ناگهان سایهای بلند از میان قفسهها ظاهر شد. مردی لاغر با عینکی شکسته و کتی خاکگرفته.
«من نگهبان قصههای فراموششدهام. هر نویسندهای که تسلیم شود، قصهاش اینجا زندانی میشود. تو هم اگر بترسی، اسمت به این قفسهها اضافه میشود.»
استاد تقوایی آب دهانش را قورت داد: «من نمیترسم. من ناشر قلم خانهام
نگهبان خندید: «پس ثابت کن.»