ویرگول
ورودثبت نام
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحیکارشناسی ارشد مشاوره خانواده و علاقمند به مباحث بین‌رشته‌ای
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحی
خواندن ۱۶ دقیقه·۱ ماه پیش

از چرخهٔ سرزنش تا مرزبندیِ مراقبت‌آمیز

راهنمای سوپرویژن برای صورت‌بندی و مداخله در توالی کودک تکانشی، والد سرزنش‌گر و کودک آسیب‌پذیر در پرخوری

۱. طرح مسئله

مراجعی که خود طرحواره‌درمانگر است گزارش می‌کند که با فعال‌شدن ذهنیت (mode) کودک تکانشی (Impulsive Child) رفتاری مانند پرخوری رخ می‌دهد. سپس ذهنیت والد سرزنش‌گر (Punitive Parent) وارد می‌شود و چنان شدت می‌گیرد که ذهنیت کودک آسیب‌پذیر (Vulnerable Child) فعال می‌گردد و نتیجه ناامیدی و افت انرژی است. مراجع دو فرضیه نیز مطرح می‌کند. نخست اینکه بالغ سالم (Healthy Adult) شاید باید استانداردهای سختگیرانهٔ والد پرتوقع را تعدیل کند. دوم اینکه شاید هرچه بیشتر به کودک تکانشی «گیر داده شود» قوی‌تر می‌شود. او این فرضیه را با استعارهٔ کلاسیک ادب عرفانی فارسی همسو می‌بیند که نفس را جانوری می‌داند که با آزار فربه‌تر می‌شود.

این متن برای سوپروایزرانی نوشته شده است که چنین مراجعی را در سوپرویژن می‌شنوند. پرسش‌های اصلی سه‌اند. هر یک از دو فرضیهٔ مراجع چه اندازه درست است؟ مداخلهٔ مناسب چیست؟ سوپروایزر در هر مرحله به چه چیزی باید دقت کند؟ نتیجهٔ کلی این است که بینش مراجع دربارهٔ زنجیرهٔ فعال‌سازی ارزشمند است، اما راه‌حل پیشنهادی او ناقص است. راه‌حل کامل‌تر نه رهاکردن استانداردهاست و نه کنترل سخت‌تر کودک تکانشی. راه‌حل کامل‌تر، تقویت بالغ سالمی است که هم حمله را متوقف می‌کند و هم مرز می‌گذارد.

۲. صورت‌بندی مفهومی

توالی گزارش‌شده را باید سه‌سطحی دید: آنچه مراجع روایت می‌کند، آنچه در جلسه مشاهده می‌شود، و آنچه درمانگر استنباط می‌کند. توالی کودک تکانشی، والد سرزنش‌گر و کودک آسیب‌پذیر فعلاً روایتی است که به فرضیهٔ بالینی تبدیل شده است. تا زمانی که در جلسه یا در پایش روزانه شواهدی برای آن نباشد، قطعی نیست.

برچسب «کودک تکانشی» نیز نیازمند وارسی است. ذهنیت کودک تکانشی بر پیگیری خواسته‌های لحظه‌ای بدون توجه به پیامد استوار است. اگر پرخوری کارکرد کرخت‌کردن یا فاصله‌گرفتن از هیجان داشته باشد، ذهنیت آرام‌بخش منفصل (Detached Self-Soother) که ذهنیتی مقابله‌ای (coping mode) است، برچسب دقیق‌تری است. تفاوت عملی بزرگ است. در حالت نخست، حدگذاری همراه با پاسخ به خواسته و نیاز محور کار است. در حالت دوم باید از ذهنیت مقابله‌ای عبور کرد تا به کودک آسیب‌پذیری رسید که با خوردن خاموش شده است. سوپروایزر می‌تواند بپرسد مراجع در لحظهٔ خوردن دنبال لذت بود یا دنبال بی‌حسی، و این پاسخ را از خود مراجع بشنود، نه از مدل نظری.

