ویرگول
ورودثبت نام
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحیکارشناسی ارشد مشاوره خانواده و علاقمند به مباحث بین‌رشته‌ای
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحی
خواندن ۳۶ دقیقه·۱۶ روز پیش

از فعال‌سازی طرحواره تا بازتولید چرخه تعارض: چارچوبی مفهومی برای صورت‌بندی دوسویه و مداخله در طرحواره‌درمانی زوج‌ها

عنوان انگلیسی: From Schema Activation to the Reproduction of Conflict Cycles: A Conceptual Framework for Dyadic Formulation and Intervention in Schema Therapy with Couples

نوع مقاله: مقاله مفهومی و نظریه‌پردازانه (Conceptual and Theory-Building Article)

حوزه تخصصی: طرحواره‌درمانی، روان‌شناسی بالینی، روان‌شناسی روابط زوجین و روان‌درمانی بین‌فردی

مخاطبان اصلی: طرحواره‌درمانگران، روان‌درمانگران زوج، پژوهشگران روان‌شناسی بالینی و متخصصان ارزیابی و مداخله در روابط صمیمانه

### چکیده

طرحواره‌درمانی (Schema Therapy) با تأکید بر نقش نیازهای هیجانی بنیادین، تجربه‌های تحولی، طرحواره‌های اولیه ناسازگار و پاسخ‌های مقابله‌ای، چارچوبی ارزشمند برای فهم الگوهای پایدار شناختی، هیجانی و رفتاری فراهم کرده است. بااین‌حال، هنگامی که این رویکرد در زمینه روابط زوجین به کار گرفته می‌شود، تحلیل جداگانه ویژگی‌های روان‌شناختی هر یک از همسران برای تبیین کامل پویایی رابطه کفایت نمی‌کند. در روابط صمیمانه، فعال‌شدن طرحواره‌های یک فرد می‌تواند بر تفسیر رفتار، پاسخ هیجانی و واکنش مقابله‌ای او اثر بگذارد؛ این پاسخ نیز ممکن است در همسر مقابل طرحواره یا الگوی مقابله‌ای دیگری را فعال کند و به شکل‌گیری چرخه‌ای متقابل و خودتقویت‌شونده بینجامد.

مقاله حاضر با هدف توسعه یک چارچوب مفهومی برای صورت‌بندی دوسویه روابط زوجین در طرحواره‌درمانی تدوین شده است. چارچوب پیشنهادی، تعامل میان شش سطح مرتبط را بررسی می‌کند: زمینه‌های تحولی و خلق‌وخویی، ساختارهای طرحواره‌ای هر همسر، محرک‌های جاری، سبک‌های مقابله‌ای، فرایندهای شناختی ـ هیجانی و رفتاری متقابل، و پیامدهای احتمالی رابطه‌ای. در این چارچوب، چرخه تعاملی زوجین از طریق فرایندهای بازخورد تقویت‌کننده و تعدیل‌کننده تحلیل می‌شود. همچنین، غربالگری ایمنی به‌عنوان پیش‌شرط مستقل انتخاب نوع مداخله در نظر گرفته شده است تا از تعمیم ناموجه درمان مشترک به روابط واجد خشونت، اجبار یا کنترل‌گری جلوگیری شود.

این مقاله میان مفاهیم تثبیت‌شده طرحواره‌درمانی و فرضیه‌های توسعه‌یافته در چارچوب پیشنهادی تمایز می‌گذارد و تأکید می‌کند که مدل حاضر، در وضعیت فعلی، یک چارچوب نظریه‌ساز و فرضیه‌پرداز است، نه یک مدل تجربی اعتبارسنجی‌شده. در پایان، دلالت‌های بالینی، محدودیت‌های نظری و روش‌شناختی و مسیرهای پیشنهادی برای آزمون تجربی چارچوب ارائه می‌شود.

واژگان کلیدی: طرحواره‌های اولیه ناسازگار (Early Maladaptive Schemas)، طرحواره‌درمانی زوجین (Couples Schema Therapy)، چرخه تعاملی زوجین (Dyadic Interaction Cycle)، سبک‌های مقابله‌ای طرحواره‌ای (Schema Coping Styles)، فرایندهای بازخوردی (Feedback Processes)، صورت‌بندی دوسویه (Dyadic Formulation)، غربالگری ایمنی (Safety Screening).

### ۱. مقدمه

روابط صمیمانه یکی از مهم‌ترین بسترهای فعال‌شدن الگوهای شناختی، هیجانی و بین‌فردی شکل‌گرفته در طول رشد انسان هستند. تجربه‌هایی که فرد در روابط اولیه خود با مراقبان، اعضای خانواده و محیط اجتماعی داشته است، می‌توانند در شکل‌گیری انتظارات نسبتاً پایدار او درباره خود، دیگران و کیفیت روابط نقش داشته باشند. این انتظارات در بزرگسالی ممکن است هنگام مواجهه با موقعیت‌های عاطفی حساس، تعارض، ناکامی، فاصله‌گیری یا تهدید ادراک‌شده نسبت به امنیت رابطه فعال شوند.

از منظر طرحواره‌درمانی، واکنش افراد به این موقعیت‌ها صرفاً تابع ویژگی‌های عینی رویداد جاری نیست؛ بلکه معنایی که فرد به رویداد نسبت می‌دهد، ساختارهای شناختی ـ هیجانی فعال‌شده و شیوه مقابله او با تجربه درونی نیز در پاسخ نهایی نقش دارند. بنابراین، یک موقعیت مشابه ممکن است در دو فرد تجربه‌های روان‌شناختی متفاوتی ایجاد کند و حتی در یک فرد نیز بسته به وضعیت هیجانی، زمینه رابطه و تاریخچه شخصی، واکنش‌های متفاوتی برانگیزد.

این موضوع در روابط زوجین اهمیت مضاعف پیدا می‌کند؛ زیرا واکنش هر فرد به‌نوبه خود بخشی از محیط روان‌شناختی همسرش را تشکیل می‌دهد. برای مثال، رفتار انتقادآمیز یک همسر ممکن است در دیگری احساس بی‌ارزشی یا طردشدگی را فعال کند. پاسخ دفاعی یا کناره‌گیرانه فرد دوم نیز ممکن است در همسر نخست به‌صورت بی‌اعتنایی، عدم مسئولیت‌پذیری یا تهدیدی برای رابطه تفسیر شود. در نتیجه، واکنش نخستین به محرک، به چرخه‌ای از تفسیر، هیجان، رفتار و واکنش متقابل تبدیل می‌شود.

از این منظر، مسئله بالینی صرفاً وجود طرحواره‌های ناسازگار در دو فرد نیست؛ بلکه چگونگی ورود این ساختارها به تعامل روزمره، تأثیر متقابل آن‌ها و شرایطی است که به تداوم یا تغییر چرخه‌های رابطه‌ای منجر می‌شوند.

