ویرگول
ورودثبت نام
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحیکارشناسی ارشد مشاوره خانواده و علاقمند به مباحث بین‌رشته‌ای
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحی
خواندن ۱۱ دقیقه·۳ ماه پیش

دیدن، دریافتن، دست‌درازکردن: خوانشی روان‌شناختی و هنردرمانی از تصویر چشم، دست و آستانهٔ تماس

مقدمه

یک تصویر می‌تواند بدون روایت، چهره یا کلمه، دربارهٔ رابطه سخن بگوید. تصویری که در آن دو چشم روبه‌روی یکدیگر قرار گرفته‌اند و از مردمک هر چشم دستی به‌سوی دست دیگر امتداد یافته، نمونه‌ای فشرده از چنین زبان بصری است. دو عنصر ظاهراً متفاوت — چشم و دست — در اینجا به هم پیوند خورده‌اند: دیدن به کنش متصل شده و کنش به‌سوی دیگری امتداد یافته است. در مرکز تصویر، دو انگشت به یکدیگر نزدیک‌اند، اما هنوز تماس کامل رخ نداده است.

برای روان‌درمانگرانی که به هنردرمانی (Art Therapy) علاقه‌مندند، ارزش چنین تصویری در داشتن یک معنای قطعی و از‌پیش‌تعیین‌شده نیست، بلکه در ظرفیتش برای گشودن گفت‌وگو دربارهٔ دیده‌شدن، ادراک دیگری، عاملیت (Agency)، نزدیکی، فاصله و تماس است. آنچه در ادامه می‌آید، رمزگشایی از تصویر یا ارزیابی بالینی سازندهٔ آن نیست، بلکه خوانشی تفسیری و فرضیه‌ای (Interpretive, Hypothetical Reading) است — یکی از چند امکان معنایی که می‌تواند در فضای هنردرمانی به‌کار گرفته شود. این تمایز با تعریف حرفه‌ای انجمن هنر درمانی آمریکا (American Art Therapy Association) همخوان است: هنردرمانی حرفه‌ای در حوزهٔ سلامت روان است که در آن فرآیند خلاقانه (Creative Process)، ساختن اثر و نظریهٔ روان‌شناختی درون یک رابطهٔ درمانی به‌کار می‌روند؛ معنای اثر از پیش در نمادها تعبیه نشده، بلکه در تعامل میان فرد، اثر، زمینه و رابطهٔ درمانی شکل می‌گیرد.

چشم: از دیدن تا دریافتن

چشم در این تصویر صرفاً اندام بینایی نیست؛ به فضایی عبور‌پذیر بدل شده که دست از دل آن بیرون می‌آید. این جابه‌جایی بصری پرسشی بنیادی برمی‌انگیزد: آیا ابتدا می‌بینیم و سپس عمل می‌کنیم، یا آنچه می‌بینیم از همان ابتدا زیر تأثیر انتظارها، حافظه و معنایی است که به موقعیت نسبت می‌دهیم؟

در نظریهٔ ارزیابی شناختی (Cognitive Appraisal) لازاروس و فولکمن، رویداد بیرونی به‌طور مستقیم به پاسخ هیجانی یا رفتاری منجر نمی‌شود؛ میان محرک و واکنش، همواره لایه‌ای از ارزیابی و معنادهی قرار دارد. از این منظر، چشمِ تصویر را می‌توان استعارهٔ «دروازهٔ معنا» دانست، نه صرفاً دریچهٔ دریافت محرک. پرسش بالینی جالب‌تر از «چه می‌بینی؟» می‌تواند این باشد: وقتی این چشم به چشم دیگر نگاه می‌کند، چه چیزی را دربارهٔ دیگری فرض می‌کند؟ در اینجا دیدن (Seeing) به دریافتن (Perceiving) و دریافتن به معنا دادن (Meaning-Making) نزدیک می‌شود.

