
داستان تاریخی ـــ تخیلی جدیدی را آغاز کردم.
امیدوارم از این داستان خوشتون بیاد.
۱۴۰۵,۷,۱۴
پادشاه جوان ایرانزمین، سلطان سوم از سلسلهٔ برمکیان، سلطان فخرالدین محمدشاه برمکی، با هشت هزار تن از سپاهیان خویش، از پایتخت خود، همدان، به سوی هرات روانه شد تا خان شورشی آن دیار را به بند کشد و به پایتخت بازگرداند.
پس از پیمودن راهی دراز و گذشتن از شهرها و دشتهای بسیار، سپاه برمکیان پس از چندین روز به مشهد رسید. سلطان و همراهانش در آنجا به زیارت حرم علی بن موسی الرضا رفتند و پس از زیارت، راه هرات را در پیش گرفتند.
سرانجام سپاه برمکیان به هرات رسید.
سلطان فخرالدین محمد، که بیستودو سال بیش نداشت، به سرداران سپاه فرمان داد تا لشکریان را به برپا کردن خیمهها و سراپردههای جنگی وادارند.
طولی نکشید که خیمهها و سراپردههای بزرگ و باشکوه سپاه پادشاه، در نزدیکی دژ مستحکم هرات، برافراشته شد؛ همان دژی که فریبرز خان افغان، خان شورشی هرات، در آن پناه گرفته بود.
شبانگاه بود که سلطان فخرالدین محمد برمکی، از صدای شیههٔ اسبان و برهم خوردن شمشیرها از خواب برخاست.
هنوز چشم باز نکرده بود که فرمانده ارشد سپاه، ابومنصور بن سعید، را به همراه چند تن از سربازان محافظ خویش در نزدیکی بالین خود دید.
پادشاه، سراسیمه و با شگفتی، رو به ابومنصور کرد و پرسید:
«بگو به ما، ای طلایهدار سپاه، ابومنصور بن سعید، که این نوا و صدا چیست؟ علت شرفیاب شدن تو به نزد ما چیست؟»
سردار، چون چنین شنید، به رسم ادب و احترام زانو زد و گفت:
«شاه، عمرتان طولانی و پر افتخار. چند صد تن از سواران فریبرز خان افغان به ما شبیخون زدهاند.»
شاه، چون این سخن بشنید، از خشم برآشفت.
رو به سردار کرد و گفت:
«پس شما چه میکنید؟ بروید! بروید و با سواران دشمن بجنگید. آنان را از دم تیغ بگذرانید و هر آنکس را که میتوانید به اسارت بگیرید.»
ابومنصور بن سعید، چون فرمان شهریار برمکی را شنید، بیدرنگ شمشیر از نیام برکشید و از سراپرده بیرون رفت.
فخرالدین جوان نیز ملازمان خویش را فراخواند.
نخست دست و روی خود را شست تا خواب از سرش بپرد. سپس ملازمان شاه، جامهٔ رزم او را نزد وی آوردند؛ جامهای که سراسر از آهن و فولاد ساخته شده بود.
زره شاه، دو لایه داشت؛ لایهٔ بیرونی آن از فولاد سخت و لایهٔ درونیاش از چرم محکم ساخته شده بود. بر روی سرشانههای زره، نقشونگارهایی از آبطلا کشیده بودند. کمربند آن از نقرهٔ خالص بود و نگین آن را الماسهایی گرانبها از کوهستانهای ایرانزمین آراسته بودند.
هنگامی که شاه جامهٔ رزم سنگین اما باشکوه خویش را بر تن کرد، سوار بر اسب شد و با همراهی بیست تن از سواران محافظ خود، به سوی سراپردهٔ فرماندهی رهسپار گردید.
چون سرداران و طلایهداران سپاه، شهریار برمکی، فخرالدین شاه، را در چارچوب ورودی سراپرده دیدند، همگی به احترام او از جای برخاستند و بانگ برآوردند:
«درود خداوند بر پادشاه بزرگ ایران! عمر شهریار کبیر برمکی دراز و با عزت باد!»