اگرچه طرحواره‌درمانی زوجین در سال‌های اخیر ابزارها و مداخلات تخصصی‌تری برای بررسی روابط فراهم کرده است، همچنان نیاز به صورت‌بندی‌هایی وجود دارد که پیوند میان ساختارهای درون‌فردی و فرایندهای بین‌فردی را با دقت بیشتری توضیح دهند. کتاب تخصصی Simeone-DiFrancesco، Roediger و Stevens در سال ۲۰۱۵ از منابع مهم این حوزه است و موضوعاتی مانند ارزیابی رابطه، منشأ الگوهای رابطه‌ای، طرحواره‌ها و مُدها، نقشه‌برداری مُدی، چرخه‌های تعارض، تمایز نیازها از خواسته‌ها، خشونت و پرورش بزرگسال سالم را در قالب یک راهنمای بالینی مطرح می‌کند. Wiley +1

مقاله حاضر در همین زمینه، چارچوبی مفهومی برای تحلیل چرخه تعاملی زوجین ارائه می‌کند؛ چارچوبی که در آن، هر همسر به‌عنوان فردی دارای ساختار روان‌شناختی متمایز و در عین حال عضوی از یک نظام تعاملی دوسویه در نظر گرفته می‌شود.

### ۲. مبانی نظری و مفهومی

### ۲ـ۱. نیازهای هیجانی بنیادین و زمینه‌های تحولی

نیازهای هیجانی بنیادین (Core Emotional Needs) در نظریه اولیه یانگ، مجموعه‌ای از نیازهای رشدی هستند که برآورده‌شدن نسبتاً کافی و پایدار آن‌ها برای رشد روان‌شناختی سالم اهمیت دارد. این نیازها شامل دلبستگی ایمن و مراقبت، خودمختاری و شایستگی و هویت، آزادی در بیان نیازها و هیجان‌ها، خودانگیختگی و بازی، و محدودیت‌های واقع‌بینانه و خودکنترلی هستند.

بر اساس صورت‌بندی اولیه، ناکامی مزمن در برآورده‌شدن این نیازها، در تعامل با عوامل خلق‌وخویی و تجربه‌های محیطی، می‌تواند احتمال شکل‌گیری الگوهای ناسازگار را افزایش دهد. تجربه‌های اولیه آسیب‌زا، غفلت هیجانی، مراقبت ناپایدار، محدودیت افراطی، فقدان مرزهای واقع‌بینانه و الگوهای نامناسب ارتباطی از جمله زمینه‌هایی هستند که ممکن است در این فرایند نقش داشته باشند.

بااین‌حال، نباید شکل‌گیری یک طرحواره را به یک تجربه منفرد یا یک عامل محیطی خاص فروکاست. مسیر رشد روان‌شناختی معمولاً حاصل تعامل پیچیده عوامل زیستی، خلق‌وخو، کیفیت مراقبت، محیط خانوادگی، فرهنگ و تجربه‌های بعدی زندگی است.

در بازنگری نظریه طرحواره‌درمانی، Arntz و همکاران (۲۰۲۱) ضمن حفظ بخش مهمی از چارچوب اولیه، ضرورت بازاندیشی در طبقه‌بندی نیازها و مُدها را مطرح کرده‌اند. آنان دو نیاز پیشنهادی دیگر، یعنی انسجام خود و انصاف، و چند ساختار طرحواره‌ای پیشنهادی را به بحث گذاشته‌اند. این مقاله را باید یک موضع‌نامه نظری برای توسعه و آزمون تجربی نظریه دانست، نه جایگزینی قطعی و تثبیت‌شده برای تمام اجزای مدل اصلی یانگ. Springer Nature Link +1

در چارچوب حاضر، زمینه‌های تحولی و خلق‌وخویی به‌عنوان عوامل دوردست و شکل‌دهنده ساختارهای روان‌شناختی در نظر گرفته می‌شوند؛ نه به‌عنوان محرک‌های مستقیم تعارض‌های جاری. این تمایز اهمیت دارد، زیرا تجربه تحولی یک فرد و رویداد جاری در رابطه، از نظر زمانی و کارکردی یکسان نیستند.

### ۲ـ۲. طرحواره‌های اولیه ناسازگار و سازمان‌دهی تجربه رابطه‌ای

طرحواره‌های اولیه ناسازگار (Early Maladaptive Schemas) الگوهای فراگیر و نسبتاً پایداری از خاطرات، هیجان‌ها، شناخت‌ها و احساس‌های بدنی هستند که به خود، دیگران و روابط مربوط می‌شوند و در طول رشد شکل گرفته و در ادامه زندگی گسترش می‌یابند.

این طرحواره‌ها صرفاً باورهای کلامی و آگاهانه نیستند؛ بلکه می‌توانند بر توجه، پردازش اطلاعات، یادآوری رویدادها، انتظارات بین‌فردی و ارزیابی موقعیت‌های مبهم اثر بگذارند.

در روابط زوجین، طرحواره‌ها ممکن است بر چند حوزه اثرگذار باشند:

نخست، بر ادراک فرد از رفتار همسر؛ برای مثال، تأخیر در پاسخ‌گویی ممکن است برای فردی با حساسیت نسبت به رهاشدگی، نشانه‌ای از کاهش علاقه یا احتمال ترک رابطه تلقی شود.

دوم، بر انتظارهای فرد از رابطه؛ برای مثال، فردی با طرحواره محرومیت هیجانی ممکن است انتظار داشته باشد که نیازهای عاطفی او به‌طور مستمر نادیده گرفته شوند.

سوم، بر ارزیابی تعارض؛ برای مثال، اختلاف‌نظر ممکن است برای فردی با حساسیت نسبت به نقص یا شکست، به‌جای یک تفاوت معمول میان دو انسان، به تجربه‌ای از بی‌ارزشی یا ناکفایتی تبدیل شود.

چهارم، بر شیوه پاسخ‌گویی به نیازهای همسر؛ فرد ممکن است به دلیل فعال‌شدن ساختارهای روان‌شناختی خود، در تشخیص نیاز واقعی دیگری یا پاسخ متناسب به آن دچار دشواری شود.

بااین‌حال، طرحواره نباید با رفتار قابل مشاهده یکی گرفته شود. برای نمونه، کنترل‌گری، انتقاد، سکوت یا کناره‌گیری، خودِ طرحواره نیستند؛ بلکه ممکن است در شرایط مختلف، پیامد فعال‌شدن طرحواره‌ها و انتخاب یا فعال‌شدن سبک‌های مقابله‌ای باشند.

### ۲ـ۳. سبک‌های مقابله‌ای و تفاوت آن‌ها با رفتار

سبک‌های مقابله‌ای طرحواره‌ای (Schema Coping Styles) به شیوه‌هایی اشاره دارند که فرد برای مواجهه با فعال‌شدن یک طرحواره یا اجتناب از تجربه هیجانی دردناک مرتبط با آن به کار می‌گیرد.

