
بنام خدا
تو این پست در مورد این بحث میکنیم که spring webflux که بصورت reactive کار میکنه، چقدر با spring mvc تفاوت های عملکردی و عملیاتی داره.
قبل از ادامه مطلب این نکات رو در نظر بگیرید:
۱. پردازش ها به ۳ صورت در زبان های امروزی اجرا میشن:



۲. مشخصات سیستم :
cpu: core i3-9100f
ram : 16GB
os : arch linux
۳. تمام لود تست ها در لوکال انجام شده درنتیجه latency نداریم
۴. تاخیر یا latency در شبکه، مدت زمانی است که طول میکشد تا یک درخواست از مبدا به مقصد ارسال شود
۵. تست ها با ابزار jmeter گرفته شده اند
۶. از اینجا به بعد تفاوت های مدل reactive و async/blocking که حالت کلی تری از خود spring mvc و spring webflux هست رو بررسی میکنیم
دو برنامه spring boot ایجاد کرده ایم. یکی بصورت mvc پیاده شده و یکی هم بصورت reactive.
این دو برنامه دقیقا عین هم نوشته شده اند و هر کدوم به دیتابیسی وصل میشن و اطلاعات رو مینویسن و میخونن.
لینک پروژه mvc
در نمودار زیر لود تست این دوتا برنامه رو انجام داده ایم که از ۱۰ کاربر همزمان شروع کرده ایم تا ۳۰ هزار کاربر همزمان:

احتمالا تا حالا انتظار داشتین که مدل reactive بهتر عمل کنه در مقابل async/blocking . اما واقعیت اینه که در مثال ما، تا ۱۷۵۰۰ کاربر همزمان، مدل mvc سرعت بهتری در پاسخگوئی به ریکوئست ها داره. اما این یک موضوع نسبیه. دلیل اینکه مدل reactive تا ۱۷۵۰۰ کاربر همزمان، سرعت پاسخگوئی کمتری داره اینه که context switch در event loop انجام میشه و باعث میشه به نسبت سرعت کمتری در این بازه داشته باشیم.
اما این همه ماجرا نیست. در مدل async/blocking مشکل بدتری وجود داره اونم این که ریکوئست ها fail میشن ! تا ۵ هزار ریکوئست ما خطایی نداریم. در تست هایی که انجام دادم، وقتی ۱۰ هزار کاربر همزمان ریکوئست میزنن، درصدی از ریکوئست ها fail میشن (قاعدتا موقع بروز اولین خطا ها موقعی هست که تعداد کاربرا زیر ۱۰ هزار و بالای ۵ هزار هست) و این fail شدن ها،هرچقد تعداد کاربران افزایش پیدا کنه، بیشتر میشن، درحالیکه که توی مدل reactive اصلا fail شدن وجود نداره و درصد fail ها صفره !

تا حالا قدرت اصلی reactive رو ندیدیم. یه مثال در دنیای واقعی رو در نظر بگیرید. اینکه ممکنه شما در برنامه یا سرویستون به سرویس های دیگه یا api های دیگه ریکوئست بزنین و اطلاعاتی رو دریافت کنین. طبیعتا این کار به این معنی هست که زمانی بین وصل شدن، ارسال و دریافت اطلاعات به اون سرویس یا api وجود داره. همچنین ممکنه اون سرویس یا api هم به مشکل بخوره که تو این مثال ما این مشکلات سرویس های خارجی در نظر نگرفته ایم و صرفا دیلی رو درنظر گرفته ایم. گرچه مدل reactive هم راهکاری هایی برای ارور هندلینگ داره.
در نمودار زیر لود تست این دوتا برنامه رو با ۱۰ هزار کاربر همزمان با دیلی هایی از ۱ تا ۵ ثانیه به ازای هر ریکوئست رو آورده ایم:

نتایج شگفت انگیز نیست؟
نمودار مدل reactive همزمان که دیلی هر ریکوئست بیشتر میشه، تقریبا ثابت هست. حتی وقتی که یک ثانیه دیلی داره، با مثال قبلی که ۱۰ هزار کاربر همزمان بدون دیلی انجام شده، زمان جواب دادن به ریکوئست یکیه.
قدرت اصلی reactive در اینجاس. همزمان که به کاربرا در سریع ترین زمان ممکن جواب رو برمیگردونه، بدون شکست هم هست! درحالیکه مدل async/blocking رفته رفته خطاهاش بیشتر و بیشتر میشه و باعث میشه انتخاب بدی تو این شرایط باشه :

ستون آخر این نمودار به این معنیه که شما به ۱۷ درصد کاربراتون جواب نمیدید!
نکته: وقتی delay وجود داره به این معنی نیست که ریکوئستی که حداقل ۵ ثانیه زمان میبره تا جواب بده، در مدل reactive کاهش پیدا کنه و بشه ۱ ثانیه. نه.
به این معنی هست که میانگین زمان و حداکثر زمان هر ریکوئست ها در تعداد بالا رو کاهش بده. در مثال ما در مدل reactive، میانگین هر درخواست با ۵ ثانیه دیلی حدودا ۵٫۵ ثانیه هست در حالی که در مدل async/blocking این میانگین حدود ۱۰۶ ثانیه هست. به این معنی که یک کاربری ممکنه ۱۰۶ ثانیه منتظر بمونه تا درخواستش جواب داده بشه!
از مجموع این مباحث به این نتایج میرسیم:
منابع:
کتاب reactive spring
کتاب modern java in action
projectreactor.io
docs.spring.io
stackoverflow.com<br/>
هرجا سوال، پیشنهاد، اصلاحی داشتید ممنون میشم در کامنتا من و بقیه رو مطلع کنید ?