تمایز دوم میان والد مطالبه‌گر (Demanding Parent) و والد سرزنش‌گر است. مراجع از «والد پرتوقع و استانداردهای سختگیرانه» سخن می‌گوید و این توصیف والد مطالبه‌گر است. چرخهٔ سرزنش پس از پرخوری کار والد سرزنش‌گر است که فرد را سزاوار تحقیر یا محرومیت می‌داند. این دو ذهنیت اغلب پشت سر هم عمل می‌کنند. والد مطالبه‌گر قاعده‌ای انعطاف‌ناپذیر می‌گذارد، برای نمونه «هرگز نباید این خوراک را بخورم». تخطی از آن والد سرزنش‌گر را فعال می‌کند. پیامد مداخله‌ای روشن است. تعدیل استانداردها فقط والد مطالبه‌گر را هدف می‌گیرد و سرزنش را متوقف نمی‌کند. با این حال فرضیهٔ مراجع در یک نکته درست است. قواعد سخت و همه‌یا‌هیچ دربارهٔ خوردن خود از عوامل خطر پرخوری واکنشی‌اند. پس انعطاف‌پذیرکردن قواعد خشک بخشی از راه‌حل است. اما این به معنای رهاکردن هر مرز نیست.

سرانجام، توضیح روان‌شناختی نباید جای عوامل غیرذهنیتی را بگیرد. گرسنگی جسمانی، محدودیت غذایی، وعده‌های نامنظم، کم‌خوابی، تنهایی، فشار و محرک‌های محیطی می‌توانند پیش از ذهنیت‌ها حضور داشته باشند. تفسیر همهٔ خوردن‌ها بر پایهٔ نیاز هیجانی برآورده‌نشده نیز خطای تقلیل‌گرایانه است. ذهنیت‌ها یکی از لایه‌های صورت‌بندی‌اند، نه همهٔ آن.

۳. ارزیابی فرضیهٔ «گیردادن، کودک تکانشی را قوی‌تر می‌کند»

این فرضیه پشتوانهٔ تجربی نسبی دارد، ولی نه به‌اندازه‌ای که استعاره می‌نمایاند.

نخست، پژوهش‌های مربوط به پرهیز و پرخوری نشان داده‌اند که در افراد دارای پرهیز سختگیرانه، نقض یک قاعده می‌تواند گسست از پرهیز (disinhibition) و خوردن بیشتر را در پی داشته باشد. این پدیده ضدتنظیمی (counterregulation) نامیده می‌شود. منطق آن با زنجیرهٔ «قاعدهٔ سخت، نقض، سرزنش، رهاشدن» هم‌خوان است.

دوم، نظریهٔ فرایندهای ایرونیک کنترل ذهنی پیش‌بینی می‌کند که تلاش برای سرکوب فکر (thought suppression) می‌تواند اثر بازگشتی (rebound effect) داشته باشد. اما شواهد پیرامون آن ناهمگون است و فراتحلیل‌ها اثر بازگشتی را به‌اندازهٔ ادعاهای عمومی استوار نیافته‌اند. این نظریه دربارهٔ افکار است، نه رفتار خوردن. به‌کارگیری آن برای پرخوری استدلال همانندی است، نه مدرک مستقیم.

سوم، مطالعات پایش لحظه‌ای (ecological momentary assessment) نشان می‌دهند عاطفهٔ منفی پیش از دوره‌های پرخوری بالاتر است. در یک فراتحلیل، عاطفهٔ منفی پس از دوره‌ها نیز بیشتر شده بود. این یافته با این ایده که پرخوری عاطفهٔ منفی را فرو می‌نشاند سازگار نیست و با روایت مراجع از افت پس از پرخوری هم‌خوان است. بااین‌حال تحلیل‌های بعدی با روش‌های تحلیلی و بسامد نمونه‌برداری متفاوت نتایج ناهمگون گرفته‌اند، پس این حوزه هنوز بسته نشده است. همچنین تشخیص اختلال پرخوری، پریشانی پس از دوره‌ها، مانند انزجار از خود، افسردگی یا گناه شدید، را از ویژگی‌های همراه دوره‌ها می‌داند. بنابراین سرزنش‌گری پس از پرخوری در بسیاری از مراجعان، نشانهٔ زمینه‌ای شایع است، نه یک ویژگی نادر.

