چکیده
این مقاله یک بازسازی خلافواقعِ منضبط از روانپویشی ارائه میکند: اگر زیگموند فروید در سال ۲۰۲۶ با دانش کنونی روانشناسی بالینی، علوم شناختی، روانشناسی تحولی، علوم اعصاب و فلسفه علم مواجه میشد، کدام پرسشهای اصلی خود را حفظ میکرد، کدام ادعاهای تاریخی را کنار میگذاشت و چگونه نظریهای جدید میساخت؟ این مقاله مدعی بازسازی تاریخی اندیشه واقعی فروید نیست؛ بلکه یک برنامه نظریِ فروید-الهامگرفته است که باید با دادههای معاصر محدود و اصلاح شود.
پیشنهاد اصلی، جایگزینی دستگاه کلاسیک نهاد، من و فرامن با یک معماری چندسطحی شامل سامانههای انگیزشی و عاطفی، فرایندهای ناهشیار، حافظه و یادگیری، تنظیم هیجان، مدلهای خود و دیگری، ذهنیسازی، راهبردهای مقابلهای و دفاعی، و فرایندهای پیشبینانه است. در این بازسازی، «ناهشیار» معادل «سرکوبشده» نیست و «من» معادل یک ساختار مغزی مشخص نیست. همچنین پردازش پیشبینانه بهعنوان یک چارچوب نظری میانجی به کار میرود، نه بهعنوان اثبات عصبشناختی روانکاوی.
آسیبشناسی در این مدل نه بهعنوان وجود یک «هسته بیماری» واحد، بلکه بهعنوان اختلال نسبی در انعطافپذیری، تنظیم هیجان، یادگیری، ذهنیسازی و سازماندهی مدلهای خود–دیگری–جهان مفهومپردازی میشود. HiTOP در سطح ناموتتیک، توصیفی و جمعیتی عمل میکند، در حالی که فرمولبندی روانپویشی در سطح ایدیوگرافیک، فرایندی و فردمحور قرار میگیرد. این دو سطح جایگزین یکدیگر نیستند؛ اولی فضای مسئله را محدود میکند و دومی فرضیههای فردی درباره سازوکار را تولید میکند.
در درمان، رابطه درمانی بهعنوان محیطی برای مشاهده و آزمون مدلهای رابطهای، نه بهعنوان عامل جادویی درمان، مفهومپردازی میشود. تجربه اصلاحی، برانگیختگی هیجانی، یادگیری، ذهنیسازی و در برخی شرایط بازتحکیم حافظه بهعنوان سازوکارهای بالقوه تغییر بررسی میشوند، اما هیچکدام بهعنوان سازوکار واحد و انحصاری پذیرفته نمیشوند.
مقاله در نهایت پنج فرضیه آزمونپذیر و یک فرضیه افتراقی در برابر مدلهای رقیب پیشنهاد میکند. معیار موفقیت نظریه این نیست که بتواند هر نتیجهای را پس از وقوع توضیح دهد؛ بلکه باید از پیش شرایط مرزی، پیشبینیهای پرریسک و شرایطی را مشخص کند که در آن داده میتواند علیه مدل شواهد فراهم کند. موضع فلسفه علم مقاله «کثرتگرایی تبیینی مقید به شواهد» است: در سطوح مختلف تحلیل میتوان از زبانهای مختلف استفاده کرد، اما هر ادعا باید با نوع شواهد متناسب با همان سطح محدود شود.
واژگان کلیدی: روانپویشی (psychodynamic)، روانکاوی (psychoanalysis)، ناهشیار (unconscious)، پردازش پیشبینانه (predictive processing)، ذهنیسازی (mentalizing)، دلبستگی (attachment)، آسیبشناسی ابعادی (dimensional psychopathology)، HiTOP، فرمولبندی بالینی (clinical formulation)، سازوکار تغییر (mechanism of change)، تجربه اصلاحی (corrective experience)، ابطالپذیری (falsifiability)، برنامه پژوهشی (research programme).
این مقاله از یک پرسش خلافواقع آغاز میکند:
اگر فروید امروز زنده بود و به مجموعهای از یافتههای روانشناسی شناختی، علوم اعصاب، روانشناسی تحولی، نظریه دلبستگی، پژوهشهای رواندرمانی و فلسفه علم دسترسی داشت، چه چیزی از نظریه خود را حفظ میکرد؟
این پرسش تاریخی نیست. نمیتوان دانست فروید واقعی در برابر دادههای قرن بیستویکم دقیقاً چه موضعی میگرفت. بنابراین آنچه در اینجا ارائه میشود «فرویدِ ۲۰۲۶» به معنای یک شخصیت تاریخی نیست، بلکه یک بازسازی خلافواقع منضبط است.
هدف این بازسازی نیز احیای تمام نظریه فروید نیست. برعکس، نقطه شروع آن این فرض است که بخشهایی از دستگاه کلاسیک روانکاوی از نظر تجربی یا نظری دیگر قابل دفاع نیستند. در مقابل، برخی پرسشهای بنیادی فروید همچنان ارزش پژوهشی دارند:
چرا انسان همیشه از انگیزههای خود آگاه نیست؟
چرا تجربههای رابطهای اولیه میتوانند در روابط بعدی بازتولید شوند؟
چرا دانستن اینکه چه چیزی برای ما مضر است، الزاماً به تغییر رفتار منجر نمیشود؟
چرا انسان گاهی برخلاف هدف آگاهانه خود عمل میکند؟
چگونه دفاع، اجتناب و عادت میتوانند در کوتاهمدت سازگارکننده و در بلندمدت محدودکننده باشند؟
و چگونه تجربه رابطهای میتواند چیزی را تغییر دهد که صرفاً با استدلال تغییر نکرده است؟
بازسازی حاضر پاسخ میدهد که این پرسشها را میتوان بدون حفظ بسیاری از متافیزیکهای قرن نوزدهمی فروید دنبال کرد.
یکی از مشکلات تاریخی روانکاوی این بوده است که گزارههای بالینی، نظری، فلسفی و تجربی گاهی با یکدیگر درآمیختهاند.
در این مقاله چهار سطح از گزارهها از یکدیگر جدا میشوند.
نخست، یافته تجربی (empirical finding)؛ یعنی گزارهای که مستقیماً از یک مطالعه، مرور نظاممند یا فراتحلیل پشتیبانی میشود.
