
انگشتانش از بس دکمههای کیبورد را زده بود تیر میکشید، ولی خستگی برایش بیمعنا شده بود. با خودش برنامهریزی کرده بود پاورپوینت ۳۰ اسلایدی تاریخ ایران را بسازد. البته کسی چنین چیزی از او نخواسته بود؛ حتی خانم اکرامی هم نگفته بود ۳۰ اسلاید بساز.
نصف شب بود و همهی چراغهای خانه خاموش. مادرش بیخواب شد و گفت:
ـ امیر چه غلطی میکنی با اون کامپیوتر؟ کاری نکن فردا با مشت اون وا مونده رو خوردش کنم .کفهی مرگتو بذار!
امیر گفت:
ـ مامان، ده دقیقه دیگه میخوابم.
ولی نزدیک اذان صبح شده بود. امیر سرش را روی میز کامپیوتر گذاشته بود و دستش روی موس مانده بود؛ انگار مغز امیر زودتر شاتدان شده بود.
مادرش که به اتاق آمد، سیم برق کیس و مانیتور را کشید، یه کفگرگی توی سر امیر زد و گفت:
ـ پول برق نمیدی که، بیخاصیت، بیکار، بیعار!
امیر از جا پرید و گفت:
ـ چی شده؟
ولی دیگه بیفایده بود.
روز از نو، پاورپوینت از نو.
پایان پست پانصد و سی هفت
یکشنبه ۲۹ شهریور ۱۴۰۵ خورشیدی