چهارم، در یک آزمایش با زنان دانشجو، القای نگرش خودشفقتی (self-compassion) در میان کسانی که پرهیز شدید داشتند، پریشانی را کاهش داد و خوردن پس از پیش‌بار غذایی را تعدیل کرد. در یک کارآزمایی تصادفی آزمایشی نیز آموزش خودشفقتی برای اختلال پرخوری بررسی شده است. هر دو پژوهش از نظر اندازهٔ نمونه و جمعیت محدودند و شاهد قطعی نیستند.

جمع‌بندی این بخش به این صورت است. فرضیهٔ مراجع معقول و آزمون‌پذیر است، اما اثبات‌شده نیست. استعاره پشتوانهٔ ادبی دارد، نه پشتوانهٔ تجربی. سوپروایزر می‌تواند فرضیه را به آزمایش رفتاری (behavioral experiment) بدل کند. مراجع چند هفته با پایش روزانه ثبت می‌کند که روزهای سرزنش شدیدتر با خوردن بعدی چه نسبتی دارند و روزهای مواجههٔ همدلانه با لغزش چه نسبتی. داده‌ها علیت را اثبات نمی‌کنند، اما بهتر از استعاره راهنمای تصمیم‌اند.

۴. اصلاح راه‌حل مراجع: مرزبندی همدلانه به‌جای رهاکردن یا تنبیه

دو خطای متقابل ممکن است. خطای نخست «تنبیه برای کنترل» است، یعنی تقویت والد سرزنش‌گر به این امید که کودک تکانشی مهار شود. این همان چیزی است که فرضیهٔ مراجع از آن هشدار می‌دهد. خطای دوم «رهاکردن برای مهربانی» است، یعنی پایین‌آوردن همهٔ استانداردها و پذیرفتن هر رفتار. در این حالت کودک آسیب‌پذیر ممکن است موقتاً آرام شود، اما کودک تکانشی بی‌مرز می‌ماند و بالغ سالم عملاً کنار می‌رود.

مسیر درست جداکردن مرز از تنبیه است. در طرحواره‌درمانی، مواجههٔ همدلانه (empathic confrontation) به این معناست که درمانگر هم هیجان و نیاز را به رسمیت می‌شناسد و هم رفتار ناسازگار را روشن و بی‌تحقیر مرزبندی می‌کند. بالغ سالم باید همین مهارت را درونی کند. می‌توان مرز و تنبیه را از جهات زیر متمایز کرد:

- هدف مرز رفتار است و هدف تنبیه ارزش شخص.

- کارکرد مرز حفاظت و پاسخ به نیاز است و کارکرد تنبیه تلافی.

- لحن مرز آرام و قاطع است و لحن تنبیه تحقیرآمیز.

- پیامد مرز بازگشت به مراقبت از خود است و پیامد تنبیه شرم، محرومیت یا جبران افراطی.

بالغ سالم در این الگو چهار وظیفه دارد: توقف حمله به خود، کنجکاوی دربارهٔ آنچه پیش از رفتار رخ داد، شنیدن تجربهٔ کودک آسیب‌پذیر، و انتخاب قدم عملی بعدی که با مراقبت و اهداف درمانی سازگار باشد. نمونه‌ای از پاسخ بالغ سالم چنین است: «برای این رفتار اجازه نمی‌دهم خودت را تحقیر کنی. می‌خواهم بفهمم پیش از آن گرسنه، خسته یا تحت فشار بودی یا نه. بعد قدم بعدی مراقبتی را انتخاب می‌کنیم و لازم نیست با محرومیت جبران کنی.» چنین متنی باید با زبان خود مراجع بازنویسی شود. جملهٔ بی‌ربط به تجربهٔ او اثر درمانی ندارد.