دوم، استنتاج نظری (theoretical inference)؛ یعنی مدلی که چند یافته را در یک چارچوب مفهومی به هم مرتبط میکند.
سوم، قیاس ساختاری (structural analogy)؛ یعنی پیشنهاد اینکه دو مفهوم در دو نظریه مختلف ممکن است از نظر کارکردی شباهت داشته باشند، بدون آنکه یکی معادل دیگری باشد.
چهارم، بازسازی خلافواقع (counterfactual reconstruction)؛ یعنی حدس منضبط درباره اینکه «فرویدِ امروز» ممکن بود چگونه نظریه خود را بازنویسی کند.
این چهار سطح از نظر معرفتشناختی ارزش یکسانی ندارند. یک یافته تجربی مستقیماً داده است؛ یک مدل نظری سازماندهی دادههاست؛ قیاس ساختاری یک ابزار ترجمه مفهومی است؛ و بازسازی خلافواقع یک تمرین نظری–تاریخی است.
بنابراین جمله «پردازش پیشبینانه میتواند برخی ایدههای روانپویشی را به زبان دیگری صورتبندی کند» با جمله «علوم اعصاب ثابت کرده است که فروید درست میگفت» یک گزاره نیست.
بازسازی جدی باید به همان اندازه که چیزهایی را حفظ میکند، چیزهایی را نیز حذف کند.
نخست، میل جنسی بهعنوان منشأ تقریباً همه انگیزشهای روانی دیگر نمیتواند جایگاه مرکزی سابق خود را حفظ کند.
دوم، مدل زیستی–انرژتیک روان که در آن انرژی روانی به شیوهای نزدیک به مدلهای فیزیکی قرن نوزدهمی جریان دارد، دیگر چارچوب مناسبی برای علوم ذهن نیست.
سوم، دوگانه اروس و تاناتوس نمیتواند بهعنوان یک مدل علمی تثبیتشده از انگیزش حفظ شود.
چهارم، مراحل روانی–جنسی فروید نمیتوانند بهعنوان توالی تحولی جهانشمول پذیرفته شوند.
پنجم، مدل نهاد–من–فرامن نباید بهصورت سه «چیز» یا سه ناحیه مغزی تلقی شود.
ششم، ادعاهایی درباره محتوای ناهشیار که صرفاً بر تفسیر بالینی تکیه دارند، باید از ادعاهای تجربی درباره پردازش ناهشیار جدا شوند.
این بازسازی در نتیجه، «وفاداری» را با حفظ همه عناصر تاریخی یک نظریه یکی نمیداند. وفاداری به یک برنامه فکری میتواند مستلزم کنار گذاشتن بسیاری از فرضیههای قدیمی آن باشد.
سه پرسش احتمالاً باقی میماند.
نخست، ناهمخوانی میان تجربه آگاهانه و فرایندهای ذهنی مؤثر بر رفتار.
دوم، اهمیت تحول و رابطه.
سوم، این واقعیت که تغییر روانشناختی صرفاً با انتقال اطلاعات رخ نمیدهد.
پژوهش شناختی معاصر از وجود فرایندهای فراوانی حمایت میکند که خارج از دسترسی مستقیم گزارش آگاهانه قرار دارند، اما این امر با نظریه فرویدی «ناهشیار سرکوبشده» یکسان نیست. مفهوم ناهشیار شناختی دامنه وسیعتری از فرایندهای خودکار، ضمنی و غیرقابلگزارش را شامل میشود.
بنابراین «ذهن ناهشیار» در این مدل نه یک مکان پنهان در روان، بلکه خانوادهای از فرایندهایی است که بدون دسترسی مستقیم آگاهانه میتوانند ادراک، هیجان، تصمیم و رفتار را تحت تأثیر قرار دهند.
در این بازسازی، شخصیت یک ساختار سهقسمتی نیست.
شخصیت را میتوان مجموعهای پویا از سامانههای نسبتاً پایدار اما قابل تغییر دانست که شامل این مؤلفههاست:
سامانههای انگیزشی و عاطفی؛
الگوهای حافظه و یادگیری؛
مدلهای خود و دیگران؛
ظرفیت تنظیم هیجان؛
کارکردهای اجرایی و کنترل توجه؛
توانایی ذهنیسازی؛
راهبردهای مقابلهای و دفاعی؛
و الگوهای رابطهای.
این معماری چندسطحی به جای اینکه بپرسد «نهاد کجاست؟»، میپرسد:
چه فرایندهایی همزمان فعالاند؟
کدام انگیزه بر دیگری غلبه کرده است؟
چه تجربهای مدل فعلی را فعال کرده است؟
فرد چگونه هیجان خود را تنظیم میکند؟
و چه مدل خود–دیگری بر رفتار او حاکم شده است؟
این تغییر از «ساختارهای ثابت» به «سامانههای تعاملی» یک تغییر صرفاً واژگانی نیست؛ بلکه اجازه میدهد شخصیت با دادههای تحولی، شناختی، عاطفی و بینفردی بهصورت همزمان مدلسازی شود.
اگر بخواهیم زبان فرویدی را حفظ کنیم، باید آن را بهصورت قیاس ساختاری حفظ کنیم، نه بهعنوان نقشهای از مغز.
«نهاد» را میتوان بهصورت قیاسی با مجموعهای از فرایندهای انگیزشی، عاطفی و پاداشی مرتبط دانست که الزاماً در دسترس آگاهی نیستند.
اما این به معنای آن نیست که نهاد یک شبکه عصبی مشخص است.
«من» را میتوان بهعنوان کارکرد سازماندهندهای در نظر گرفت که شامل تنظیم هیجان، کنترل توجه، برنامهریزی، پایش تعارض، انعطافپذیری و حفظ انسجام خود است.
اما من نیز معادل قشر پیشپیشانی نیست.
«فرامن» را میتوان بهصورت سازمانیافتگی درونیشده هنجارها، ارزشها، انتظارات رابطهای و معیارهای ارزیابی خود مفهومپردازی کرد.
اما فرامن نیز معادل نظریه ذهن نیست.
این تمایز برای جلوگیری از عصبروانکاوی تقلیلگرا ضروری است: یک سازه روانشناختی میتواند با چندین سامانه عصبی مرتبط باشد و یک شبکه عصبی نیز میتواند در چندین کارکرد روانشناختی مشارکت داشته باشد.
در مدل جدید، دلبستگی جایگزین سادهای برای عقده اودیپ نیست؛ بلکه یک سطح متفاوت از توضیح را فراهم میکند.