در مدل کلاسیک یانگ، سه سبک اصلی عبارت‌اند از:

تسلیم (Surrender): فرد با محتوای طرحواره همراه می‌شود، آن را تا حد زیادی درست و معتبر تلقی می‌کند و ممکن است به‌گونه‌ای رفتار کند که انتظارهای طرحواره را بازتولید کند.

اجتناب (Avoidance): فرد تلاش می‌کند با تجربه هیجانی، شناختی یا موقعیتی مرتبط با طرحواره مواجه نشود. این فرایند می‌تواند به شکل کناره‌گیری هیجانی، اجتناب از گفت‌وگو، انکار نیازها یا دوری از موقعیت‌های حساس ظاهر شود.

جبران افراطی (Overcompensation): فرد در برابر محتوای طرحواره واکنشی اغراق‌آمیز و ظاهراً متضاد نشان می‌دهد؛ برای مثال، در برابر احساس آسیب‌پذیری، به کنترل افراطی یا نمایش استقلال مطلق روی می‌آورد.

این سه سبک، طبقه‌بندی رفتارهای بیرونی نیستند؛ بلکه به کارکرد روان‌شناختی پاسخ فرد در برابر فعال‌شدن طرحواره اشاره دارند. بنابراین، یک رفتار ظاهری واحد می‌تواند از مسیرهای مقابله‌ای متفاوتی ناشی شود.

برای مثال، سکوت در یک موقعیت تعارض ممکن است نشانه اجتناب از تجربه هیجانی باشد؛ اما در موقعیتی دیگر می‌تواند شکلی از تسلیم، اعتراض غیرمستقیم یا حتی تلاش آگاهانه برای جلوگیری از تشدید تعارض باشد. بدون ارزیابی کارکرد رفتار، نمی‌توان آن را با اطمینان به یک سبک مقابله‌ای خاص نسبت داد.

Arntz و همکاران (۲۰۲۱) نیز بر ضرورت تفکیک دقیق‌تر پاسخ‌های مقابله‌ای از رفتارهای بیرونی و از تهدیدهای واقعی محیطی تأکید کرده‌اند. این تمایز برای کاربرد بالینی مدل حاضر اهمیت بنیادی دارد. Springer Nature Link +1

### ۲ـ۴. تمایز طرحواره‌ها از مُدهای طرحواره‌ای

مُدهای طرحواره‌ای (Schema Modes) وضعیت‌های نسبتاً لحظه‌ای شناختی، هیجانی و رفتاری هستند که از فعال‌شدن طرحواره‌ها و پاسخ‌های مقابله‌ای مرتبط با آن‌ها شکل می‌گیرند.

در مقایسه با طرحواره‌ها که ساختارهایی نسبتاً پایدارتر محسوب می‌شوند، مُدها وضعیت‌های فعال و جاری فرد را توصیف می‌کنند. برای نمونه، یک فرد ممکن است در یک موقعیت وارد وضعیت کودک آسیب‌پذیر شود، در موقعیتی دیگر با مُد محافظ جداشده پاسخ دهد و در شرایطی دیگر از موضع بزرگسال سالم عمل کند.

از این رو، تحلیل طرحواره‌ها و سبک‌های مقابله‌ای به‌تنهایی برای توصیف تمام تغییرات لحظه‌ای فرد در یک رابطه کافی نیست. در برخی موارد، افزودن سطح مُد می‌تواند به فهم بهتر انتقال سریع میان حالت‌های هیجانی و رفتاری کمک کند.

بااین‌حال، در چارچوب حاضر، مُدها به‌عنوان سطح تکمیلی تحلیل در نظر گرفته می‌شوند و در مدل پایه با طرحواره یا سبک مقابله‌ای ادغام نمی‌شوند. این انتخاب برای جلوگیری از افزایش بی‌دلیل پیچیدگی مفهومی و حفظ قابلیت استفاده بالینی چارچوب صورت گرفته است.

### ۳. ضرورت گذار از صورت‌بندی فردمحور به صورت‌بندی دوسویه

یکی از چالش‌های مهم در تحلیل روابط زوجین، تمرکز بیش از اندازه بر ویژگی‌های فردی یکی از همسران است. در چنین شرایطی، تعارض ممکن است به مجموعه‌ای از ویژگی‌های شخصیتی یا طرحواره‌های دو فرد فروکاسته شود؛ در حالی که بخش مهمی از مسئله در نحوه اثرگذاری متقابل این ویژگی‌ها بر یکدیگر شکل می‌گیرد.

برای مثال، فرض کنیم یکی از همسران در موقعیت‌هایی که احساس می‌کند اختیار یا استقلالش محدود شده است، به کنترل بیشتر، انتقاد یا مطالبه‌گری روی می‌آورد. همسر مقابل ممکن است این رفتار را نشانه بی‌اعتنایی به نیازها یا فقدان امنیت عاطفی تفسیر کند و به کناره‌گیری، سکوت یا تسلیم روی آورد. این واکنش نیز ممکن است در همسر نخست به‌صورت تأیید این برداشت تعبیر شود که تنها از طریق کنترل و فشار می‌توان رابطه را مدیریت کرد.

در این مثال، هیچ‌یک از رفتارها را نمی‌توان مستقل از واکنش طرف مقابل فهمید. هر رفتار هم پیامد وضعیت روان‌شناختی فرد است و هم محرکی برای واکنش بعدی همسر.

ازاین‌رو، واحد تحلیل در چارچوب پیشنهادی صرفاً فرد نیست، بلکه فرایند تعاملی میان دو فرد دارای ساختارهای روان‌شناختی متمایز است.

این رویکرد با مدل وابستگی متقابل کنشگر ـ شریک (Actor–Partner Interdependence Model) نیز هم‌جهت است. در این مدل، ویژگی‌های یک فرد می‌توانند هم بر پیامدهای روان‌شناختی خود او و هم بر پیامدهای شریکش اثر بگذارند. مطالعه Kover و همکاران (۲۰۲۴) با بررسی ۴۷ زوج و استفاده از این مدل، ارتباط برخی طرحواره‌ها با رضایت رابطه‌ای خود فرد و همسرش را بررسی کرده است. یافته‌های آن از اهمیت بررسی هم‌زمان اثرهای فردی و بین‌فردی حمایت می‌کند؛ اما اندازه نمونه و ماهیت پژوهش اجازه تعمیم قطعی به همه زوجین یا استنباط علّی را نمی‌دهد. PubMed +2

بنابراین، صورت‌بندی دوسویه نباید به معنای یکسان‌بودن مسئولیت، شدت آسیب یا سهم هر دو همسر در تعارض تلقی شود. دوسویه‌بودن به معنای بررسی دقیق تعامل است، نه فرض برابری اخلاقی، رفتاری یا علّی میان طرفین.

### ۴. چارچوب مفهومی چرخه تعاملی طرحواره‌ای زوجین

چارچوب پیشنهادی حاضر، فرایندهای رابطه‌ای را در قالب یک توالی پویا بررسی می‌کند. این توالی از زمینه‌های تحولی آغاز نمی‌شود که مستقیماً به یک تعارض جاری منتهی شوند؛ بلکه زمینه‌های تحولی در شکل‌گیری ساختارهای روان‌شناختی هر فرد نقش دارند و رویدادهای جاری می‌توانند این ساختارها را فعال کنند.