۵. ملاحظات ویژهٔ سوپرویژن

نخست، مراجعی که با نظریه آشناست در معرض فکری‌سازی (intellectualization) است. جمله‌ای مانند «شاید ذهنیت بالغ باید استانداردها را تعدیل کند» ممکن است تحلیل مفهومی باشد، نه تجربهٔ هیجانی. سوپروایزر باید بپرسد آیا مراجع این جمله را در جلسه با هیجان مرتبط تجربه کرده یا فقط آن را تحلیل می‌کند. نشانه‌های تجربی مانند تغییر لحن، تن صدا و محتوای بدنی، از واژگان نظری قابل‌اتکاترند.

دوم، درمانگر باید ذهنیت‌های خود را در رویارویی با لغزش مراجع بررسی کند. اگر درمانگر بیش از حد بر توقف رفتار تکانشی تأکید کند، ممکن است ناخواسته در جایگاه والد مطالبه‌گر قرار گیرد. اگر صرفاً اعتباردهی کند و از بررسی پیامدها بپرهیزد، مرزبندی حذف می‌شود. سوپروایزر می‌تواند فرایند موازی را نیز بررسی کند. اگر لحن سوپرویژن نسبت به لغزش‌های درمانگر سرزنش‌آمیز شود، این لحن ممکن است به جلسه منتقل شود.

سوم، چند پرسش برای سوپرویژن مفید است. مراجع واقعاً صدای والد سرزنش‌گر را شنیده یا درمانگر آن را استنباط کرده است؟ پرخوری پس از محدودیت غذایی رخ داده یا پس از محرک هیجانی؟ والد مطالبه‌گر در تداوم چرخه نقش دارد؟ کارکرد ادراک‌شدهٔ سرزنش برای مراجع چیست؟ مثلاً آیا فکر می‌کند اگر خود را سرزنش نکند کنترل را از دست می‌دهد؟ این کارکرد باید به رسمیت شناخته شود، بی‌آنکه روش تنبیه تأیید شود. هدف مشروع، یعنی مراقبت از سلامت، با روشی کم‌آسیب‌تر دنبال می‌شود.

۶. طراحی مداخله

الف) ارزیابی و ایمن‌سازی. پیش از کار تجربی باید بررسی شود که آیا معیارهای تشخیصی اختلال پرخوری برقرارند. این معیارها شامل دوره‌های مکرر پرخوری همراه با احساس ازدست‌دادن کنترل، دست‌کم یک‌بار در هفته و برای سه ماه، پریشانی چشمگیر، و نبود رفتارهای جبرانی منظم است. افزون بر آن، محدودیت غذایی، رفتارهای جبرانی، وضعیت پزشکی، افسردگی و خطر خودآسیب‌رسانی باید با حساسیت و بدون قضاوت ارزیابی شوند. پایش روزانهٔ خوردن و ذهنیت‌ها داده‌ای فراهم می‌کند که از هر روایت پس‌نگر قابل‌اتکاتر است. در صورت خطر پزشکی یا روان‌شناختی فوری، اولویت با ایمنی است، نه تکمیل تکنیک.

ب) اصلاح الگوی خوردن. در درمان‌های مبتنی بر شواهد برای پرخوری، برنامه‌ریزی روزانهٔ وعده‌ها و شناسایی محرک‌ها محور کار است. هدف رسیدن به وعده‌های منظم است، نه کم‌خوردن. در رهنمودهای بالینی ملی، وزن‌کاستن هدف این درمان‌ها نیست و بازرسی وزن به مراحل بعدی بهبودی واگذار شده است. در نتیجه پس از پرخوری نباید گرسنگی‌دادن، حذف وعده یا ورزش تنبیهی به‌عنوان جبران پیشنهاد شود. این‌ها همان چرخهٔ سرزنش و محرومیت را بازتولید می‌کنند.