کودک در رابطه با مراقبان خود یاد میگیرد:
من چه کسی هستم؟
دیگران معمولاً چگونه با من رفتار میکنند؟
نیاز من چه معنایی دارد؟
آیا درخواست کمک خطرناک است؟
آیا نزدیکی قابل اعتماد است؟
آیا هیجان شدید قابل تحمل است؟
و آیا ذهن دیگری قابل فهم است؟
این یادگیریها به شکل مدلهای رابطهای درونی سازمان مییابند.
ذهنیسازی نیز ظرفیت درک رفتار خود و دیگری بر اساس حالات ذهنی مانند احساس، میل، قصد و باور است. پژوهش نظاممند معاصر نشان میدهد که ذهنیسازی ممکن است در فرایند تغییر رواندرمانی نقش میانجی یا تعدیلکننده داشته باشد، اما شواهد موجود هنوز ناهمگوناند و برای نتیجهگیریهای بسیار قوی کافی نیستند.
بنابراین ذهنیسازی در این مقاله یک «سازوکار انحصاری روانپویشی» نیست؛ یک فرایند فرانظری است که میتواند در چندین رویکرد درمانی اهمیت داشته باشد.
پردازش پیشبینانه را میتوان بهعنوان یک چارچوب نظری برای توضیح چگونگی سازمانیافتن ادراک، عمل و یادگیری به کار گرفت.
در چنین مدلهایی، مغز صرفاً منتظر دریافت اطلاعات نیست؛ بلکه بر اساس مدلهای قبلی، درباره ورودی آینده پیشبینی میکند و ورودی واقعی را با پیشبینی مقایسه میکند.
این ایده در علوم شناختی معاصر بهطور گسترده بررسی شده است، اما حتی در این حوزه نیز مسائل مفهومی و تجربی مهمی باقی ماندهاند.
بنابراین مقاله ادعا نمیکند:
«فروید در واقع نظریه پردازش پیشبینانه را کشف کرده بود.»
ادعای محدودتر این است:
برخی مفاهیم روانپویشی را میتوان با زبان مدلهای پیشبینانه بازصورتبندی کرد.
برای مثال، یک الگوی رابطهای تثبیتشده ممکن است انتظارهایی درباره خود، دیگری و پیامد تعامل ایجاد کند. این انتظارها میتوانند انتخاب توجه، تفسیر نشانههای اجتماعی و رفتار را تحت تأثیر قرار دهند.
اما این فقط یک همگذاری نظری است و باید با آزمون تجربی از نظریههای رقیب تفکیک شود.
یکی از اصلاحات مهم نسبت به روانکاوی کلاسیک، تغییر نگاه به دفاع است.
دفاع لزوماً بیماری نیست.
اجتناب، سرکوب، فاصلهگیری، شوخطبعی، عقلانیسازی یا کنترل هیجان ممکن است در یک زمینه خاص کارکرد سازگارکننده داشته باشند.
مشکل زمانی پدید میآید که یک راهبرد:
دامنه محدودی از موقعیتها را پوشش دهد؛
انعطافپذیری فرد را کاهش دهد؛
هزینه بینفردی یا هیجانی ایجاد کند؛
یا در برابر دادههای جدید بیش از حد پایدار بماند.
در این چارچوب، پرسش بالینی مهم این نیست که:
«بیمار چه دفاعی دارد؟»
بلکه:
«این راهبرد در چه شرایطی فعال میشود، چه چیزی را تنظیم میکند، چه هزینهای دارد و آیا فرد میتواند راهبرد دیگری را نیز انتخاب کند؟»
آسیبشناسی روانی در این مدل حاصل یک علت واحد نیست.
اختلال میتواند از تعامل چند فرایند پدید آید:
تنظیم هیجان ناکارآمد؛
انعطافپذیری پایین؛
یادگیری ناسازگارانه؛
الگوهای پایدار خود–دیگری؛
ذهنیسازی شکننده در شرایط فشار؛
راهبردهای مقابلهای پرهزینه؛
پردازش تهدید؛
تجارب تحولی نامطلوب؛
و شرایط اجتماعی و ساختاری.
در نتیجه، یک نشانه واحد میتواند مسیرهای متفاوتی داشته باشد.
اضطراب یک نفر ممکن است عمدتاً با حساسیت تهدید و اجتناب تقویت شود؛ در فرد دیگر با تعارض رابطهای؛ در فرد سوم با ناامنی اجتماعی و شرایط مزمن محیطی.
بنابراین «یک نشانه = یک تعارض» مدل مناسبی نیست.
HiTOP در سطح ناموتتیک (nomothetic) قرار دارد: هدف آن توصیف ساختار آماری آسیبشناسی در جمعیت است.
فرمولبندی بالینی در سطح ایدیوگرافیک (idiographic) قرار دارد: هدف آن توضیح الگوی خاص یک فرد است.
این دو نباید یک کار را انجام دهند.
یک نمره بالا در عاطفه منفی نمیتواند بهتنهایی تعیین کند که علت آن تروما، تعارض، حساسیت زیستی، فقدان، شرایط اجتماعی یا ترکیبی از آنهاست.
اما میتواند دامنه فرضیههای قابلطرح را محدود کند.
پل پیشنهادی چهارمرحلهای است:
توصیف → فرایند → فرمولبندی → فرضیه درمانی
در سطح اول، ویژگیهای بالینی و ابعاد آسیبشناختی توصیف میشوند.
در سطح دوم، فرایندهایی مانند اجتناب، تنظیم هیجان، حساسیت تهدید یا ذهنیسازی بررسی میشوند.
در سطح سوم، این فرایندها در تاریخچه و سازمان رابطهای فرد قرار میگیرند.
در سطح چهارم، یک فرضیه مشخص درباره اینکه چه فرایندی باید در درمان تغییر کند شکل میگیرد.
به این ترتیب، فرمولبندی روانپویشی مجاز نیست دادههای HiTOP را نادیده بگیرد؛ اما HiTOP نیز مجاز نیست بدون شواهد کافی علت فردی را تعیین کند.
فرض کنیم بیماری با عاطفه منفی بالا، اضطراب بینفردی، حساسیت زیاد به طرد و مشکلات پایدار در روابط مراجعه میکند.
HiTOP میتواند نشان دهد که فرد در چند بعد آسیبشناختی در سطح بالایی قرار دارد.
این داده بهتنهایی نمیگوید چرا.
در مصاحبه مشخص میشود که بیمار در موقعیتهایی که احتمال ارزیابی منفی وجود دارد، ابتدا انتظار طرد دارد؛ سپس اضطراب افزایش مییابد؛ بعد رفتار اطمینانخواهانه یا عقبنشینی رخ میدهد؛ و در نهایت رفتار دیگری بهعنوان نشانه طرد تفسیر میشود.
اکنون فرمولبندی میتواند فرضیهای ارائه کند:
«مدل رابطهایِ انتظار طرد → برانگیختگی → راهبرد محافظتی → پیامد بینفردی → تأیید انتظار»
این فرضیه با دادههای سطح جمعیتی محدود شده، اما از آنها استخراج مکانیکی نشده است.
اگر درمانگر در طول جلسات شواهدی ببیند که همین توالی در رابطه با درمانگر نیز فعال میشود، فرضیه رابطهای تقویت میشود.
اگر چنین الگویی وجود نداشته باشد، فرمولبندی باید اصلاح شود.
این آخرین نکته مهم است: فرمولبندی نباید دادهها را ببلعد؛ باید اجازه دهد دادهها آن را رد یا اصلاح کنند.
تروما را نباید به استعارههایی مانند «خاطرهای که در بدن ذخیره شده است» تقلیل داد.
صورتبندی علمیتر این است که تجارب تهدید شدید یا مزمن میتوانند با تغییرات پایدار در پردازش تهدید، یادگیری، حافظه، برانگیختگی و تنظیم هیجان همراه شوند.
اما آسیب روانی صرفاً از روابط اولیه ناشی نمیشود.
فقر، تبعیض، خشونت، مهاجرت اجباری، ناامنی اقتصادی، حاشیهنشینی و سایر عوامل ساختاری میتوانند مستقیماً شرایطی ایجاد کنند که در آن تهدید مزمن، فقدان کنترل یا بیاعتمادی منطقی شود.
این تمایز برای درمان روانپویشی حیاتی است.
اگر بیماری به دلیل تجربه واقعی تبعیض نسبت به نهادهای اجتماعی بیاعتماد است، درمانگر نباید بهسرعت این بیاعتمادی را «انتقال» یا «دفاع» تلقی کند.
پرسش بالینی باید این باشد:
کدام بخش از تجربه فعلی واقعاً حاصل شرایط کنونی است؟
کدام بخش ممکن است الگوهای گذشته را فعال کند؟
و چگونه این دو در تجربه کنونی به یکدیگر متصل شدهاند؟
درمان زمانی روانشناختیسازی میشود که واقعیت اجتماعی بهعنوان صرفاً محصول ذهن بیمار تفسیر شود.
در این مدل، بینش مهم است اما کافی نیست.
یک توالی احتمالی تغییر چنین است:
الگوی قدیمی فعال میشود.
انتظار قبلی شکل میگیرد.
هیجان و برانگیختگی افزایش مییابد.
راهبرد عادتشده فعال میشود.
اما این بار پاسخ دیگری رخ میدهد.
پیامد متفاوتی تجربه میشود.
اختلاف میان انتظار و پیامد قابل تحمل میشود.
اطلاعات جدید یاد گرفته میشود.
مدل قبلی بهتدریج انعطافپذیرتر میشود.
سپس یادگیری جدید باید در موقعیتهای دیگر تعمیم پیدا کند.
این مدل با پژوهشهای مربوط به یادگیری، تغییر انتظار و فرایندهای درمانی سازگار است، اما نباید آن را به یک مکانیسم واحد فروکاست.
بازتحکیم حافظه نیز در اینجا تنها یک سازوکار بالقوه است. مدلهای مربوط به بازتحکیم و برانگیختگی هیجانی برای فهم برخی فرایندهای تغییر رواندرمانی مهماند، اما هنوز نمیتوان گفت تمام تغییر رواندرمانی از طریق بازتحکیم حافظه رخ میدهد.
همچنین برانگیختگی هیجانی شرط مطلق تغییر نیست. برانگیختگی بسیار پایین ممکن است فرصت یادگیری هیجانی را کاهش دهد، اما برانگیختگی بیش از حد نیز میتواند ظرفیت پردازش و ذهنیسازی را مختل کند.
بنابراین فرضیه مناسبتر یک رابطه غیرخطی و وابسته به ظرفیت تنظیم است، نه یک قانون ساده:
«هرچه هیجان بیشتر، درمان بهتر.»
رابطه درمانی در این مدل سه کارکرد دارد.
اول، امکان مشاهده مستقیم الگوهای رابطهای را فراهم میکند.
دوم، محیطی ایجاد میکند که در آن انتظارهای قبلی میتوانند با دادههای جدید مواجه شوند.
سوم، به درمانگر اجازه میدهد به جای تفسیر صرف، پاسخ متفاوتی ارائه دهد.
اما رابطه درمانی نباید بهصورت جادویی تصور شود.
امنیت رابطهای بهتنهایی تضمینکننده تغییر نیست.
رابطه باید بهعنوان بخشی از یک فرایند گستردهتر شامل توجه، تجربه، یادگیری، تنظیم هیجان، ذهنیسازی و تعمیم فهمیده شود.
از این نظر، رابطه درمانی را میتوان نوعی محیط یادگیری اجتماعی دانست.
وقتی فرد بتواند در شرایط فشار از حالت «او عمداً میخواهد مرا تحقیر کند» به حالت «ممکن است من رفتار او را تحت تأثیر انتظار قبلی خود تفسیر کرده باشم» حرکت کند، فضای شناختی جدیدی ایجاد میشود.
این همان ذهنیسازی است.
اما ذهنیسازی نباید به «فهم عقلانی» تقلیل یابد.
فرد ممکن است بداند که شریک زندگیاش قصد بدی نداشته، اما هنگام فعالشدن شدید سیستم تهدید، همان رفتار را تهدیدآمیز تجربه کند.
پس هدف درمان تنها افزایش دانش درباره ذهن نیست؛ بلکه افزایش توانایی حفظ چند احتمال درباره حالات ذهنی خود و دیگری در شرایط هیجانی واقعی است.
پژوهش معاصر درباره مداخلات روانشناختی از نقش بالقوه ذهنیسازی در تغییر حمایت میکند، اما شواهد هنوز ناهمگون است و ذهنیسازی را نمیتوان سازوکار منحصر به یک مکتب دانست.
مدل حاضر نباید ادعا کند که روانپویشی ذاتاً از درمان شناختی–رفتاری یا درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بهتر است.
CBT و ACT نیز از مفاهیمی مانند یادگیری، انعطافپذیری، اجتناب و تغییر رابطه فرد با تجربههای درونی استفاده میکنند.
ACT، برای نمونه، دارای یک مدل صریح از آسیبشناسی و تغییر و یک برنامه پژوهشی مرتبط با فرایندهای تغییر است.
همچنین مدل یادگیری بازدارنده در درمان مواجهه بر نقض انتظار، یادگیری جدید و تغییر دسترسی به ترسهای قبلی تأکید میکند.
پس اگر مدل روانپویشی صرفاً بگوید:
«تغییر از طریق تجربه جدید و نقض انتظار رخ میدهد»،
هنوز چیزی اختصاصی ارائه نکرده است.
ارزش افزوده بالقوه روانپویشی باید در سطح دیگری آزمون شود:
آیا فرمولبندی الگوهای رابطهای میتواند فرایندهایی را پیشبینی کند که مدلهای عمومیتر تغییر بهتنهایی پیشبینی نمیکنند؟
آیا فعالشدن الگوهای رابطهای در جلسه میتواند تغییرات مشخصی در رفتار بینفردی خارج از جلسه را، پس از کنترل شدت علائم و انعطافپذیری عمومی، پیشبینی کند؟
آیا این اثر برای بیمارانی که سازمان رابطهای پیچیدهتر دارند بیشتر است؟
و آیا تغییر در این الگوها میتواند پیش از تغییرات بعدی در برخی پیامدهای بینفردی رخ دهد؟
اینها ادعاهای قابلآزموناند.
مدل حاضر باید خود را در معرض شکست قرار دهد.
فرضیه اول: فعالشدن الگوی رابطهای
اگر الگوهای رابطهای در آسیبشناسی نقش علّی یا میانجی داشته باشند، فعالشدن آنها در تعامل با درمانگر باید با شاخصهای رفتار و هیجان خارج از جلسه ارتباط داشته باشد.
این رابطه باید پس از کنترل شدت اولیه نشانهها آزمون شود.
فرضیه دوم: انعطافپذیری مدل
اگر مشکل اصلی تنها وجود یک مدل رابطهای منفی نباشد، بلکه سختی و نفوذناپذیری آن باشد، کاهش سختی مدل باید با بهبود بالینی مرتبط باشد.
بنابراین تغییر در انعطافپذیری باید بیش از صرفاً کاهش نشانهها، تغییر بعدی در رفتار بینفردی را پیشبینی کند.
فرضیه سوم: تجربه اصلاحی
اگر تجربه اصلاحی واقعاً در تغییر نقش داشته باشد، تغییرات مشخص در انتظار رابطهای باید پس از تجربههایی رخ دهد که با انتظار قبلی ناسازگارند.
این اثر باید در اندازهگیریهای نزدیک به زمان تجربه قابل مشاهده باشد.
فرضیه چهارم: برانگیختگی هیجانی
اگر برانگیختگی در تغییر نقش داشته باشد، انتظار میرود رابطه آن با پیامد درمان خطی نباشد.
برانگیختگی بسیار پایین ممکن است فرصت یادگیری را کاهش دهد و برانگیختگی بیش از ظرفیت تنظیم نیز ممکن است پردازش و ذهنیسازی را مختل کند.
فرضیه پنجم: ذهنیسازی
افزایش ذهنیسازی در طول درمان باید بخشی از تغییرات بعدی در عملکرد بینفردی را میانجیگری کند؛ اما این اثر باید در مقایسه با سایر درمانها نیز آزمون شود، زیرا ذهنیسازی یک فرایند فرانظری است.
فرضیه ششم: فرضیه افتراقی روانپویشی
این مهمترین فرضیه مدل است:
اگر فرمولبندی روانپویشیِ رابطهای ارزش افزوده اختصاصی داشته باشد، فعالشدن الگوهای رابطهای با درمانگر باید، پس از کنترل شدت علائم پایه، ویژگیهای شخصیتی و انعطافپذیری عمومی، تغییرات بعدی در الگوهای بینفردی خارج از جلسه را پیشبینی کند.
در مقابل، اگر این اثر کاملاً توسط فرایندهای عمومی مانند کاهش اجتناب، افزایش انعطافپذیری یا نقض انتظار توضیح داده شود، ادعای اختصاصیت روانپویشی تضعیف خواهد شد.
این فرضیه عمداً ریسکپذیر است.
اگر دادهها آن را تأیید نکنند، مدل باید اصلاح شود.
یک نظریه علمی نباید بتواند هر نتیجهای را پس از وقوع توضیح دهد.
بنابراین مدل حاضر شرایطی را مشخص میکند که در آنها عدم تغییر باید بهعنوان شکست یک فرضیه تلقی شود.
اگر یک الگوی رابطهای بهصورت پیشینی تعریف شده باشد، در چند اندازهگیری مستقل فعال نشود و با پیامدهای مربوطه ارتباطی نداشته باشد، نمیتوان بعداً صرفاً با گفتن «دفاع فعال بود» نظریه را نجات داد.
اگر تجربه اصلاحی بهصورت عملیاتی تعریف شده باشد، بهطور قابلاعتماد رخ داده باشد، اما در شاخصهای پیشبینیشده هیچ تغییری ایجاد نکند، فرضیه تجربه اصلاحی باید تضعیف شود.
اگر تغییر ذهنیسازی پیش از تغییر پیامد قرار نگیرد و رابطه میان آنها در چند مطالعه تکرار نشود، ادعای نقش میانجی آن باید کاهش یابد.
اگر اثر رابطهای فقط به کاهش کلی علائم تقلیل پیدا کند و نتواند تغییر بینفردی را پیشبینی کند، ادعای اختصاصیت رابطهای باید کنار گذاشته شود.
این شرایط مرزی اهمیت زیادی دارند، زیرا از تبدیل «کمربند محافظ» نظریه به مجموعهای از توجیهات پسازوقوع جلوگیری میکنند.
یک تمایز ضروری وجود دارد.
اگر یک درمانگر نتواند تغییری ایجاد کند، این امر بهتنهایی نظریه را ابطال نمیکند.
ممکن است اجرای مداخله ناقص باشد.
