همسر فرهاد، «لیلا»، با چشمانی سرخ گفت: «او افسرده بود. ماهها بود که قرص میخورد.»
شریک تجاریاش، «کاوه»، گفت: «فرهاد دشمن زیاد داشت. من به همه مشکوکم... جز خودم.»
خدمتکار خانه، «مهرانگیز»، گفت: «من آن شب چیزی ندیدم. خواب بودم. کاملاً خواب.»
راد به هر سه نگاه کرد. هر سه نفر یک چیز مشترک داشتند: هیچکدام به یک نقطه نگاه نمیکردند.
و راد میدانست: وقتی کسی دروغ میگوید، چشمش دنبال جایی میگردد که حقیقت آنجاست.