### ۴ـ۱. سطح نخست: زمینه‌های تحولی و خلق‌وخویی

در این سطح، تاریخچه رشد هر همسر، تجربه‌های اولیه، کیفیت مراقبت، ناکامی‌های هیجانی، عوامل خلق‌وخویی و محیط فرهنگی بررسی می‌شوند.

هدف این مرحله، شناسایی مسیرهای احتمالی شکل‌گیری طرحواره‌هاست، نه تولید یک روایت قطعی درباره علت مشکلات کنونی.

برای مثال، حساسیت فرد نسبت به طردشدگی ممکن است با مجموعه‌ای از تجربه‌های اولیه و عوامل خلق‌وخویی ارتباط داشته باشد؛ اما صرف مشاهده این حساسیت در رابطه بزرگسالی، به‌تنهایی برای استنباط تاریخچه تحولی خاص کفایت نمی‌کند.

همچنین، نباید تمام الگوهای دشوار رابطه‌ای را به تجربه‌های کودکی نسبت داد. تجربه‌های بزرگسالی، شرایط اقتصادی، فشارهای اجتماعی، رویدادهای آسیب‌زا و تغییرات مهم زندگی نیز می‌توانند در سازمان‌دهی انتظارات و رفتارهای رابطه‌ای نقش داشته باشند.

### ۴ـ۲. سطح دوم: ساختارهای طرحواره‌ای هر همسر

در این سطح، طرحواره‌های اولیه ناسازگار هر یک از همسران به‌صورت مستقل ارزیابی می‌شوند.

این ارزیابی باید شامل بررسی محتوای طرحواره، شدت و فراگیری آن، موقعیت‌های فعال‌کننده، هیجان‌های همراه و تأثیر آن بر عملکرد بین‌فردی باشد.

برای مثال، طرحواره استحقاق/بزرگ‌منشی، معیارهای سختگیرانه، وابستگی/بی‌کفایتی، رهاشدگی، محرومیت هیجانی یا ازخودگذشتگی می‌توانند در صورت‌بندی یک زوج اهمیت پیدا کنند؛ اما هیچ‌یک از این طرحواره‌ها به‌تنهایی تعیین‌کننده کیفیت یا سرنوشت رابطه نیستند.

همچنین، نباید بر اساس جنسیت، نقش خانوادگی یا موقعیت اقتصادی، طرحواره خاصی را به یکی از همسران نسبت داد. هر فرد ممکن است هر یک از طرحواره‌ها را با شدت و کارکرد متفاوت تجربه کند.

برای نمونه، طرحواره استحقاق/بزرگ‌منشی ممکن است در یک فرد به رفتارهای سلطه‌جویانه و در فرد دیگری به حساسیت افراطی نسبت به محدودیت‌های ادراک‌شده منجر شود. به همین ترتیب، طرحواره وابستگی/بی‌کفایتی الزاماً به انفعال یا تسلیم نمی‌انجامد و ممکن است با اجتناب یا جبران افراطی نیز همراه باشد.

در نتیجه، نسبت‌دادن یک ترکیب طرحواره‌ای خاص به یک زوج باید به‌عنوان فرضیه بالینی مورد بررسی قرار گیرد، نه یک الگوی عمومی انتخاب همسر.

### ۴ـ۳. سطح سوم: محرک‌های جاری

محرک‌های جاری (Current Triggers) رویدادها، موقعیت‌ها و تعامل‌هایی هستند که می‌توانند ساختارهای طرحواره‌ای هر یک از همسران را فعال کنند.

این محرک‌ها ممکن است شامل اختلاف‌نظر درباره مسائل مالی، تقسیم مسئولیت‌ها، رابطه با خانواده‌های مبدأ، تربیت فرزندان، صمیمیت عاطفی، روابط جنسی، محدودیت‌های فردی، نیاز به استقلال، بی‌توجهی ادراک‌شده یا تغییرات مهم زندگی باشند.

یک محرک ممکن است برای یک همسر اهمیت زیادی داشته باشد، اما در همسر دیگر واکنش قابل‌توجهی ایجاد نکند. حتی ممکن است یک رویداد واحد در دو همسر، طرحواره‌های متفاوتی را فعال کند.

برای مثال، درخواست یکی از همسران برای گفت‌وگوی بیشتر ممکن است در طرف مقابل به‌صورت انتقاد یا فشار ادراک شود؛ در حالی که برای درخواست‌کننده، این رفتار تلاشی برای دستیابی به امنیت عاطفی یا حل مسئله باشد.

بنابراین، تحلیل بالینی باید میان سه موضوع تمایز بگذارد: رویداد عینی، معنای ادراک‌شده آن و پیامد هیجانی و رفتاری حاصل از آن.

### ۴ـ۴. سطح چهارم: تفسیر و پاسخ شناختی ـ هیجانی

پس از مواجهه با محرک جاری، هر فرد بر اساس ساختارهای شناختی و هیجانی خود به تفسیر موقعیت می‌پردازد.

تفسیر رفتار همسر (Partner Interpretation) در این مرحله اهمیت اساسی دارد. رفتار شریک زندگی ممکن است به‌صورت بی‌اعتنایی، طردشدگی، کنترل، بی‌مسئولیتی، بی‌احترامی یا تهدید امنیت رابطه معنا شود.

پژوهش‌های Bradbury و Fincham درباره اسنادهای زناشویی نشان داده‌اند که همسران ناراضی، در مقایسه با همسران راضی، تمایل بیشتری دارند رفتار شریک خود را با تفسیرهای منفی توضیح دهند. پژوهش‌های طولی نیز از رابطه متقابل میان اسنادهای شناختی و رضایت زناشویی حمایت کرده‌اند؛ به این معنا که تفسیرهای منفی می‌توانند با کاهش رضایت همراه باشند و نارضایتی نیز ممکن است به تفسیرهای منفی‌تر دامن بزند. بااین‌حال، این یافته‌ها به معنای نادرست‌بودن همه برداشت‌های منفی یا بی‌اهمیت‌بودن رفتار واقعی همسر نیستند. PubMed +2

از منظر طرحواره‌درمانی، این مرحله محل بررسی نحوه اثرگذاری طرحواره‌ها بر پردازش اطلاعات است. برای مثال، فردی که حساسیت بالایی نسبت به محرومیت هیجانی دارد، ممکن است توجه بیشتری به نشانه‌های فقدان توجه نشان دهد و نشانه‌های محبت یا حمایت را کمتر مورد توجه قرار دهد.

بااین‌حال، ارزیابی درمانگر باید از تأیید خودکار تفسیر یکی از همسران پرهیز کند. ممکن است برداشت فرد تا حدی تحت تأثیر طرحواره باشد، اما هم‌زمان رفتار واقعی همسر نیز نامناسب، آسیب‌زا یا فاقد حساسیت بین‌فردی باشد.