ممکن است نمونه مناسب نباشد.
ممکن است اندازهگیری نامناسب باشد.
ممکن است سازوکار مورد انتظار در فرد مربوطه فعال نباشد.
اما همین فرضهای کمکی نیز باید تا حد امکان قابلاندازهگیری باشند.
در غیر این صورت، نظریه به ساختاری تبدیل میشود که هر شکست را به «شرایط نامناسب اجرا» نسبت میدهد.
بنابراین در پژوهشهای آینده باید دستکم سه سطح گزارش شود:
آیا مداخله همانگونه که تعریف شده اجرا شد؟
آیا سازوکار مورد انتظار واقعاً فعال شد؟
و آیا فعالشدن سازوکار با پیامد پیشبینیشده همراه شد؟
این تفکیک، آزمون نظریه را از آزمون صرفاً اثربخشی درمان جدا میکند.
بازتحکیم حافظه ممکن است یکی از زبانهای زیستی–شناختی مفید برای توضیح برخی تغییرات درمانی باشد.
اما سه محدودیت باید حفظ شود.
نخست، همه تغییرات رواندرمانی الزاماً بازتحکیم حافظه نیستند.
دوم، وجود امکان بازتحکیم در سطح آزمایشگاهی به معنای اثبات آن بهعنوان سازوکار غالب رواندرمانی نیست.
سوم، تغییر درمانی میتواند از یادگیری جدید، مواجهه، تغییر معنا، تنظیم هیجان، رابطه، مهارت و فرایندهای اجتماعی نیز ناشی شود.
بنابراین مقاله از «مدل چندسازوکاری» دفاع میکند.
در این مدل، بازتحکیم یک سازوکار بالقوه است که باید با شاخصهای مناسب آزمون شود، نه یک اصل بنیادی که هر تغییر درمانی باید به آن بازگردانده شود.
روانکاوی را نمیتوان با افزودن چند واژه عصبشناختی به یک علم تجربی تبدیل کرد.
اگر قرار است روانپویشی یک برنامه پژوهشی باشد، باید میان:
هسته مفهومی، فرضیههای نظری و فرضیههای تجربی
تمایز ایجاد شود.
با الهام از لاکاتوش میتوان هسته نسبتاً پایدار برنامه را شامل چند پرسش دانست:
ذهن چگونه بدون آگاهی مستقیم بر رفتار اثر میگذارد؟
چگونه رابطه و تحول مدلهای خود–دیگری را شکل میدهند؟
چگونه تعارض، هیجان و راهبردهای تنظیم در رفتار پایدار میشوند؟
و چگونه یادگیری جدید میتواند الگوهای تثبیتشده را تغییر دهد؟
اما پاسخهای تاریخی به این پرسشها بخشی از «کمربند محافظ» هستند و باید در معرض اصلاح تجربی قرار گیرند.
بنابراین حفظ «پرسش فرویدی» نباید به معنای حفظ «پاسخ فرویدی» باشد.
هر آزمون تجربی نظریهها از مجموعهای از فرضهای کمکی استفاده میکند.
این واقعیت، آزمون علمی را دشوار میکند، اما آن را ناممکن نمیسازد.
راهحل این مقاله، افزایش شفافیت است.
پیش از آزمون باید مشخص شود:
چه چیزی اندازهگیری میشود؟
چه نتیجهای نظریه را حمایت میکند؟
چه نتیجهای آن را تضعیف میکند؟
چه فرضهای کمکی برای تفسیر نتیجه ضروریاند؟
و کدام فرضها پس از مشاهده داده ساخته شدهاند؟
اگر یک فرض کمکی فقط بعد از مشاهده نتیجه منفی ایجاد شود، ارزش استدلالی آن کمتر از فرضی است که پیش از جمعآوری داده مشخص شده باشد.
از این منظر، «ثبت پیشینی فرضیهها» و تعریف عملیاتی متغیرها نه جزئیات فنی، بلکه بخشی از فلسفه علم مدلاند.
مدل حاضر با نظریه عوامل مشترک ناسازگار نیست.
اتحاد درمانی، امید، انتظار، ساختار درمان و توجه درمانگر میتوانند در بسیاری از رویکردها مهم باشند.
بنابراین روانپویشی نباید هر اثر درمانی را به «تفسیر انتقال» نسبت دهد.
ارزش علمی رویکرد روانپویشی باید در سطحی دقیقتر جستوجو شود:
آیا برخی بیماران به فرمولبندیهای رابطهای خاص حساسترند؟
آیا تغییر در الگوهای خود–دیگری در برخی جمعیتها پیشبینیکننده مهمتری است؟
آیا برخی فرایندهای روانپویشی برای مشکلات شخصیت یا مشکلات مزمن بینفردی ارزش افزوده دارند؟
و آیا این ارزش افزوده در مطالعات مستقل تکرار میشود؟
این پرسشها مهمتر از تلاش برای اثبات «برتری کلی یک مکتب» هستند.
شواهد معاصر اجازه نمیدهند رواندرمانی روانپویشی بهعنوان یک سنت صرفاً نظری توصیف شود.
یک مرور چتری منتشرشده در سال ۲۰۲۳، با تمرکز بر اختلالات شایع روانی در بزرگسالان، رواندرمانی روانپویشی را بر اساس معیارهای بهروز درمانهای مبتنی بر شواهد ارزیابی کرد و برای حوزههای مختلف سطوح متفاوتی از شواهد گزارش کرد. نویسندگان در عین حال محدودیتهایی مانند خطر سوگیری، عدم دقت و کمبود پژوهش در برخی حوزهها را نیز ذکر کردند.
اما دامنه این نتیجه باید دقیق بماند.
این یافتهها اثبات نمیکنند که «هر نوع روانپویشی برای هر اختلالی مؤثر است».
همچنین اثربخشی یک درمان، نظریه سازوکار آن را بهتنهایی اثبات نمیکند.
برای نمونه، مرور ۲۰۲۵ درباره درمانهای پویشی تجربی–هیجانی شامل ۵۷ کارآزمایی و ۴۳۳۰ شرکتکننده بود، اما موضوع آن مشخصاً Experiential Dynamic Therapies بود، نه تمام اشکال رواندرمانی روانپویشی. این مطالعات در مقایسه با درمانهای فعال، در پایان درمان اثر کوچک و غیرمعناداری نشان دادند، در حالی که در پیگیری اثر معنادار اما نسبتاً کوچک مشاهده شد؛ ناهمگونی مطالعات نیز قابل توجه بود.
همچنین فراتحلیل ۲۰۲۴ درباره بزرگسالان جوان، ۲۲ مطالعه شامل ۱۴ کارآزمایی تصادفی را بررسی کرد و تفاوت معناداری میان درمان پویشی و درمانهای مقایسهای پیدا نکرد، هرچند در مقایسه با شرایط کنترل اثر قابلتوجهی گزارش شد.
نتیجه مناسب این نیست که «روانپویشی برتر است» یا «روانپویشی شکست خورده است».
نتیجه مناسب این است:
اثربخشی کلی و مقایسهای تا حدی مستند است؛ اما پرسش درباره اینکه «چه چیزی برای چه کسی، تحت چه شرایطی و از طریق چه سازوکاری تغییر میکند» هنوز یک مسئله پژوهشی باز است.
فرض کنیم دو گروه از بیماران با مشکلات پایدار بینفردی به دو درمان دریافت میکنند:
یک درمان روانپویشی مبتنی بر فرمولبندی رابطهای؛
و یک درمان مقایسهای فعال مانند ACT.
هر دو گروه از نظر شدت علائم و ویژگیهای پایه همتاسازی میشوند.
در طول درمان، چند شاخص بهصورت مکرر اندازهگیری میشوند:
شدت علائم؛
انعطافپذیری روانشناختی؛
اجتناب تجربی؛
ذهنیسازی؛
الگوهای رابطهای با درمانگر؛
و رفتار بینفردی خارج از جلسه.
اگر هر دو درمان به یک اندازه علائم را کاهش دهند، اما فقط در گروه روانپویشی تغییر در الگوهای رابطهای با درمانگر بتواند تغییرات بعدی در روابط خارج از درمان را پیشبینی کند، شواهدی برای ارزش افزوده فرایند رابطهای ایجاد میشود.
اگر همان اثر در هر دو گروه مشاهده شود، اختصاصیت روانپویشی کاهش مییابد.
اگر هیچکدام از این شاخصها تغییر نکنند اما علائم کاهش یابند، مدل باید توضیح خود درباره سازوکار را اصلاح کند.
این نوع طراحی از یک پرسش مبهم:
«آیا روانپویشی خوب است؟»
به یک پرسش علمیتر تبدیل میشود:
«آیا فرایند خاصی که نظریه روانپویشی پیشنهاد میکند، تغییر خاصی را فراتر از فرایندهای عمومی درمان پیشبینی میکند؟»
این مدل چند پیام عملی دارد.
نخست، درمانگر نباید صرفاً به دنبال «کشف معنای پنهان» باشد؛ باید ببیند مدل مورد استفاده بیمار چگونه در زمان حال عمل میکند.
دوم، تفسیر باید بهعنوان یک مداخله آزمونپذیر تلقی شود، نه حقیقت نهایی.
سوم، درمانگر باید بتواند زمانی که فرمولبندی او با دادههای جدید سازگار نیست، آن را اصلاح کند.
چهارم، تجربه فعلی بیمار نباید همیشه به گذشته تقلیل داده شود.
پنجم، عوامل اجتماعی باید بخشی از فرمولبندی باشند.
ششم، درمانگر باید مشخص کند چه فرایندی را هدف قرار داده است و چگونه خواهد فهمید که آن فرایند واقعاً تغییر کرده است.
این امر روانپویشی را از «تفسیر بیپایان» به «فرضیهسازی بالینی قابل بازبینی» نزدیک میکند.
مدل حاضر عمداً چند ادعا را نمیپذیرد.
نمیگوید همه اختلالها اساساً رابطهای هستند.
نمیگوید همه نشانهها دفاعاند.
نمیگوید همه تغییرات درمانی از بازتحکیم حافظه ناشی میشوند.
نمیگوید پردازش پیشبینانه علت نهایی روانپاتولوژی است.
نمیگوید دلبستگی علت واحد شخصیت است.
نمیگوید ذهنیسازی سازوکار انحصاری رواندرمانی است.
نمیگوید روانپویشی از CBT یا ACT بهتر است.
نمیگوید مدلهای زیستی، شناختی، اجتماعی و روانپویشی باید در یک سطح با هم ادغام شوند.
و مهمتر از همه، نمیگوید هر داده مخالف را میتوان با یک فرض کمکی توضیح داد.
این مرزها بخشی از نظریهاند، نه عذرخواهی برای آن.
موضع این مقاله را میتوان «کثرتگرایی تبیینی مقید به شواهد» نامید.
اصل آن ساده است:
یک پدیده پیچیده ممکن است در سطوح مختلف به توضیحهای متفاوت نیاز داشته باشد.
ژنتیک میتواند درباره آسیبپذیری توضیح دهد.
علوم اعصاب میتواند درباره سازوکارهای زیستی توضیح دهد.
روانشناسی شناختی میتواند درباره پردازش اطلاعات توضیح دهد.
روانشناسی تحولی میتواند درباره مسیر رشد توضیح دهد.
روانپویشی میتواند درباره سازمان تجربه، تعارض، رابطه و معنا فرضیه تولید کند.
علوم اجتماعی میتواند درباره شرایط ساختاری و فرهنگی توضیح دهد.
اما این کثرتگرایی نباید به نسبیگرایی تبدیل شود.
هر ادعا باید با شواهد متناسب با سطح خود آزمون شود.
نباید یک همبستگی عصبی را اثبات یک سازه روانپویشی دانست.
نباید یک روایت بالینی را علتشناسی قطعی تلقی کرد.
نباید یک RCT اثربخشی را اثبات یک نظریه سازوکار دانست.
و نباید یک مدل نظری را صرفاً به دلیل جذابیت مفهومی، واقعیت تجربی فرض کرد.
هدف بازسازی معاصر روانپویشی اثبات حقانیت تاریخی فروید نیست.
فروید همزمان چند نقش داشت:
پزشک؛
نظریهپرداز؛
مفسر فرهنگ؛
و سازنده یک زبان بالینی.
این نقشها را نباید با یکدیگر یکی دانست.
برخی از نظریههای تجربی او کنار گذاشته شدهاند.
برخی ایدههای او به صورت بسیار تغییر یافته در علوم جدید بازگشتهاند.
برخی نیز بیشتر بهعنوان تاریخ اندیشه اهمیت دارند.
اما پرسشهای اصلی همچنان قابل بررسیاند:
چرا انسان همیشه خود را نمیشناسد؟
چرا گذشته میتواند در اکنون فعال شود؟
چرا رابطه میتواند درمانکننده باشد؟
چرا دانستن همیشه به تغییر منجر نمیشود؟
و چگونه یک سیستم ذهنی میتواند چیزی را که زمانی برای بقا ساخته شده، بعداً به مانع تبدیل کند؟
پاسخ به این پرسشها دیگر نباید از پیش فرویدی باشد.
باید تجربی، اصلاحپذیر و قابل آزمون باشد.
«فرویدِ ۲۰۲۶» در این مقاله یک شخص تاریخی نیست؛ یک آزمایش فکری است.
اگر این آزمایش جدی گرفته شود، روانپویشی دیگر نباید برای دفاع از تمام گزارههای تاریخی فروید تلاش کند.
باید هسته پرسشهای او را از پاسخهای تاریخیاش جدا کند.
ناهشیار میتواند بدون افسانهپردازی درباره یک مخزن پنهان روان مطالعه شود.
تعارض میتواند بدون متافیزیک انرژی روانی مطالعه شود.
دفاع میتواند بدون فرض آسیبشناختی بودن ذاتی آن مطالعه شود.
رابطه میتواند بدون تقلیل همه تجربههای فعلی به کودکی مطالعه شود.
و تغییر میتواند بدون فرض یک مکانیسم واحد توضیح داده شود.
در این بازسازی، روانپویشی زمانی زنده میماند که بتواند پیشبینیهایی ارائه کند که ممکن است شکست بخورند.
اگر مدل بتواند هر نتیجهای را توضیح دهد، علمی نیست.
اگر نتواند هیچ چیز تازهای پیشبینی کند، نظریهای نیست که ارزش برنامه پژوهشی داشته باشد.
اما اگر بتواند الگوهای مشخصی از رابطه، هیجان، انعطافپذیری، ذهنیسازی و یادگیری را از پیش مشخص کند، آنها را با مدلهای رقیب مقایسه کند و در برابر دادههای مخالف تغییر کند، آنگاه میتوان از یک روانپویشی واقعاً معاصر سخن گفت.
آینده روانپویشی نه در دفاع از همه گزارههای فروید، بلکه در حفظ پرسشهای عمیق او و واگذاری پاسخها به دادههاست.
Bowlby, J. (1982). Attachment and loss: Vol. 1. Attachment (2nd ed.). Basic Books. (Original work published 1969).
Clark, A. (2013). Whatever next? Predictive brains, situated agents, and the future of cognitive science. Behavioral and Brain Sciences, 36(3), 181–204. https://doi.org/10.1017/S0140525X12000477
Craske, M. G., Treanor, M., Conway, C. C., Zbozinek, T., & Vervliet, B. (2014). Maximizing exposure therapy: An inhibitory learning approach. Behaviour Research and Therapy, 58, 10–23. https://doi.org/10.1016/j.brat.2014.04.006
Freud, S. (1937). Analysis terminable and interminable. In J. Strachey (Ed. & Trans.), The standard edition of the complete psychological works of Sigmund Freud (Vol. 23, pp. 216–253). Hogarth Press.
Grünbaum, A. (1984). The foundations of psychoanalysis: A philosophical critique. University of California Press.
Hayes, S. C., Luoma, J. B., Bond, F. W., Masuda, A., & Lillis, J. (2006). Acceptance and commitment therapy: Model, processes and outcomes. Behaviour Research and Therapy, 44(1), 1–25. https://doi.org/10.1016/j.brat.2005.06.006
Kihlstrom, J. F. (1987). The cognitive unconscious. Science, 237(4821), 1445–1452. https://doi.org/10.1126/science.3629249
Kotov, R., Krueger, R. F., Watson, D., Achenbach, T. M., Althoff, R. R., Bagby, R. M., Brown, T. A., Carpenter, W. T., Caspi, A., Clark, L. A., Eaton, N. R., Forbes, M. K., Forbush, K. T., Goldberg, D., Hasin, D., Hyman, S. E., Ivanova, M. Y., Lynam, D. R., Markon, K., Miller, J. D., Moffitt, T. E., Morey, L. C., Mullins-Sweatt, S. N., Ormel, J., Patrick, C. J., Regier, D. A., Rescorla, L., Ruggero, C. J., Samuel, D. B., Sellbom, M., Simms, L. J., Skodol, A. E., Slade, T., South, S. C., Tackett, J. L., Waldman, I. D., Waszczuk, M. A., Widiger, T. A., Wright, A. G. C., & Zimmerman, M. (2017). The Hierarchical Taxonomy of Psychopathology (HiTOP): A dimensional alternative to traditional nosologies. Journal of Abnormal Psychology, 126(4), 454–477. https://doi.org/10.1037/abn0000258
Lane, R. D., Ryan, L., Nadel, L., & Greenberg, L. S. (2015). Memory reconsolidation, emotional arousal, and the process of change in psychotherapy: New insights from brain science. Behavioral and Brain Sciences, 38, e1. https://doi.org/10.1017/S0140525X14000041
Leichsenring, F., Abbass, A., Heim, N., Keefe, J. R., Kisely, S., Luyten, P., Rabung, S., & Steinert, C. (2023). The status of psychodynamic psychotherapy as an empirically supported treatment for common mental disorders: An umbrella review based on updated criteria. World Psychiatry, 22(2), 286–304. https://doi.org/10.1002/wps.21104
Lilliengren, P., Mechler, J., Lindqvist, K., Maroti, D., & Johansson, R. (2025). The efficacy of experiential dynamic therapies: A 10-year systematic review and meta-analysis update. Clinical Psychology & Psychotherapy, 32(3), e70086. https://doi.org/10.1002/cpp.70086
Luyten, P., Campbell, C., Moser, M., & Fonagy, P. (2024). The role of mentalizing in psychological interventions in adults: Systematic review and recommendations for future research. Clinical Psychology Review, 108, 102380. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2024.102380
Panksepp, J. (1998). Affective neuroscience: The foundations of human and animal emotions. Oxford University Press.
Trotta, A., Gerber, A. J., Rost, F., Robertson, D., Shmueli, A., & Perelberg, R. (2024). The efficacy of psychodynamic psychotherapy for young adults: A systematic review and meta-analysis. Frontiers in Psychology, 15, 1366032. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2024.1366032