ج) کار تجربی با ذهنیت‌ها. کار با صندلی (chairwork) بستر مناسبی برای جداسازی ذهنیت‌ها و ایجاد رابطهٔ تازه میان آن‌هاست. پیش از شروع، توافق دربارهٔ هدف، روش و امکان توقف ضروری است. در گفت‌وگوی صندلی والد سرزنش‌گر، شدت و مدت باید با ظرفیت تنظیم هیجانی مراجع هماهنگ باشد و تمرین نباید به تحقیر واقعی او بدل شود. در صندلی کودک تکانشی، تمرکز بر کاوش در زمینه و نیاز است، نه بر محکوم‌کردن میل. در صندلی کودک آسیب‌پذیر، تجربهٔ پس از سرزنش نام‌گذاری و به شیوهٔ بازوالدگری محدود (limited reparenting) پاسخ داده می‌شود. در صندلی بالغ سالم، مراجع همان مرز همدلانهٔ بخش ۴ را تمرین می‌کند. پایان تمرین به‌اندازهٔ اجرای آن مهم است: مرور تجربه، بررسی حالت فعلی و فرصت بازگشت به تنظیم هیجانی پیش از پایان جلسه.

د) بازنویسی تصویرسازی (imagery rescripting). اگر ریشهٔ صدای والد سرزنش‌گر به تجربه‌های اولیه برمی‌گردد و مراجع از نظر تنظیم هیجانی پایدار است، این روش می‌تواند به کار رود. توالی «ابتدا صندلی، سپس تصویرسازی» الزام‌آور نیست و باید از صورت‌بندی موردی بیاید.

ه) کارت یادآور و ثبت کوتاه. کارتی به زبان خود مراجع می‌تواند لحظهٔ پس از لغزش را هدف بگیرد: مکث، بررسی گرسنگی، خستگی و فشار، پرهیز از جبران افراطی، و انتخاب قدم مراقبتی. ثبت بین‌جلسه‌ای باید بسیار مختصر و غیرتنبیهی باشد تا ابزار دیگری برای کمال‌گرایی نشود. اگر مراجع ثبت را فراموش کند، این فراموشی نباید موضوع سرزنش شود.

و) خودشفقتی. خودشفقتی در این الگو انکار پیامد یا کنارگذاشتن هدف نیست. به معنای مواجهه با خطا بدون تحقیر و با حفظ تمایل به اصلاح است. شواهد آن برای پرخوری، چنان‌که در بخش ۳ آمد، امیدوارکننده ولی محدود است. اگر مهربانی با خود برای مراجع تهدیدکننده یا نشانهٔ ضعف است، این مقاومت با کنجکاوی بررسی می‌شود و جملات مثبت تحمیل نمی‌شوند.

ز) هماهنگی با درمان‌های استاندارد. در رهنمودهای بالینی ملی بریتانیا برای بزرگسالان مبتلا به اختلال پرخوری، خودیاری هدایت‌شده نخستین گزینه است. اگر نامناسب یا ناکارآمد باشد، درمان شناختی‌رفتاری گروهی متمرکز بر اختلال خوردن مطرح می‌شود و درمان فردی نیز قابل‌بررسی است. در یک کارآزمایی تصادفی با ۱۱۲ زن مبتلا به پرخوری فراتشخیصی، درمان شناختی‌رفتاری، نسخهٔ متمرکز بر اشتها و طرحواره‌درمانی در پیامدهای اصلی تفاوتی نشان ندادند و در هر سه گروه بهبود بزرگی دیده شد. این یافته از طرحواره‌درمانی به‌عنوان جایگزین بالقوه حمایت می‌کند، اما نه برتری آن را نشان می‌دهد و نه اثربخشی یک تکنیک خاص مانند کار با صندلی را. بنابراین اگر الگوی خوردن شدید یا رفتارهای جبرانی چشمگیر است، سوپروایزر باید ارجاع یا هماهنگی با متخصص اختلالات خوردن را بررسی کند.

۷. پایش پیشرفت و پیامدهای ناخواسته

پیشرفت را نباید فقط با کاهش دفعات پرخوری سنجید. شاخص‌های مکمل شامل کاهش شدت و مدت خودسرزنشی، بازگشت سریع‌تر به مراقبت پس از لغزش، منظم‌ترشدن خوردن، کاهش جبران‌های ناسالم، توانایی شناسایی محرک‌ها و توانایی درخواست حمایت‌اند. این شاخص‌ها باید با هدف فردی و وضعیت تشخیصی هماهنگ باشند.

