده‌ها کودکان سطوح بالایی از بی‌اعتمادی تا اعتماد را در آنِ واحد تجربه می‌کنند که نتیجه‌اش بی‌اعتمادی و رفتارهایی مایوس کننده است.در اندکی از خانواده‌ها والدین هنجارند و با یکدیگر سرزنده و با محبت و احترام رفتار می‌کنند، در این خانواده‌ها والدین رنج، ناراحتی یا هم‌دلی را نسبت به یکدیگر به راحتی بیان می‌کنند. افراد خانواده از خطر کردن معقول و سنجیده نمی‌هراسند و می دانند که ممکن است با اعتماد کردن، خطر اشتباه کردن هم وجود داشته باشد ولی اشتباه شخصی می تواند تجربه‌ای برای موفقیت‌های زندگی باشد، بنابر این زمینه‌ای برای رشد و کسب تجربه بیشتر است. در چنین خانواده ای است که افراد می‌توانند سطوحی از اعتماد و بی‌اعتمادی را در حد معقول و منطقی تجربه کنند زیرا آن‌ها انعطاف‌پذیرند و ارتباطات آن‌ها مستقیم، واضح، صریح و مبتنی بر درستکاری است.در بسیاری از خانواده‌ها فرزندان قادر نیستند بسیاری از سطوح اعتماد را تجربه کنند و در نتیجه در بزرگسالی همچنان با بی‌اعتمادی از تعامل روی‌گردان خواهند بود و حتی در صورت زیستن درجامعه‌ای سالم نیز نمی‌توانند زندگی اجتماعی کاملی داشته باشند چرا که اعتماد لازمه‌‌ی تعامل است.اگر شما کسی هستید که خانواده تشکیل داده‌اید، در چنین خانواده‌هایی زیسته‌اید یا در ساده‌ترین شکل ممکن می‌خواهید مطالب بیش‌تری در مورد اعتماد بدانید ما را دنبال کنیم، ما در این مورد خواهیم نوشت.وبلاگ SAYSAYWed, 04 Sep 2019 17:09:58 +0430