از منظر طرحواره‌درمانی (Schema Therapy) یانگ و همکارانش، می‌توان چشم را استعاره‌ای از شیوهٔ پردازش تجربه دانست و دست را نمایندهٔ پاسخ رفتاری به آن. یک موقعیت واحد، بسته به طرحوارهٔ فعال‌شده، می‌تواند به دست‌های کاملاً متفاوتی راه ببرد — نزدیک‌شدن، اجتناب، تسلیم یا مقابلهٔ افراطی. این تناظر صرفاً استعاره‌ای بالینی است، نه ادعایی دربارهٔ اینکه طرحواره‌ها واقعاً به شکل «دست» در ذهن یا بدن عمل می‌کنند؛ ارزش آن در قابلیت تصویرسازی است، نه در دقت علّی.

دست: وقتی ادراک به عاملیت تبدیل می‌شود

دست فقط ابزار انجام‌دادن نیست؛ می‌تواند لمس کند، بسازد، نگه دارد یا فاصله بگیرد — استعاره‌ای برای عاملیت (Agency): ظرفیت فرد برای تبدیل تجربهٔ درونی به کنش بیرونی. اما ویژگی تعیین‌کنندهٔ این تصویر آن است که دست از شانه یا بازو بیرون نمی‌آید، از چشم بیرون می‌آید؛ کیفیت کنش با کیفیت ادراک پیوند می‌خورد. اگر دیگری را تهدیدکننده ببینیم، دست ممکن است به‌سوی دفاع یا فاصله‌گیری حرکت کند؛ اگر او را قابل‌اعتماد تجربه کنیم، همان دست می‌تواند به‌سوی تماس حرکت کند. این گزاره را نباید قانونی علّی و ساده دانست — رابطهٔ ادراک و کنش در انسان پیچیده‌تر از یک زنجیرهٔ خطی است و عوامل بدنی، هیجانی و زمینه‌ای در آن دخیل‌اند؛ ارزش استعاره در این است که این پیچیدگی را به تصویری قابل گفت‌وگو تبدیل می‌کند. ارزش تصویر نیز نه در چشم است و نه در دست، بلکه در رابطهٔ میان آن دو: چشم بدون دست می‌بیند اما مداخله نمی‌کند؛ دست بدون چشم عمل می‌کند اما نمی‌داند به‌سوی چه چیزی.

بیرونی‌سازی و چرخهٔ ادراک-کنش

یکی از ارزشمندترین امکانات هنردرمانی این است که فاصلهٔ میان تجربهٔ درونی و کنش بیرونی را قابل‌مشاهده می‌کند. مراجعی که نمی‌تواند دربارهٔ تجربه‌ای پیچیده صحبت کند، ممکن است بتواند آن را ترسیم کند؛ اثر هنری در این فرایند نه ترجمهٔ کامل تجربه، بلکه شکل تازه‌ای از مواجهه با آن است — فرایندی که می‌توان آن را بیرونی‌سازی (Externalization) نامید: آنچه پیش‌تر صرفاً در فضای ذهنی فرد جریان داشت، به ابژه‌ای قابل‌مشاهده و مشترک میان مراجع و درمانگر تبدیل می‌شود.

از این نقطه، رابطهٔ چشم و دست به چرخه‌ای بدل می‌شود، نه زنجیره‌ای خطی: تجربه به تصویر تبدیل می‌شود؛ تصویر موضوع مشاهده قرار می‌گیرد؛ مشاهده به تأمل (Reflection) می‌انجامد؛ تأمل کنش بعدی را شکل می‌دهد؛ و کنش تازه، ادراک را دوباره تغییر می‌دهد. این چرخه، هنردرمانی را از «نقاشی برای تخلیهٔ هیجان» فراتر می‌برد؛ تخلیهٔ هیجانی (Catharsis) ممکن است در برخی فعالیت‌های هنری رخ دهد، اما هدف اصلی فراهم‌کردن شرایطی است که فرد بتواند تجربهٔ خود را مشاهده، سازمان‌دهی و بازمعناگذاری کند. فانکورت و فین در مروری دامنه‌ای برای دفتر منطقه‌ای اروپای سازمان جهانی بهداشت، با بررسی بیش از سه‌هزار مطالعه، از نقش گستردهٔ مشارکت هنری در ارتقای سلامت و بهزیستی حمایت کردند، هرچند بر تنوع روش‌شناختی این پژوهش‌ها و لزوم احتیاط در تعمیم قطعی یافته‌ها نیز تأکید داشتند.

از دیدن دیگری تا ذهنی‌سازی

تصویر زمانی پیچیده‌تر می‌شود که درمی‌یابیم چشم‌ها فقط به جهان نگاه نمی‌کنند؛ به یکدیگر نگاه می‌کنند. این تغییر، تصویر را از «ادراک جهان» به «ادراک دیگری» منتقل می‌کند. در نظریهٔ ذهنی‌سازی (Mentalization) فوناگی و همکارانش، رابطهٔ انسانی صرفاً مواجههٔ دو بدن نیست، بلکه مواجههٔ دو جهان ذهنی است؛ دو چشمِ تصویر می‌توانند به‌صورت استعاری نمایندهٔ این دو جهان باشند که می‌کوشند یکدیگر را ببینند.

اما دیدن دیگری به‌معنای شناخت کامل او نیست. یکی از خطرهای رابطه، جایگزین‌کردن «دیدن دیگری» با «تصور اینکه او را کاملاً می‌شناسیم» است. ذهنی‌سازی سالم مستلزم نوعی فروتنی معرفتی (Epistemic Humility) است: می‌توان دربارهٔ حالت ذهنی دیگری فرضیه داشت، اما نمی‌توان با قطعیت ادعا کرد که دقیقاً می‌دانیم او چه احساسی دارد. از این منظر، فاصلهٔ میان دو چشم می‌تواند نه مانع، بلکه شرطِ شناخت باشد — یادآوری به اینکه دیگری همواره چیزی فراتر از آن چیزی است که می‌بینیم.

فضای میانی: آستانهٔ تماس

انگشتان دو دست به یکدیگر بسیار نزدیک‌اند اما هنوز تماس کامل رخ نداده است. در تجربهٔ انسانی، نزدیکی و فاصله دو قطب سادهٔ متضاد نیستند؛ رابطهٔ سالم لزوماً به‌معنای حذف فاصله نیست. اگر فاصله کاملاً از میان برود، امکان تمایز میان «من» و «تو» نیز ممکن است تضعیف شود. مارتین بوبر در اثر مشهور خود «من و تو» (I and Thou) رابطه را نه به‌عنوان ادغام دو موجود، بلکه به‌عنوان رویدادی میان دو طرف صورت‌بندی می‌کند؛ اهمیت رابطه در همین «میان» (Between) نهفته است، فضایی که در آن دیگری همچنان دیگری باقی می‌ماند.

از این منظر، فاصلهٔ میان دو انگشت را می‌توان آستانهٔ تماس (Threshold of Contact) خواند: فضایی که نه جدایی مطلق است و نه ادغام کامل. برای هنردرمانگر، این فاصله می‌تواند پرسش‌های بالینی ارزشمندی برانگیزد: اگر این دو انگشت کمی نزدیک‌تر شوند، چه اتفاقی می‌افتد؟ اگر به هم برسند، چه چیزی تغییر می‌کند؟ کدام‌یک برای تماس آماده‌تر به نظر می‌رسد؟ در چنین پرسش‌هایی، درمانگر معنای تصویر را اعلام نمی‌کند، بلکه اجازه می‌دهد تصویر به فضایی برای کاوش تبدیل شود.

دیگری‌بودگی و مرز

دو چشم تصویر رنگ یا شکل یکسانی ندارند و دست‌ها نیز کاملاً هم‌شکل نیستند. این تفاوت می‌تواند نشانه‌ای بصری از دیگری‌بودگی (Otherness) باشد. رابطهٔ سالم لزوماً رابطه‌ای نیست که در آن دو نفر شبیه یکدیگر شوند؛ صمیمیت می‌تواند در کنار تمایز وجود داشته باشد. جان بالبی در نظریهٔ دلبستگی (Attachment Theory) بر همین اصل تأکید دارد: پیوند ایمن، مرز میان دو نفر را محو نمی‌کند، بلکه استقلال دیگری را در دل نزدیکی به رسمیت می‌شناسد.

این نکته در کار با زوج‌ها و خانواده‌ها اهمیت ویژه‌ای دارد؛ گاهی مسئلهٔ رابطه فقدان صمیمیت نیست، بلکه ناتوانی در تحمل تفاوت است. به‌جای آنکه درمانگر مستقیماً دربارهٔ «مرزهای رابطه» سخن بگوید، می‌تواند از هر دو طرف زوج بخواهد فاصلهٔ میان دو دست را جداگانه و مستقل از هم تفسیر کنند، سپس دربارهٔ تفاوت روایت‌هایشان گفت‌وگو کند. هدف، رسیدن به «تفسیر درست» نیست، بلکه آشکارکردن تفاوت در تجربه و معناست؛ در این فرایند، تصویر به آزمایشگاهی کوچک برای رابطه بدل می‌شود.

بازخوانی میکل‌آنژ: از آفرینش به بین‌الاذهانیت

آرایش انگشتان نزدیک‌به‌هم و بی‌تماس، برای بینندهٔ آشنا با تاریخ هنر، یادآور «آفرینش آدم» (The Creation of Adam) اثر میکل‌آنژ در سقف کلیسای سیستین است. این شباهت بصری اهمیت تفسیری دارد، اما نباید آن را اثباتِ قصدی تاریخی از سوی سازندهٔ تصویر دانست. در اثر کلاسیک، دست خدا و دست آدم در ترکیب‌بندی‌ای عمودی میان امر الهی و انسانی به تماس نزدیک می‌شوند؛ در تصویر مورد بحث، هر دو دست از چشم‌های انسانی بیرون می‌آیند و به‌سوی یکدیگر حرکت می‌کنند. رابطه از محور «امر متعالی و انسان» به محور «انسان و انسان» منتقل شده است.

این بازآرایی با مفهوم بین‌الاذهانیت (Intersubjectivity) هم‌خوان است: تجربهٔ انسانی در خلأ شکل نمی‌گیرد؛ «خود» در رابطه با «دیگری» نیز ساخته و دگرگون می‌شود. در این خوانش، دست دیگر صرفاً دستِ بخشنده یا گیرنده نیست؛ دستِ رابطه است.

هنردرمانی و پرهیز از فرهنگ‌نامهٔ نمادها

خطری که هر خوانش نمادین را تهدید می‌کند، تقلیل اثر به فرهنگ‌نامه‌ای ثابت از نشانه‌هاست: «چشم یعنی اضطراب»، «دست یعنی نیاز به کنترل»، «فاصلهٔ انگشتان یعنی ترس از صمیمیت». چنین گزاره‌هایی ممکن است گاهی با تجربهٔ مراجع هم‌خوان باشند، اما هیچ نماد بصری را نمی‌توان بدون توجه به زمینه، فرهنگ و معنایی که خود مراجع به آن می‌دهد، به معنایی ثابت فروکاست. این حساسیت با تأکید گادامر در «حقیقت و روش» (Truth and Method) بر نقش پیش‌فهم (Pre-understanding) و افق معنایی (Horizon) در هر مواجهه با اثر هنری سازگار است: فهمِ اثر همواره از افق مفسر آغاز می‌شود و نباید آن را رمزگشایی از یک معنای عینی و ثابت دانست.

درمانگر، به‌جای پرسیدن «این نماد چه معنایی دارد؟»، بهتر است بپرسد: «این نماد برای این فرد، در این لحظه، در این رابطه، چه معنایی پیدا کرده است؟» این تفاوت، تفاوت میان تفسیر تحمیلی (Imposed Interpretation) و معناآفرینی مشارکتی (Collaborative Meaning-Making) است — گفت‌وگویی پدیدارشناختی (Phenomenological Dialogue) که در آن معنای اثر از مراجع استخراج نمی‌شود، بلکه همراه او ساخته می‌شود؛ رویکردی سازگار با تأکید هینز، در چارچوب پیوستار درمان‌های بیانی (Expressive Therapies Continuum)، بر اهمیت فرایندهای حسی، ادراکی و نمادین فرد.

این اصل پیامد حرفه‌ای مهمی نیز دارد: هنردرمانی به‌عنوان مداخلهٔ تخصصی، مستلزم آموزش و صلاحیت حرفه‌ای است. یک روان‌درمانگر می‌تواند از فعالیت‌های تصویری در چارچوب صلاحیت خود بهره بگیرد، اما افزودن نقاشی یا کلاژ به جلسه، او را به‌خودی‌خود هنردرمانگر نمی‌سازد — تمایزی که انجمن هنر درمانی آمریکا به‌روشنی بر آن تأکید دارد.

کاربردهای بالینی

این تصویر می‌تواند به‌عنوان محرک تصویری (Visual Prompt) برای آغاز گفت‌وگو دربارهٔ رابطه به‌کار رود. درمانگر می‌تواند ابتدا از مراجع بخواهد آنچه را می‌بیند توصیف کند و سپس به‌تدریج از توصیف به تجربه و از تجربه به معنا حرکت کند: اولین چیزی که توجهت را جلب کرد چه بود؟ به نظر تو دست‌ها به‌دنبال چه هستند؟ اگر یکی از دست‌ها عقب برود، دیگری چه می‌کند؟ اگر قرار بود این تصویر وضعیت رابطهٔ تو با یک فرد مهم در زندگی‌ات باشد، چه چیزی را تغییر می‌دادی؟ در کار با مراجعانی که بیان کلامی هیجان برایشان دشوار است، تصویر می‌تواند به واسطه‌ای نمادین (Symbolic Mediator) برای گفت‌وگو بدل شود.

از تصویر به فرایند تغییر

مهم‌ترین نکته شاید این باشد که درمانگر نباید فقط دربارهٔ «معنای تصویر» کنجکاو باشد، بلکه باید دربارهٔ «اثر تصویر بر مراجع» نیز کنجکاو باشد: مراجع پس از نگاه‌کردن به تصویر چه احساسی پیدا می‌کند؟ چه چیزی را اکنون بهتر می‌بیند؟ آیا معنای تصویر در طول گفت‌وگو تغییر می‌کند؟ آیا فاصلهٔ میان دو دست برایش تهدیدکننده، امیدبخش یا خنثی است؟ این تغییرات، در بسیاری موارد، از خودِ تفسیر نخستین مهم‌ترند. در هنردرمانی، اثر هنری فقط محصول نیست؛ بخشی از فرایند است — یک نقاشی زیبا الزاماً اثر درمانی عمیقی ندارد و اثری ظاهراً ساده یا آشفته لزوماً نشانهٔ آسیب‌شناسی نیست؛ آنچه اهمیت دارد، رابطهٔ فرد با فرایند ساختن و گفت‌وگویی است که پس از آن شکل می‌گیرد.