درمانگر باید میان تحریف شناختی، ابهام موقعیت، تفاوت در تفسیر و رفتار واقعاً آسیب‌زا تمایز قائل شود.

### ۴ـ۵. سطح پنجم: پاسخ‌های مقابله‌ای و رفتارهای قابل مشاهده

پس از فعال‌شدن طرحواره و شکل‌گیری پاسخ هیجانی، فرد ممکن است از سبک‌های مقابله‌ای مختلف استفاده کند.

برای نمونه، فردی با طرحواره رهاشدگی ممکن است به تسلیم در برابر خواسته‌های همسر، اجتناب از گفت‌وگوی دشوار یا جبران افراطی از طریق کنترل رابطه روی آورد.

فردی با طرحواره معیارهای سختگیرانه ممکن است در برابر اشتباه همسر، به انتقاد و مطالبه‌گری روی آورد؛ یا در شرایط دیگر، با اجتناب از صمیمیت و گفت‌وگو تلاش کند از تجربه ناکامی و نارضایتی جلوگیری کند.

نکته مهم آن است که رفتار قابل مشاهده باید از سبک مقابله‌ای و از طرحواره تفکیک شود.

برای مثال، انتقاد یک رفتار است؛ جبران افراطی یکی از سبک‌های مقابله‌ای است؛ و معیارهای سختگیرانه یک طرحواره است. این سه مفهوم ممکن است با یکدیگر ارتباط داشته باشند، اما مترادف نیستند.

در نتیجه، صورت‌بندی بالینی دقیق باید نشان دهد که رفتار مشاهده‌شده در چه زمینه‌ای رخ داده، چه معنایی برای فرد داشته و احتمالاً چه کارکردی در مواجهه با فعال‌شدن طرحواره ایفا کرده است.

### ۴ـ۶. سطح ششم: واکنش متقابل و شکل‌گیری چرخه تعاملی

مهم‌ترین ویژگی چارچوب پیشنهادی، توجه به واکنش متقابل دو همسر است.

واکنش یک فرد می‌تواند در دیگری محرکی تازه ایجاد کند. همسر مقابل نیز رفتار نخستین را تفسیر کرده و بر اساس ساختارهای شناختی و هیجانی خود پاسخ می‌دهد. به این ترتیب، چرخه‌ای شکل می‌گیرد که در آن، رفتار هر فرد هم پیامد واکنش قبلی است و هم محرک واکنش بعدی.

برای مثال، چرخه زیر را می‌توان در نظر گرفت:

یکی از همسران نیاز خود به توجه را با انتقاد یا مطالبه‌گری بیان می‌کند. همسر مقابل این رفتار را نشانه کنترل یا نارضایتی دائمی تفسیر می‌کند و از گفت‌وگو فاصله می‌گیرد. فاصله‌گیری او در همسر نخست به‌صورت بی‌اعتنایی یا طردشدگی ادراک می‌شود و شدت مطالبه‌گری افزایش می‌یابد. افزایش مطالبه‌گری نیز کناره‌گیری طرف مقابل را تشدید می‌کند.

در این وضعیت، مسئله صرفاً وجود دو ویژگی فردی نیست؛ بلکه چرخه‌ای است که از طریق پاسخ‌های متقابل بازتولید می‌شود.

الگوی مطالبه‌گری ـ کناره‌گیری (Demand–Withdraw Pattern) نمونه‌ای شناخته‌شده از چنین تعامل‌هایی است. فراتحلیل Schrodt، Witt و Shimkowski در سال ۲۰۱۴، با بررسی ۷۴ مطالعه و ۱۴۲۵۵ شرکت‌کننده، ارتباطی با اندازه اثر متوسط میان این الگو و پیامدهای فردی، رابطه‌ای و ارتباطی گزارش کرد. اندازه اثر کلی گزارش‌شده حدود ۰٫۳۶ بود. همچنین، اندازه اثر در الگوهای مطالبه‌گری زنان ـ کناره‌گیری مردان و مطالبه‌گری مردان ـ کناره‌گیری زنان تفاوت معنادار و چشمگیری نداشت. این یافته از اهمیت خود الگوی تعاملی حمایت می‌کند، نه از نسبت‌دادن نقش‌های ثابت به زنان و مردان. Taylor & Francis Online

بااین‌حال، چرخه مطالبه‌گری ـ کناره‌گیری فقط یکی از نمونه‌های ممکن است و نباید تمام تعارض‌های زوجین را با آن توضیح داد. الگوهای دیگری مانند انتقاد ـ دفاع، کنترل ـ مقاومت، درخواست صمیمیت ـ فاصله‌گیری، یا مراقبت افراطی ـ کاهش عاملیت نیز ممکن است در برخی روابط مشاهده شوند.

### ۵. بازخوردهای تعاملی و تداوم یا تغییر چرخه

چرخه‌های رابطه‌ای صرفاً توالی رفتارها نیستند؛ بلکه ممکن است از طریق بازخوردهای متقابل تقویت یا تعدیل شوند. در چارچوب حاضر، دو نوع فرایند بازخوردی از یکدیگر تفکیک می‌شوند.

### ۵ـ۱. بازخورد تقویت‌کننده ناسازگاری

بازخورد تقویت‌کننده (Reinforcing Feedback) فرایندی است که در آن پیامدهای یک الگوی تعاملی، احتمال تداوم یا تشدید همان الگو را افزایش می‌دهند.

برای مثال، هرچه یکی از همسران بیشتر انتقاد کند، طرف مقابل ممکن است بیشتر کناره‌گیری کند. هرچه کناره‌گیری افزایش یابد، فرد نخست ممکن است انتقاد را شدیدتر کند. در این وضعیت، پاسخ‌های متقابل به‌جای کاهش تعارض، آن را تشدید می‌کنند.

این چرخه ممکن است به پیامدهایی مانند افزایش تعارض، کاهش رضایت رابطه‌ای، فاصله عاطفی و کاهش احساس امنیت منجر شود.

در چنین شرایطی، هر همسر ممکن است رفتار خود را پاسخی منطقی به رفتار طرف مقابل بداند؛ در حالی که از دیدگاه سیستمی، هر دو رفتار بخشی از فرایند بازتولید مشکل هستند.

نکته مهم این است که بازخورد تقویت‌کننده لزوماً به معنای تقویت یک رفتار واحد نیست. گاهی رفتارهای متفاوت دو همسر، مانند فشار و اجتناب، یکدیگر را تقویت می‌کنند.

### ۵ـ۲. بازخورد تعدیل‌کننده و تثبیت تغییر

بازخورد تعدیل‌کننده (Balancing Feedback) فرایندی است که شدت چرخه ناسازگارانه را کاهش می‌دهد یا مانع از بازتولید آن می‌شود.

برای مثال، اگر یکی از همسران بتواند فعال‌شدن طرحواره خود را تشخیص دهد و به‌جای واکنش خودکار، پاسخ تنظیم‌شده‌تری ارائه کند، ممکن است واکنش دفاعی طرف مقابل کاهش یابد. کاهش واکنش دفاعی نیز می‌تواند امکان گفت‌وگوی مؤثرتر را افزایش دهد.

در این وضعیت، تغییر یک پاسخ، شرایط پاسخ بعدی را نیز تغییر می‌دهد.

مسیر تعدیل ممکن است از طریق چند فرایند تحقق یابد:

* افزایش آگاهی نسبت به محرک‌های طرحواره‌ای؛

* تشخیص تفاوت میان تجربه هیجانی و واقعیت بیرونی؛

* تنظیم هیجان پیش از ورود به گفت‌وگوی تعارض‌آمیز؛

* بیان روشن و غیرتهاجمی نیازها؛

* مرزبندی متناسب و احترام به خودمختاری هر دو همسر؛

* افزایش توانایی شنیدن و بازشناسی تجربه طرف مقابل؛

* مذاکره و حل مسئله؛

* تقویت رفتارهای متقابل مبتنی بر مسئولیت‌پذیری و احترام.

در اینجا، بازسازی رابطه نتیجه‌ای احتمالی است، نه پیامدی تضمین‌شده. موفقیت این فرایند به عوامل متعددی از جمله شدت مشکلات، آمادگی هر دو همسر، منابع حمایتی، شرایط اجتماعی و کیفیت مداخله بستگی دارد.

### ۶. غربالگری ایمنی به‌عنوان پیش‌شرط انتخاب مداخله

یکی از مهم‌ترین اصول اخلاقی در درمان زوجین، تمایز میان تعارض رابطه‌ای و رابطه‌ای است که در آن خشونت، اجبار، تهدید یا کنترل‌گری وجود دارد.

در برخی روابط، تعارض ممکن است حاصل ضعف مهارت‌های ارتباطی، حساسیت‌های طرحواره‌ای، تفاوت در انتظارات یا دشواری تنظیم هیجان باشد. در مقابل، در برخی روابط، الگوی پایدار قدرت و کنترل یک‌طرفه، ترساندن، تهدید، خشونت یا محدودسازی عاملیت یکی از همسران وجود دارد.

این دو وضعیت از نظر ماهیت بالینی و الزامات مداخله یکسان نیستند.

به همین دلیل، غربالگری ایمنی (Safety Screening) باید پیش از تصمیم‌گیری درباره آغاز مداخله مشترک انجام شود و در طول درمان نیز، متناسب با شرایط، مورد بازبینی قرار گیرد.

### ۶ـ۱. ابعاد ضروری ارزیابی ایمنی

ارزیابی ایمنی نباید صرفاً به پرسش درباره وقوع خشونت فیزیکی محدود شود. لازم است ابعاد مختلف تجربه رابطه‌ای بررسی شوند؛ از جمله:

* خشونت جسمانی و جنسی؛

* تهدید، ارعاب و ترساندن؛

* اجبار روان‌شناختی و اقتصادی؛

* کنترل‌گری فراگیر؛

* محدودسازی ارتباطات و دسترسی به منابع؛

* تعقیب، نظارت یا تهدیدهای مرتبط با جدایی؛

* ترس یکی از همسران از پیامدهای افشای اطلاعات در جلسه درمان.

همچنین، گفت‌وگوهای ارزیابی باید به‌گونه‌ای طراحی شوند که هر فرد بتواند بدون حضور همسر و بدون نگرانی از پیامدهای احتمالی افشا، تجربه خود را بیان کند.

### ۶ـ۲. تمایز میان وجود تعارض و الگوی کنترل و اجبار

وجود هر نوع پرخاشگری یا خشونت را نباید بدون بررسی زمینه، کارکرد، شدت، تکرار و ساختار قدرت رابطه یکسان تلقی کرد. بااین‌حال، این تمایز نباید به کم‌اهمیت جلوه‌دادن خشونت یا توجیه رفتار آسیب‌زا منجر شود.

Keilholtz و Spencer در سال ۲۰۲۲ بر ضرورت ارزیابی عمیق خشونت شریک صمیمانه و تناسب درمان تأکید کرده‌اند. آنان درمان مشترک را در شرایطی که خشونت با ارعاب، کنترل و کسب قدرت بر شریک زندگی همراه است، نامناسب می‌دانند. DOI +1

بنابراین، در صورت شناسایی خطر، اولویت با ایمنی، حمایت تخصصی، ارزیابی فردی و مداخله متناسب است؛ نه الزام به درمان مشترک.

### ۶ـ۳. دو مسیر متمایز پس از غربالگری

در صورتی که نشانه‌های خطر و کنترل اجباری شناسایی شوند، درمانگر باید بر حفاظت از فرد در معرض خطر، ارزیابی تخصصی، برنامه‌ریزی ایمنی و ارجاع به خدمات مناسب تمرکز کند. در چنین شرایطی، مداخله فردی و حمایت تخصصی ممکن است بر هرگونه تلاش برای کار مشترک اولویت داشته باشد.

در صورتی که نشانه‌های خطر شناسایی نشوند، این نتیجه به‌تنهایی برای آغاز درمان مشترک کافی نیست. رضایت آگاهانه، آمادگی هر دو همسر، امکان مشارکت آزادانه، ظرفیت پذیرش مسئولیت و تناسب روش درمانی نیز باید ارزیابی شوند.

در نتیجه، غربالگری ایمنی یک مرحله تشریفاتی نیست؛ بلکه یکی از عوامل تعیین‌کننده مسیر مداخله است.

همچنین، وجود خشونت یا کنترل‌گری نباید به‌عنوان یک «طرحواره مشترک» یا «چرخه تعارض متقارن» بازنمایی شود. در چنین شرایطی، صورت‌بندی سیستمی نباید مسئولیت رفتار خشونت‌آمیز را میان فرد آسیب‌دیده و فرد مرتکب به‌طور مصنوعی تقسیم کند.

### ۷. مسیر تغییر در طرحواره‌درمانی زوجین

پس از احراز شرایط ایمنی و تناسب مداخله مشترک، مسیر تغییر می‌تواند بر اصلاح فرایندهای درون‌فردی و بین‌فردی متمرکز شود.

### ۷ـ۱. افزایش آگاهی نسبت به چرخه

نخستین گام، کمک به زوجین برای شناسایی چرخه‌ای است که در آن گرفتار شده‌اند.

در این مرحله، درمانگر به‌جای تمرکز انحصاری بر اینکه چه کسی آغازگر تعارض بوده است، تلاش می‌کند توالی محرک، تفسیر، پاسخ هیجانی، رفتار و واکنش متقابل را برای هر دو همسر روشن کند.

هدف این نیست که مسئولیت فردی حذف شود؛ بلکه زوجین بتوانند سهم رفتار خود را در تداوم یا تغییر چرخه تشخیص دهند.

### ۷ـ۲. شناسایی طرحواره‌های فعال و نیازهای هیجانی

پس از شناسایی چرخه، لازم است مشخص شود که هر رفتار احتمالاً با چه تجربه هیجانی و طرحواره‌ای ارتباط دارد.

