
باری، وقتی به گذشته و وقایع آن میاندیشم، در مییابم که هیچ دستاورد قابل توجهی از زندگی نصیبم نشده است، و تمام آنچه که به یادم مانده، تکههایی است از جوانی که به طرز بیرحمانهای تکهتکه شده است. به عبارتی حاصل تمام این سالها، چیزی جز اتلاف وقت و عمر نبوده است.
ما با علم به اینکه فرصت از دسترفته بازنخواهد گشت، وقت را به بطالت میگذرانیم و برایمان هیچ اهمیتی ندارد که آیندگان قرار است از ما چه بیاموزند؟ آیا میبایست آیندگان را در دالانهای تاریک گذشته رها کنیم؟
ممکن است بپرسید که چرا از زمان میگویم و اینکه این بحثها تکراری است و ثمره خاصی برشان بار نمیشود، اما من در جواب میگویم که مگر مهمتر از زمان هم داریم؟ وقتی به گذشته خود مینگرم، بیشتر در این واقعیت که ممکن است روزی به حال جوانی از دسترفتهام بگریم، پی میبرم ولی با این حال باز هم نمیتوانم از جایم برخیزم و کاری از پیش ببرم.
چندی پیش داستان کوتاهی از هاروکی موراکامی به نام دیروز میخواندم؛ شخصیت اصلی این داستان مردی جوان است که در چند خط، اشاره جالبی به گذشته خود و اینکه چه در مورد آن میاندیشد، میکند:
تا بدینجا توصیفی بود از آنچه که بر سر گذشتهی زبان بسته من آمده است و حال موراکامی چند خطی هم در مورد اینکه با این گذشته چه باید کرد میگوید:
در آخر باید گفت که آیا سوزاندن گذشته رقتانگیز و خجالتبار میتواند جبران اتلاف وقت باشد؟
شاید برایتان مفید باشد (زمان بدهکار بهانههای ما نیست)