جمع‌بندی

تصویر دو چشم و دو دست، اگر به‌عنوان استعاره‌ای باز خوانده شود نه رمزی قطعی، ظرفیت بالایی برای گفت‌وگو دربارهٔ روان‌شناسی رابطه دارد. چشم ما را به مسئلهٔ دیدن و معنا دادن می‌برد؛ دست به عاملیت و کنش؛ فاصلهٔ میان انگشتان به مرز و امکان تماس؛ تفاوت دو چشم به دیگری‌بودگی؛ و جهت حرکت دست‌ها به رابطهٔ دوسویه و بین‌الاذهانیت. اما شاید عمیق‌ترین پرسش تصویر در همان فاصلهٔ بسیار کوچک میان دو انگشت نهفته باشد: آن‌ها تقریباً به یکدیگر رسیده‌اند، اما هنوز کاملاً تماس ندارند. این «هنوز» می‌تواند استعاره‌ای ارزشمند برای روان‌درمانی باشد؛ رابطه لزوماً در لحظهٔ تماس کامل آغاز نمی‌شود، بلکه گاهی از جایی آغاز می‌شود که فرد برای نخستین‌بار دیگری را می‌بیند، امکان تماس را تحمل می‌کند و دست خود را اندکی به‌سوی او دراز می‌کند.

می‌توان پیام روان‌شناختی این تصویر را چنین فشرده کرد: ما دیگری را فقط با چشم نمی‌بینیم؛ نحوهٔ دیدن ما بر نحوهٔ نزدیک‌شدن ما اثر می‌گذارد. اما میان دیدن و لمس‌کردن فاصله‌ای وجود دارد، و هنر می‌تواند این فاصله را به فضایی برای مشاهده، تأمل، انتخاب و امکان تبدیل کند.

منابع، اشخاص و تاریخ‌ها

ریچارد لازاروس و سوزان فولکمن (Richard S. Lazarus & Susan Folkman)، استرس، ارزیابی و مقابله (Stress, Appraisal, and Coping)، ۱۹۸۴.

جان بالبی (John Bowlby)، دلبستگی و فقدان (Attachment and Loss)، جلد اول: «دلبستگی» (Attachment)، ۱۹۶۹.

مارتین بوبر (Martin Buber)، من و تو (Ich und Du / I and Thou)، ۱۹۲۳.

پیتر فوناگی، جورجی گرگی، الیوت جوریست و مری تارگت (Peter Fonagy, György Gergely, Elliot L. Jurist & Mary Target)، تنظیم عاطفی، ذهنی‌سازی و رشد خود (Affect Regulation, Mentalization, and the Development of the Self)، ۲۰۰۲.

جفری یانگ، ژانت کلوسکو و مارجوری ویشار (Jeffrey E. Young, Janet S. Klosko & Marjorie E. Weishaar)، طرحواره‌درمانی: راهنمای بالینگر (Schema Therapy: A Practitioner's Guide)، ۲۰۰۳.

هانس-گئورگ گادامر (Hans-Georg Gadamer)، حقیقت و روش (Wahrheit und Methode / Truth and Method)، ۱۹۶۰.

میکل‌آنژ بوئوناروتی (Michelangelo Buonarroti)، آفرینش آدم (The Creation of Adam)، نقاشی سقف کلیسای سیستین، حدود ۱۵۰۸–۱۵۱۲.

لیسا هینز (Lisa D. Hinz)، پیوستار درمان‌های بیانی: چارچوبی برای استفاده از رسانه و فرایند در هنردرمانی (Expressive Therapies Continuum: A Framework for Using Art in Therapy)، ۲۰۰۹.

انجمن هنر درمانی آمریکا (American Art Therapy Association; AATA)، تأسیس ۱۹۶۹؛ تعریف و استانداردهای حرفه‌ای هنردرمانی.

دیزی فانکورت و سمی فین (Daisy Fancourt & Sami Finn)، نقش هنر در بهبود سلامت و بهزیستی: مرور دامنه‌ای (What is the Evidence on the Role of the Arts in Improving Health and Well-being? A Scoping Review)، دفتر منطقه‌ای اروپای سازمان جهانی بهداشت (WHO Regional Office for Europe)، ۲۰۱۹.

هنر درمانیرواندرمانی
۰
۰
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحی
کارشناسی ارشد مشاوره خانواده و علاقمند به مباحث بین‌رشته‌ای
روانشناسان
روانشناسان
مطالب تخصصی برای مشاوران و روانشناسان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید