هر روز امیر بود و یک فایل پاورپوینت برای کلاس کامپیوتر. کارش طوری شده بود که همه انگشت به دهان مانده بودند.
تا یک روز بالاخره صاحب آموزشگاه آمد و گفت:
«آقای جباری، با تعریفهایی که خانم اکرامی از فعالیتشون کردند، کارآموز نمونه آموزشگاه هست و شهریه ماه بهمن رو ازشون نمیگیریم.»
وحید دوباره خوشمزگی کرد و بلند گفت:
«برای سلامتیش کف نامرتب بزنید!»
امیر ولی بیاعتنا دستش را از موس جدا نکرد.
خانم اکرامی گفت:
«آقای جباری الگوی تلاشن.»
یکی از بچهها گفت:
«آره خب، ولی وقت اضافه و تلفشده هم زیاد داره که کل سلسلههای تاریخ ایران رو تو صد اسلاید جمع کرده.»
یکی دیگه گفت:
«کی حالش خوشه که تاریخ جام جهانی برامون میاره؟»
ولی امیر باز هم سرش به کار خودش بود.
همین حرفها کل آن جلسه را پر کرد.
تا کلاس که تمام شد، خانم اکرامی به امیر گفت:
«چند دقیقه شما باشید.»
وقتی همه رفتند، خانم اکرامی رو به امیر کرد و گفت:
«به این حرفها فکر نکن. واقعاً خوب پیشرفت کردی.»
پایان پست پانصد و سی نهم
دوشنبه سی ام شهریور ۱۴۰۵ هجری خورشیدی