
«مدلسازی ریاضی در طرحوارهدرمانی، با تبدیل مفاهیم بالینی به متغیرها و روابطی صریح و آزمونپذیر، امکان بررسی پویایی حالتهایی مانند والد تنبیهگر، کودک آسیبپذیر و بزرگسال سالم را فراهم میکند و به درمانگر یاری میرساند تا الگوهای احتمالی تجربه و واکنش مراجع را دقیقتر شناسایی کند؛ بااینحال، ارزش این مدلها نه در فروکاستن پیچیدگی روان انسان به اعداد، بلکه در آشکارسازی و آزمونپذیر کردن فرضیههای نظری است؛ فرضیههایی که اعتبار آنها باید با شواهد تجربی، تجربه زیسته مراجع و قضاوت بالینی سنجیده شود و در خدمت تعمیق فرایند درمان قرار گیرد، نه جایگزینی فهم انسانی.»