پادشاه برمکی نیز با شکوه و اقتدار، بر تخت چوبین بزرگی که در میان سراپرده قرار داشت و بزرگترین جایگاه نشستن آنجا بود، نشست.
بیدرنگ، مشاور نظامی پادشاه، ابراهیمخان مشاورباشی، نقشهٔ منطقه را بر روی میز مقابل شهریار برمکی گشود.
سردار باتجربه و نامدار برمکی، قطبالدین خان فرمانده، از جای برخاست و به سوی شاه آمد.
دست بر نقطهای از نقشه نهاد و گفت:
«ای شهنشاه برمکی، سلطان کبیر و دادگر ایرانزمین، این نقطه که انگشت من حقیر بر آن است، محل اتراق سپاهیان ماست.»
سپس دست خویش را به سوی راست نقشه برد و گفت:
«اینجا دژ مستحکم هرات قرار دارد که فریبرز خان افغان، لعنتالله علیه، که پادشاه ما را سخت آزرده است، در آن پناه گرفته.»
آنگاه دست خود را به سوی چپ برد و ادامه داد:
«اما شهنشاه و سرداران، باید مستحضر باشید که سواران افغان از سوی شرق، یعنی از جانب قلعهٔ مستحکم هرات، بر ما حمله نکردند؛ بلکه از سمت غرب محل اتراق ما، یعنی درست در سوی مخالف قلعهٔ هرات، بر ما یورش آوردند. پس نتیجه میگیریم که سواران افغان مدتها در انتظار امشب بودهاند تا در نخستین شب اقامت ما در هرات، بر ما شبیخون زنند؛ و به هیچ روی نمیتوان گفت که این سواران از قلعه بیرون آمدهاند.»
اما مشاور نظامی پادشاه، ابراهیمخان مشاورباشی، بار دیگر پیش آمد و گفت:
«اما این گمان نیز وجود دارد که سوارانی که بر ما حمله کردهاند، اصلاً از لشکر فریبرز خان افغان نباشند؛ بلکه از طایفهای دیگر از افغانان محلی باشند که در سمت غرب اینجا سکونت دارند.»
یکی از سرداران جوان سپاه، دستی بر ریش کوتاه خویش کشید و گفت:
«اگر شهنشاه کبیر اذن بفرمایند، سخن گویم.»
پادشاه سر خویش را به نشانهٔ اجازه تکان داد.
بیدرنگ سردار جوان گفت:
«یعنی میگویید طایفهای دیگر قصد کرده است بر ضد ما برخیزد و به یاری فریبرز خان افغان، لعنتالله علیه، که بر این کشور زیانرسان است و شاه ما را آزرده، بشتابد؟»
پیش از آنکه کسی پاسخی به سخن سردار دهد، ابومنصور بن سعید با جامهٔ رزمی خونآلود، اما چهرهای شاد و پیروزمند، به همراه دو سرباز وارد سراپرده شد.
نخست آن دو سرباز و سپس ابومنصور بن سعید در برابر سلطان فخرالدین محمد برمکی زانو زدند.
ابومنصور گفت:
«اگر شاه رخصت دهند، گویم که در میان میدان جنگ و کارزار چه گذشت.»
چون شاهنشاه اجازه داد، ابومنصور گفت:
«همهٔ افغانان را هنگامی که میخواستند به کوهساران بگریزند، محاصره کردیم. سوارانشان را یکییکی به تیر و پیکان از پای درمیآوردیم. جمعی از ایشان را که حدود بیست تن میشدند، به اسارت گرفتیم؛ اما باقی این سواران یا گریختند و یا کشته شدند.»
سلطان فخرالدین محمد برمکی بیدرنگ از شدت شوق بانگ برآورد:
«مرحبا! مرحبا، ابومنصور! احسنت بر تو، ابن سعید!»
ادامه دارد....
پ.ن:
جهان یادگار است و ما رفتنی
به گیتی نماند به جز مردمی
ــ شاهنامه ــ فردوسی
به نام