در همان حال باید نشانه‌های پیامد ناخواسته پایش شود: تشدید شرم، گسستگی، آشفتگی پس از جلسه، تبدیل پایش به وسواس یا کنترل افراطی، و تبدیل خودشفقتی به راهی برای اجتناب از مسئولیت. در پژوهش کیفی بر ۲۹ بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی، کار با صندلی تکنیکی پرتقاضا از نظر هیجانی و در عین حال ارزشمند توصیف شد. شرم و احساس مضحک‌بودن از موانع، و ایمنی، راهنمایی روشن، انعطاف و زمان کافی برای مرور تجربه از عوامل تسهیل‌کننده بودند. همچنین درد هیجانی و خستگی کوتاه‌مدت گزارش شد. اگر این یافته‌ها برای مراجعان با پرخوری به کار می‌روند، باید با احتیاط تعمیم داده شوند، چون نمونه مبتلایان به اختلال شخصیت مرزی بود و پژوهش مستقیماً دربارهٔ پرخوری انجام نشده است.

۸. محدودیت‌های شواهد

بخش بزرگی از مبانی مداخله، یعنی تمایز ذهنیت‌ها، مواجههٔ همدلانه و بازوالدگری محدود، از متون نظری و راهنماهای بالینی می‌آید، نه از آزمون‌های تجربی دقیق دربارهٔ پرخوری. شواهد کار با صندلی کیفی است و علیت را نشان نمی‌دهد. شواهد خودشفقتی از نمونه‌های کوچک و آزمایشگاهی است. یافته‌های مربوط به سرکوب فکر و پایش لحظه‌ای ناهمگون‌اند. تنها کارآزمایی تصادفی یادشده نشان می‌دهد طرحواره‌درمانی می‌تواند جایگزین بالقوه باشد، اما نه برتر. سوپروایزر باید این حدود را به درمانگر منتقل کند تا فرضیه‌ها «آزمودنی» بمانند و به حکم بدل نشوند.

۹. جمع‌بندی

مداخلهٔ محوری برای این مراجع نه حذف کودک تکانشی است و نه کاهش بی‌قیدوشرط استانداردها. مداخلهٔ محوری تقویت بالغ سالمی است که بتواند سرزنش را متوقف کند، تجربهٔ کودک آسیب‌پذیر را بشنود، رفتار خوردن را در زمینهٔ واقعی‌اش بفهمد و مرز همدلانه و عملی بگذارد. قواعد خشک خوردن انعطاف‌پذیر می‌شوند، اما مرز و مراقبت حفظ می‌شود. فرضیهٔ مراجع دربارهٔ تقویت‌شدن کودک تکانشی با گیردادن، با پایش و آزمایش رفتاری ارزیابی می‌شود. در سطح سوپرویژن، جداکردن مشاهده از تفسیر، پایش فکری‌سازی، توجه به ذهنیت‌های خود درمانگر و هماهنگی با درمان‌های استاندارد اختلال خوردن از مهم‌ترین وظایف سوپروایزر است.

یادداشت‌های منبع و حدود بازبینی

بخش ۲: تمایز ذهنیت‌ها، از جمله والد مطالبه‌گر و سرزنش‌گر و ذهنیت آرام‌بخش منفصل، بر کتاب راهنمای بالینی یانگ و همکاران (۲۰۰۳) و کتاب آرنتز و یاکوب (۲۰۱۲) استوار است. معیارهای تشخیصی و ویژگی‌های همراه اختلال پرخوری از راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویراست پنجم (۲۰۱۳) است.

بخش ۳: ضدتنظیمی و گسست از پرهیز از مطالعات هرمن و مک (۱۹۷۵) و تحلیل علّی پولیوی و هرمن (۱۹۸۵) آمده است. سرکوب فکر از وگنر و همکاران (۱۹۸۷)، وگنر (۱۹۹۴)، ونزلاف و وگنر (۲۰۰۰) و فراتحلیل آبراموویتس و همکاران (۲۰۰۱) است. یافتهٔ افزایش عاطفهٔ منفی پس از دوره‌های پرخوری از فراتحلیل هایدت‌مت و کیل (۲۰۱۱) و ناهمگونی نتایج از مرور دینگمانس و همکاران (۲۰۱۷) است. آزمایش خودشفقتی از آدامز و لیری (۲۰۰۷) و کارآزمایی آزمایشی از کلی و کارتر (۲۰۱۵) است. مفهوم خودشفقتی از نف (۲۰۰۳) و رویکرد ذهن شفقت‌ورز از گیلبرت (۲۰۰۹) گرفته شده است.

بخش ۴ و ۶: مواجههٔ همدلانه و بازوالدگری محدود از یانگ و همکاران (۲۰۰۳) و آرنتز و یاکوب (۲۰۱۲) است. حدگذاری برای ذهنیت‌ها در مرور کلاگ و یانگ (۲۰۰۶) نیز آمده است. کار با صندلی از کلاگ (۲۰۰۴) و پاگ (۲۰۱۹) است. بازنویسی تصویرسازی از مرور آرنتز (۲۰۱۲) است. رویکردهای شناختی‌رفتاری مبتنی بر پایش و خوردن منظم از فیربرن (۲۰۰۸) و فیربرن و همکاران (۲۰۰۳، ۲۰۰۹) است. رهنمود ملی بریتانیا برای اختلالات خوردن (NG69، ۲۰۱۷) نخستین گزینه‌ها، گام‌بندی درمان و عدم هدف‌گیری وزن را تعیین می‌کند. کارآزمایی ۱۱۲ نفره از مک‌اینتاش و همکاران (۲۰۱۶) است.

بخش ۷: پژوهش کیفی بر ۲۹ بیمار از جوسک و همکاران (۲۰۲۳) است.

استعارهٔ نفس: مضمون نفس به‌مثابهٔ اژدها در دفتر سوم مثنوی معنوی آمده است. عبارت دقیق مراجع، یعنی جانوری که با کتک‌خوردن فربه می‌شود، را نتوانستم به‌صورت بیت مشخصی تأیید کنم. پیش از نقل مستقیم، بیت را در تصحیح نیکلسون تطبیق دهید و توجه کنید که متن، ترجمه و شرح او در مجلدهای جداگانه منتشر شده‌اند.

حدود بازبینی: مشخصات و چکیدهٔ مطالعات جوسک و همکاران، مک‌اینتاش و همکاران، هایدت‌مت و کیل، آدامز و لیری، و ساختار توصیه‌های رهنمود ملی را با چکیده یا صفحهٔ رسمی بازبینی کردم. شمارهٔ صفحه و ویراست دقیق سایر منابع را پیش از انتشار با نسخهٔ چاپی یا برخط تطبیق دهید. رهنمود ملی به‌روزرسانی می‌شود و نسخهٔ جاری باید مراجعه شود.

منابع

Abramowitz, J. S., Tolin, D. F., & Street, G. P. (2001). Paradoxical effects of thought suppression: A meta-analysis of controlled studies. Clinical Psychology Review, 21(5), 683–703.

Adams, C. E., & Leary, M. R. (2007). Promoting self-compassionate attitudes toward eating among restrictive and guilty eaters. Journal of Social and Clinical Psychology, 26(10), 1120–1144.

American Psychiatric Association. (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed.). Arlington, VA: American Psychiatric Publishing.

Arntz, A. (2012). Imagery rescripting as a therapeutic technique: Review of clinical trials, basic studies, and research agenda. Journal of Experimental Psychopathology, 3(2), 189–208.

Arntz, A., & Jacob, G. (2012). Schema therapy in practice: An introductory guide to the schema mode approach. Chichester: Wiley-Blackwell.

Dingemans, A., Danner, U., & Parks, M. (2017). Emotion regulation in binge eating disorder: A review. Nutrients, 9(11), 1274.

Fairburn, C. G. (2008). Cognitive behavior therapy and eating disorders. New York: Guilford Press.

Fairburn, C. G., Cooper, Z., Doll, H. A., O'Connor, M. E., Bohn, K., Hawker, D. M., Wales, J. A., & Palmer, R. L. (2009). Transdiagnostic cognitive-behavioral therapy for patients with eating disorders: A two-site trial with 60-week follow-up. American Journal of Psychiatry, 166(3), 311–319.

Fairburn, C. G., Cooper, Z., & Shafran, R. (2003). Cognitive behaviour therapy for eating disorders: A "transdiagnostic" theory and treatment. Behaviour Research and Therapy, 41(5), 509–528.

Gilbert, P. (2009). The compassionate mind. London: Constable.

Haedt-Matt, A. A., & Keel, P. K. (2011). Revisiting the affect regulation model of binge eating: A meta-analysis of studies using ecological momentary assessment. Psychological Bulletin, 137(4), 660–681.

Herman, C. P., & Mack, D. (1975). Restrained and unrestrained eating. Journal of Personality, 43(4), 647–660.

Josek, A. K., Schaich, A., Braakmann, D., Assmann, N., Jauch-Chara, K., Arntz, A., Schweiger, U., & Fassbinder, E. (2023). Chairwork in schema therapy for patients with borderline personality disorder: A qualitative study of patients' perceptions. Frontiers in Psychiatry, 14, 1180839.

Kellogg, S. (2004). Dialogical encounters: Contemporary perspectives on "chairwork" in psychotherapy. Psychotherapy: Theory, Research, Practice, Training, 41(3), 310–320.

Kellogg, S. H., & Young, J. E. (2006). Schema therapy for borderline personality disorder. Journal of Clinical Psychology, 62(4), 445–458.

Kelly, A. C., & Carter, J. C. (2015). Self-compassion training for binge eating disorder: A pilot randomized controlled trial. Psychology and Psychotherapy: Theory, Research and Practice, 88(3), 285–303.

McIntosh, V. V. W., Jordan, J., Carter, J. D., Frampton, C. M. A., McKenzie, J. M., Latner, J. D., & Joyce, P. R. (2016). Psychotherapy for transdiagnostic binge eating: A randomized controlled trial of cognitive-behavioural therapy, appetite-focused cognitive-behavioural therapy, and schema therapy. Psychiatry Research, 240, 412–420.

National Institute for Health and Care Excellence. (2017; updated thereafter). Eating disorders: Recognition and treatment (NG69). London: NICE.

Neff, K. D. (2003). Self-compassion: An alternative conceptualization of a healthy attitude toward oneself. Self and Identity, 2(2), 85–101.

Nicholson, R. A. (Ed. & Trans.). (1925–1940). The Mathnawí of Jalálu'ddín Rúmí: Edited from the oldest manuscripts available, with critical notes, translation, and commentary (E. J. W. Gibb Memorial, New Series IV, text, translation and commentary volumes). London: Luzac.

Polivy, J., & Herman, C. P. (1985). Dieting and binging: A causal analysis. American Psychologist, 40(2), 193–201.

Pugh, M. (2019). Cognitive behavioural chairwork: Distinctive features. London: Routledge.

Wegner, D. M. (1994). Ironic processes of mental control. Psychological Review, 101(1), 34–52.

Wegner, D. M., Schneider, D. J., Carter, S. R., & White, T. L. (1987). Paradoxical effects of thought suppression. Journal of Personality and Social Psychology, 53(1), 5–13.

Wenzlaff, R. M., & Wegner, D. M. (2000). Thought suppression. Annual Review of Psychology, 51, 59–91.

Young, J. E., Klosko, J. S., & W

طرحواره درمانی
۰
۰
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحی
کارشناسی ارشد مشاوره خانواده و علاقمند به مباحث بین‌رشته‌ای
روانشناسان
روانشناسان
مطالب تخصصی برای مشاوران و روانشناسان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید