معرفی کردن خودمون یکی از اون موقعیت‌هاییه که تقریباً همه‌مون بارها تجربه‌ش کردیم؛ از یک جلسه کاری و ایونت تخصصی گرفته تا آشنایی با یک همکار جدید یا حتی گفت‌وگویی اتفاقی با یک غریبه. معمولاً معرفی خودمون با چند کلمه ساده شروع می‌شه: اسم، شغل و شاید یک توضیح کوتاه درباره خودمون. اما من فکر می‌کنم بخش مهم ماجرا دقیقاً بعد از همین چند کلمه شروع می‌شه: چطور کاری کنیم طرف مقابل چیزی از ما به خاطر بسپره؟
منظور از معرفی خود (Self-Introduction) در ساده‌ترین شکل، معرفی کردن خودمون به یک فرد یا گروهیه که شخص سومی برای معرفی ما وجود نداره. در چنین موقعیتی معمولاً اسم، شغل و چند اطلاعات مهم درباره خودمون رو مطرح می‌کنیم و بعد، با ادامه پیدا کردن گفت‌وگو، اطلاعات بیشتری ردوبدل می‌شه.
اما لازم نیست این فرایند همیشه خشک، رسمی و قابل پیش‌بینی باشه. راه‌های مختلفی وجود داره که می‌تونیم با کمک اون‌ها شروع یک گفت‌وگو رو طبیعی‌تر، انسانی‌تر و ماندگارتر کنیم.
اگر در یک کنفرانس، ایونت شبکه‌سازی یا هر محیطی هستید که بیشتر آدم‌ها همدیگه رو نمی‌شناسن، بج اسم می‌تونه بیشتر از یک برچسب ساده باشه. به‌جای اینکه فقط اسم‌تون رو بنویسید، می‌تونید یک جمله کوتاه و بامزه اضافه کنید؛ مثلاً «اسمم رو بپرسید، شاید بگم!» یا «خجالتی‌ام، لطفاً سلام کنید.»
این جمله‌های کوچیک فشار شروع گفت‌وگو رو کمتر می‌کنن و به آدم‌های دیگه یک دلیل ساده برای نزدیک شدن می‌دن.
من معمولاً معرفی‌هایی رو که فقط اطلاعات عمومی دارن، خیلی زود فراموش می‌کنم. یکی از راه‌های بهتر اینه که یک ویژگی یا تجربه متفاوت درباره خودتون مطرح کنید؛ مثلاً تجربه کاری غیرمعمول، زندگی در یک کشور دیگه یا هر چیزی که شما رو از بقیه متمایز می‌کنه.
مزیت این روش فقط جلب توجه نیست. یک نکته متفاوت می‌تونه گفت‌وگو رو از تعارف‌های اولیه عبور بده و حتی به سؤال بعدی منجر بشه؛ مثلاً بعد از گفتن یک تجربه کاری خاص، از طرف مقابل بپرسید آیا اون هم تجربه مشابهی داشته.
لباس فقط یک انتخاب ظاهری نیست؛ می‌تونه بخشی از شخصیت شما رو منتقل کنه. طبیعتاً باید با موقعیت و فضای ایونت هماهنگ باشید، اما همچنان می‌تونید انتخاب‌هایی داشته باشید که بخشی از روحیه‌تون رو نشون بدن.
مثلاً اگر آدم پرانرژی و مثبتی هستید، استفاده از رنگ‌های روشن ممکنه باعث بشه دیگران شما رو با همون ویژگی به خاطر بیارن.
کارت ویزیت لزوماً نباید فقط شامل عنوان شغلی و اطلاعات تماس باشه. می‌تونید نسخه‌ای از کارت طراحی کنید که اسم‌تون رو در کنار چند واقعیت جالب درباره خودتون قرار بده؛ مثلاً اینکه پنج سگ دارید، به رمان‌های فانتزی علاقه‌مندید یا کمربند مشکی کاراته دارید.
این جزئیات ممکنه سؤال ایجاد کنن و همین سؤال، گفت‌وگو رو از یک معرفی رسمی به یک تعامل واقعی تبدیل کنه.
گاهی مشکل ما این نیست که چیزی برای گفتن نداریم؛ نمی‌دونیم از کجا شروع کنیم. اینجا محیط اطراف می‌تونه نقطه شروع خوبی باشه. اتفاقی که در اتاق می‌افته، خبری که روی تلویزیون پخش می‌شه یا موضوعی که توجه همه رو جلب کرده، می‌تونه اولین جمله شما باشه.
مزیتش اینه که موضوع، از قبل وجود داره و شما مجبور نیستید برای شروع گفت‌وگو چیزی مصنوعی بسازید.
یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای شکل دادن به ارتباط، پیدا کردن یک علاقه مشترکه. اگر طرف مقابل درباره موضوعی صحبت کرد که شما هم به اون علاقه دارید، بگید. شاید هر دو به فیلم‌های جنگی، یک سبک موسیقی یا یک سرگرمی خاص علاقه داشته باشید.
همین نقطه مشترک می‌تونه گفت‌وگو رو جلو ببره و موضوعات بیشتری برای صحبت ایجاد کنه.
وقتی متوجه می‌شید با یک نفر، دوست یا آشنای مشترک دارید، عملاً یک موضوع آماده برای گفت‌وگو پیدا کردید. محل کار، دانشگاه یا حتی یک مجموعه مشترک می‌تونه سرنخ خوبی باشه.
وجود این ارتباط مشترک، فضای گفت‌وگو رو سریع‌تر از حالت «دو غریبه» خارج می‌کنه.
معرفی کردن خودتون همیشه با حرف زدن شروع نمی‌شه. گاهی یک رفتار ساده می‌تونه این کار رو انجام بده. اگر کسی برای حمل یک وسیله سنگین مشکل داره، کمک کردن می‌تونه آغاز یک تعامل طبیعی باشه.
در این حالت، گفت‌وگو از یک جمله ساختگی شروع نشده؛ از یک رفتار انسانی و کاربردی شروع شده.
یک لبخند ساده می‌تونه شما رو در دسترس‌تر و دوستانه‌تر نشون بده. حتی یک سلام یا دست تکون دادن ساده هم می‌تونه شروع مناسبی برای ارتباط باشه. البته لبخند باید با فضای گفت‌وگو و موضوعی که درباره‌ش حرف می‌زنید هماهنگ باشه.
یکی از موانع رایج در معرفی خودمون، تلاش برای پیدا کردن «جمله کامل»ه. در حالی که گاهی کافیه از یک موضوع ساده شروع کنیم؛ مثلاً دربارۀ حال‌وهوای روزتون بگید یا چیزی از روزی که پشت سر گذاشتید تعریف کنید.
هدف این نیست که یک مونولوگ حرفه‌ای اجرا کنید. هدف، شروع یک گفت‌وگوی طبیعی و شناختن آدم مقابله.
برای عبور از تعارف‌های اولیه، می‌تونید یک اتفاق کوچک و خنده‌دار درباره خودتون تعریف کنید؛ مثلاً اینکه راهی پارک بودید و زمین خوردید یا با پیراهن پشت‌ورو به محل کار رفتید.
نکته اینجاست که این اعتراف باید سبک، صادقانه و کم‌ریسک باشه. چنین چیزی می‌تونه فضا رو از حالت رسمی خارج کنه و به هر دو نفر اجازه بده راحت‌تر باشن.
معرفی خودتون نباید فقط درباره خودتون باشه. سوال پرسیدن یکی از سریع‌ترین راه‌ها برای شناخت طرف مقابله و سؤال‌های باز معمولاً گفت‌وگو رو عمیق‌تر می‌کنن.
مثلاً به‌جای اینکه فقط بپرسید «از کار جدیدتون راضی هستید؟»، می‌تونید بپرسید «چطور سر از این شغل درآوردید؟» چنین سؤال‌هایی فضای بیشتری برای پاسخ ایجاد می‌کنن و معمولاً سؤال متقابل هم به‌دنبال دارن.
تماس چشمی فقط یک نشونه از ادب نیست؛ نشون می‌ده که واقعاً در گفت‌وگو حضور دارید و به حرف طرف مقابل توجه می‌کنید. علاوه بر این، وقتی نگاه‌تون به طرف مقابله، نشانه‌های غیرکلامی رو هم بهتر متوجه می‌شید؛ چیزهایی که ممکنه معنی جمله‌ها رو عوض کنن.
بدون اینکه وارد حریم شخصی طرف مقابل بشید، می‌تونید چیزی رو که داره انجام می‌ده، ببینید و درباره‌ش یک سؤال یا نظر محترمانه مطرح کنید. مثلاً اگر کسی در مترو در حال بافتن چیزیه، می‌تونید درباره این کار ازش بپرسید.
مشاهده دقیق، برخلاف یک سؤال کاملاً عمومی، به شما یک موضوع مشخص برای شروع می‌ده؛ موضوعی که همین حالا جلوی هر دو نفر وجود داره.
در نهایت، هیچ‌کدوم از این روش‌ها قرار نیست جای شخصیت واقعی شما رو بگیرن. معرفی خوب زمانی معنا پیدا می‌کنه که صادقانه باشه و علایق و ویژگی‌های واقعی شما رو نشون بده.
هدف از یک معرفی خلاقانه این نیست که نقش متفاوتی بازی کنیم یا برای دیگران نسخه‌ای جذاب‌تر از خودمون بسازیم. اتفاقاً وقتی به آدم‌ها اجازه می‌دیم نسخه واقعی ما رو بشناسن، احتمال شکل‌گیری یک ارتباط واقعی بیشتر می‌شه. از طرف دیگه، وقتی فرد مقابل خودش رو معرفی می‌کنه، ذهن باز، مهربونی و توجه ما هم بخش مهمی از کیفیت این ارتباطه.
من فکر می‌کنم معرفی خودمون بیشتر از اینکه یک «جمله آماده» باشه، یک فرصت برای باز کردن درِ گفت‌وگوئه. می‌تونید با یک سؤال شروع کنید، یک نقطه مشترک پیدا کنید، از محیط اطراف کمک بگیرید، یک واقعیت متفاوت درباره خودتون بگید یا حتی فقط لبخند بزنید و سلام کنید.
نکته مشترک همه این روش‌ها اینه که معرفی، پایان کار نیست؛ فقط شروع ارتباطه.
من آریا کیانزادم؛ استراتژیست برند و مشاور پرسونال برندینگ. توی کارم کمک می‌کنم برندها واضح‌تر خودشون رو معرفی کنن، درست‌تر حرف بزنن و تصویری متمایز از خودشون بسازن.
