
تاریخ نوشتن: ۱۴۰۵,۶,۲۱
تاریخ انتشار در ویرگول: ۱۴۰۵,۶,۲۳
دانیله مورتی از تاکسی پیاده شد.
چند اسکناس را از پنجرهٔ نیمهباز ماشین داخل انداخت. راننده نگاهی به پولها انداخت و گفت:
«این زیاده، آقا.»
دانیله کت سیاهش را بیشتر دور خودش کشید و جواب داد:
«منتظرم بمون. میرم و برمیگردم. این پولها ارزش منتظر موندن رو داره، نه؟»
راننده لبخند کوتاهی زد.
«چشم، منتظر میمونم آقا.»
اما دانیله دیگر صدای او را نمیشنید. به سمت ساختمان هشتطبقهای حرکت کرد؛ ساختمانی که در آن محله به نام بلوک AM3 شناخته میشد.
دستش را روی جیب کتش فشرد و مطمئن شد اسلحهاش هنوز سر جای خودش است.
کلید را در قفل انداخت و وارد ساختمان شد.
این نخستین بار نبود که وارد AM3 میشد. راهروها و پلهها را بهخوبی میشناخت.
سوار آسانسور شد.
نفس عمیقی کشید و دکمهٔ شمارهٔ پنج را فشار داد.
چند ثانیه بعد، در آسانسور باز شد.
دانیله وارد طبقهٔ پنجم شد. صورتش از اضطراب خیس عرق بود و نفسهایش کمی تند شده بودند.
چند لحظه در راهرو ایستاد، نگاهی به اطراف انداخت و سپس به سمت خانهٔ شمارهٔ ۱۰ رفت.
زنگ را فشار داد.
در باز شد و ریچارد در چارچوب در ظاهر شد.
دو دوست قدیمی با هم دست دادند و دانیله وارد خانه شد.
ریچارد روی کاناپه نشست و گفت:
«خوش اومدی. فکر نمیکردم امروز ببینمت.»
دانیله لبخند کمرنگی زد.
برای آخرین بار مطمئن شد اسلحه در جیب کتش قرار دارد.
سپس با صدایی گرم، اما با لرزشی خفیف گفت:
«یکم قهوه میریزی برام، ریچارد؟ هوس قهوه کردم.»
ریچارد سر تکان داد و به سمت آشپزخانه رفت.
«اتفاقاً میخواستم بیام پیشت. چه خوب شد که اومدی. بار کوکائینی که از سیسیل برامون میاومد، مثل اینکه هنوز نرسیده. من نگرانم. نکنه کارتلهای دشمن اون رو گرفته باشن یا...»
حرفش هنوز تمام نشده بود که ناگهان صدای شلیک در خانه پیچید.
ریچارد روی زمین افتاد.
دانیله چند قدم آنطرفتر ایستاده بود.
چند لحظه سکوت همهجا را فرا گرفت.
ریچارد هنوز هوشیار بود. با صدایی ضعیف گفت:
«دانیله... چرا؟ آخه چرا؟»
دانیله نگاهش کرد. لبخند تلخی روی صورتش نشست.
«رئیس میگفت سازمان دیگه خیلی شلوغ شده. محمولههای جدید هم رسیده و اگر بخوام سهم تو رو هم به دست بیارم، باید کار تو رو تموم کنم.»
ریچارد با ناباوری به او خیره شد.
«پس منو فروختی؟ تو رفیقت رو فروختی؟»
دانیله پاسخی نداد.
ریچارد با صدایی ضعیفتر ادامه داد:
«اما چرا من؟ چرا باید سهم من رو بگیری؟»
دانیله آهسته گفت:
«فکر میکنی رئیس نفهمیده چند هزار دلار از سود محمولههای جدید رو برای خودت برداشتی؟»
ریچارد سکوت کرد.
دانیله ادامه داد:
«من برای این کارها ساخته شدم، ریچارد. وقتی رئیس دستور میده، من انجامش میدم. در ازاش هم سهم خودم رو میگیرم.»
لحظهای سکوت کرد.
«متأسفم، رفیق.»
دانیله اسلحه را بالا آورد.
صدای شلیک دوباره در آپارتمان پیچید.
---
دانیله از ساختمان بیرون آمد.
هوا سرد بود، اما هنوز عرق روی پیشانیاش نشسته بود. برایش عجیب بود که تا آن لحظه سرمای هوا را احساس نکرده بود.
رانندهٔ تاکسی هنوز همانجا منتظر بود.
دانیله سوار شد و گفت:
«بریم سمت بخش قدیمی شهر.»
راننده با تعجب نگاهش کرد.
«بخش قدیمی؟ عمراً اونجا برم.»
دانیله بیدرنگ چند اسکناس روی داشبورد گذاشت.
«این بسه؟»
راننده نگاهی به پول انداخت. چند ثانیه مردد ماند و در نهایت ماشین را به حرکت درآورد.
خیابانهای شلوغ کمکم پشت سر گذاشته شدند و تاکسی به سمت بخش قدیمی شهر رفت؛ جایی که در آن ساعت تقریباً خلوت بود.
سرانجام راننده مقابل خانهای قدیمی و سوخته توقف کرد.
«رسیدیم.»
دانیله بدون پاسخ پیاده شد.
چند لحظه اطراف را نگاه کرد.
سپس به راننده اشاره کرد که پیاده شود.
راننده با نگرانی گفت:
«اینجا دیگه کجاست؟»
دانیله پاسخ نداد.
اسلحه را نشان داد و گفت:
«پیاده شو.»
راننده که راه دیگری نداشت، از ماشین خارج شد.
دانیله او را به سمت خانهٔ متروکه برد.
وقتی وارد ساختمان شدند، بوی نم و چوبهای کهنه در فضای تاریک خانه پیچیده بود.
دانیله گفت:
«جناب، شما ششمین نفری هستید که قرار شده اینجا کشته بشید.»
راننده با ترس به اطراف نگاه کرد.
دانیله ادامه داد:
«این مکان برای من اهمیت خاصی داره.»
بعد با اشاره به زمین گفت:
«قبلاً چند قبر آماده شده. اگر انتخابی داشته باشی، یکی رو انتخاب کن.»
لحن رسمی و عجیب دانیله باعث شد خودش برای لحظهای لبخند بزند.
اما راننده هیچ خندهای نکرد.
مرد روی زانو افتاد و با ترس گفت:
«خواهش میکنم... من زن و بچه دارم.»
دانیله چند لحظه ساکت ماند.
بعد با عصبانیت گفت:
«تقصیر منه که باهات مودبانه حرف زدم.»
راننده همچنان التماس میکرد.
دانیله به یکی از قبرهای آماده اشاره کرد.
«قول میدم آخرش همونجا دفنت کنم.»
سپس اسلحه را بالا آورد.
صدای شلیک، سکوت خانهٔ متروکه را شکست.
راننده روی زمین افتاد.
دانیله چند لحظه به او نگاه کرد و سپس گفت:
«تو منو به اون ساختمون بردی. منتظرم هم موندی. اگر پلیس سراغت بیاد، ممکنه منو لو بدی.»
راننده با صدایی ضعیف گفت:
«نه... به جون دخترم، به کسی چیزی نمیگم.»
دانیله نگاهش را از او گرفت.
«کاش میشد باورَت کنم.»
صدای شلیک دیگری در خانهٔ متروکه پیچید.
و بعد، دوباره سکوت حکمفرما شد.
سپس از خانه خارج شد و در تاریکی خیابان ناپدید شد.