برای مثال، پشت انتقاد مکرر ممکن است تجربه‌ای از ناکامی، احساس نادیده‌گرفته‌شدن یا نیاز به امنیت وجود داشته باشد. پشت کناره‌گیری نیز ممکن است ترس از شکست، شرم، احساس ناتوانی یا اجتناب از هیجان شدید قرار داشته باشد.

بااین‌حال، درمانگر نباید نیاز هیجانی را با خواسته یا راهبرد مقابله‌ای یکی بداند.

برای نمونه، نیاز به امنیت عاطفی با درخواست کنترل کامل رفتار همسر یکسان نیست. نیاز به استقلال نیز به معنای بی‌اعتنایی به مسئولیت‌های مشترک نیست. تفکیک نیاز از خواسته، یکی از موضوعات مورد توجه در راهنمای تخصصی طرحواره‌درمانی زوجین است. Wiley +1

### ۷ـ۳. تقویت بزرگسال سالم

بزرگسال سالم (Healthy Adult) در این چارچوب، ظرفیت فرد برای شناسایی تجربه هیجانی، درک نیازهای خود و دیگری، تنظیم پاسخ، تصمیم‌گیری مسئولانه و رعایت مرزهای متناسب است.

تقویت این ظرفیت به معنای حذف هیجان‌های دشوار یا نادیده‌گرفتن تاریخچه تحولی نیست. هدف، افزایش توانایی فرد برای پاسخ‌گویی انعطاف‌پذیرتر به تجربه‌های درونی و موقعیت‌های رابطه‌ای است.

در سطح فردی، این فرایند می‌تواند شامل بازسازی شناختی، کار تجربی، تصویرسازی ذهنی، گفت‌وگوی صندلی‌ها و مداخلات متناسب با مُدهای فعال باشد.

در سطح رابطه‌ای، بزرگسال سالم به فرد کمک می‌کند نیازهای خود را روشن بیان کند، به تجربه همسر گوش دهد، از رفتارهای تنبیهی و کنترل‌گرانه فاصله بگیرد و در برابر رفتار آسیب‌زا نیز مرزهای روشن و مسئولانه داشته باشد.

### ۷ـ۴. تنظیم هیجان و مذاکره

تنظیم هیجان (Emotion Regulation) یکی از پیش‌نیازهای مهم گفت‌وگوی سازنده در موقعیت‌های تعارض‌آمیز است.

زوجین باید بتوانند میان شدت تجربه هیجانی و ضرورت پاسخ فوری تمایز قائل شوند. گاهی توقف موقت گفت‌وگو، کاهش برانگیختگی و بازگشت در زمان مناسب، از تشدید چرخه جلوگیری می‌کند.

پس از فراهم‌شدن شرایط مناسب، مذاکره و حل مسئله می‌توانند به تعیین انتظارات، تقسیم مسئولیت‌ها، تنظیم مرزها و توافق درباره تفاوت‌های فردی کمک کنند.

هدف مذاکره، حذف تفاوت‌ها نیست؛ بلکه ایجاد راهی برای مدیریت تفاوت‌ها بدون تحقیر، اجبار یا نادیده‌گرفتن نیازهای مشروع طرفین است.

### ۷ـ۵. بازنگری الگوهای تعاملی

تغییر پایدار زمانی محتمل‌تر می‌شود که زوجین نه‌فقط بینش بیشتری درباره طرحواره‌های خود پیدا کنند، بلکه شیوه تعامل روزمره خود را نیز تغییر دهند.

برای مثال، کاهش انتقاد بدون جایگزین‌کردن آن با بیان روشن نیازها ممکن است کافی نباشد. همچنین، کاهش کناره‌گیری بدون افزایش ظرفیت تحمل هیجان و گفت‌وگوی امن ممکن است به بازگشت همان چرخه منجر شود.

بنابراین، مداخله باید هم‌زمان به سه حوزه توجه کند: تغییر در تفسیرها، تغییر در پاسخ‌های هیجانی و تغییر در رفتارهای متقابل.

### ۸. پیامدهای احتمالی مسیر تغییر

چارچوب حاضر دو پیامد نهایی را از یکدیگر متمایز می‌کند.

### ۸ـ۱. بازسازی رابطه

بازسازی رابطه (Relationship Reconstruction) به فرایندی اشاره دارد که در آن، زوجین از طریق افزایش آگاهی، تنظیم هیجان، مذاکره، مرزبندی و تغییر الگوهای تعاملی، به بهبود کیفیت رابطه دست می‌یابند.

این پیامد ممکن است با افزایش امنیت عاطفی، بهبود ارتباط، کاهش تعارض‌های تکرارشونده و افزایش توانایی پاسخ‌گویی به نیازهای متقابل همراه باشد.

بااین‌حال، بازسازی رابطه نباید به معنای بازگشت اجباری به وضعیت قبلی یا حفظ رابطه به هر قیمت تلقی شود. گاهی تغییر واقعی به بازتعریف انتظارات، تغییر ساختار مسئولیت‌ها یا ایجاد فاصله‌ای سالم و متناسب نیاز دارد.

### ۸ـ۲. تصمیم‌گیری آگاهانه درباره ادامه یا پایان رابطه

در برخی موارد، با وجود مداخله مناسب و تلاش برای تغییر، ادامه رابطه ممکن است با ارزش‌ها، نیازها یا شرایط زندگی یکی از طرفین یا هر دو سازگار نباشد.

در چنین شرایطی، تصمیم‌گیری آگاهانه (Informed Decision-Making) درباره ادامه یا پایان رابطه می‌تواند یکی از پیامدهای مسئولانه فرایند درمان باشد.

درمانگر نباید حفظ رابطه را تنها معیار موفقیت درمان زوجین قرار دهد. همچنین، نباید پایان رابطه را به‌عنوان نشانه شکست قطعی مداخله تلقی کند.

معیار مهم‌تر، افزایش ظرفیت تصمیم‌گیری واقع‌بینانه، مسئولانه و مبتنی بر اطلاعات کافی است؛ البته با رعایت ملاحظات ایمنی، حقوق فردی و شرایط خانوادگی.

### ۹. گزاره‌های نظری و فرضیه‌های قابل آزمون

چارچوب حاضر در وضعیت فعلی یک مدل تجربی تثبیت‌شده نیست. بااین‌حال، می‌توان از آن چند گزاره نظری و فرضیه پژوهشی استخراج کرد.

گزاره نخست: رابطه میان طرحواره‌های اولیه ناسازگار و کیفیت رابطه زوجین، احتمالاً از طریق فرایندهای شناختی، هیجانی و رفتاری بین‌فردی میانجی‌گری می‌شود؛ بنابراین، سنجش مستقیم طرحواره‌ها به‌تنهایی برای تبیین کامل پیامدهای رابطه‌ای کافی نیست.

گزاره دوم: اثر طرحواره‌های هر همسر بر کیفیت رابطه ممکن است هم به‌صورت اثر فردی و هم به‌صورت اثر شریک زندگی ظاهر شود. شدت و جهت این اثرها می‌تواند به ترکیب طرحواره‌ها، سبک‌های مقابله‌ای، شرایط رابطه و زمینه‌های اجتماعی وابسته باشد.

گزاره سوم: فعال‌شدن طرحواره در یک همسر، در صورتی که به پاسخ مقابله‌ای ناسازگارانه منجر شود، ممکن است احتمال فعال‌شدن ساختارهای آسیب‌پذیر یا پاسخ‌های مقابله‌ای همسر دیگر را افزایش دهد.

گزاره چهارم: چرخه‌های تعاملی ناسازگارانه ممکن است از طریق بازخوردهای تقویت‌کننده، تعارض و نارضایتی را پایدارتر کنند؛ اما تغییر در یک یا چند مؤلفه چرخه می‌تواند امکان شکل‌گیری بازخورد تعدیل‌کننده را افزایش دهد.

گزاره پنجم: سبک مقابله‌ای مشاهده‌شده در رفتار بیرونی، به‌تنهایی برای استنباط طرحواره زیربنایی کافی نیست؛ زیرا رفتارهای مشابه ممکن است از ساختارهای شناختی و هیجانی متفاوت ناشی شوند.

گزاره ششم: غربالگری ایمنی، تناسب مداخله و ارزیابی قدرت و کنترل در رابطه، باید پیش از انتخاب درمان مشترک انجام شوند و در طول فرایند درمان نیز مورد بازبینی قرار گیرند.

گزاره هفتم: تغییر در الگوهای تعاملی زمانی محتمل‌تر است که مداخلات فردی طرحواره‌محور با تغییرات رفتاری و ارتباطی در سطح رابطه همراه شوند؛ بااین‌حال، این فرضیه نیازمند آزمون تجربی مستقیم است.

گزاره هشتم: مسیر موفقیت درمان زوجین لزوماً به حفظ رابطه منتهی نمی‌شود؛ افزایش ظرفیت تصمیم‌گیری آگاهانه درباره ادامه یا پایان رابطه نیز می‌تواند پیامد معتبر یک فرایند درمانی مسئولانه باشد.

این گزاره‌ها باید در پژوهش‌های آینده به فرضیه‌های عملیاتی تبدیل شوند و از طریق طرح‌های طولی، زوج‌محور و چندروشی مورد بررسی قرار گیرند.

### ۱۰. دلالت‌های بالینی برای طرحواره‌درمانگران

چارچوب حاضر می‌تواند در چند سطح به کار بالینی طرحواره‌درمانگران کمک کند.

نخست، درمانگر را از صورت‌بندی تک‌فردی و برچسب‌محور به سوی صورت‌بندی تعاملی سوق می‌دهد. به‌جای آنکه یکی از همسران به‌عنوان فرد مسئله‌دار و دیگری به‌عنوان فرد واکنش‌پذیر تعریف شود، هر دو نفر با ساختارهای روان‌شناختی و الگوهای پاسخ‌گویی خاص خود بررسی می‌شوند.

دوم، این چارچوب به تفکیک دقیق‌تر سطوح مفهومی کمک می‌کند. طرحواره، سبک مقابله‌ای، مُد و رفتار قابل مشاهده، چهار سطح مرتبط اما متمایز هستند. ادغام آن‌ها در یک مفهوم واحد می‌تواند به خطا در ارزیابی و مداخله منجر شود.

سوم، توجه به فرایندهای شناختی ـ تفسیری را افزایش می‌دهد. در بسیاری از تعارض‌ها، معنای رفتار همسر برای فرد به اندازه خود رفتار اهمیت دارد. بررسی این معنا می‌تواند مسیر مداخله را دقیق‌تر کند؛ البته بدون آنکه تجربه واقعی آسیب یا بی‌عدالتی نادیده گرفته شود.

چهارم، به درمانگر کمک می‌کند میان تغییر فردی و تغییر رابطه‌ای تمایز قائل شود. ممکن است یکی از همسران بینش قابل‌توجهی درباره طرحواره‌های خود به دست آورد، اما اگر الگوی تعاملی همچنان بدون تغییر باقی بماند، پیامد رابطه‌ای مطلوب حاصل نشود.

پنجم، ایمنی را از یک موضوع فرعی به یک اصل سازمان‌دهنده انتخاب مداخله تبدیل می‌کند. این نکته به‌ویژه در روابطی اهمیت دارد که در آن‌ها کنترل اجباری، تهدید یا خشونت وجود دارد.

ششم، چارچوب می‌تواند برای برنامه‌ریزی جلسات درمانی مفید باشد. درمانگر می‌تواند ابتدا چرخه تعارض را شناسایی کند، سپس ساختارهای طرحواره‌ای و سبک‌های مقابله‌ای مرتبط را بررسی کند و در ادامه، بر تغییر پاسخ‌های متقابل تمرکز نماید.

بااین‌حال، این چارچوب نباید به یک پروتکل درمانی ثابت یا الگوریتم تصمیم‌گیری خودکار تبدیل شود. انتخاب مداخله همچنان باید بر ارزیابی بالینی، ویژگی‌های مراجعان، سطح خطر، شواهد مربوط به روش درمانی و صلاحیت حرفه‌ای درمانگر استوار باشد.

### ۱۱. محدودیت‌های نظری و روش‌شناختی چارچوب

با وجود ظرفیت مفهومی این چارچوب، چند محدودیت اساسی باید مورد توجه قرار گیرد.

### ۱۱ـ۱. محدودیت شواهد مستقیم درباره ترکیب طرحواره‌های زوجین

شواهد پژوهشی درباره ارتباط طرحواره‌های اولیه ناسازگار با کیفیت روابط عاشقانه در حال گسترش است، اما تعداد مطالعات زوج‌محور و طولی که بتوانند تعامل میان طرحواره‌های دو همسر را به‌صورت مستقیم بررسی کنند، همچنان محدود است.

برای مثال، مطالعه Kover و همکاران (۲۰۲۴) با ۴۷ زوج، یافته‌های اولیه‌ای درباره ارتباط طرحواره‌ها و رضایت رابطه‌ای ارائه می‌کند؛ اما این یافته‌ها برای تثبیت الگوهای عمومی انتخاب همسر یا پیش‌بینی سرنوشت روابط کافی نیستند. PubMed +1

همچنین، پژوهش Başterzi و Körük که در سال ۲۰۲۶ منتشر شده است، ارتباط حوزه‌های طرحواره‌ای و سبک‌های مقابله‌ای با سازگاری زوجی را در ۳۴۹ بزرگسال ترکیه‌ای بررسی کرده است. این پژوهش از اهمیت بررسی هم‌زمان طرحواره‌ها و سبک‌های مقابله‌ای حمایت می‌کند، اما نمونه آن شامل زوج‌های ارزیابی‌شده به‌عنوان واحدهای مستقل دوسویه نیست؛ بنابراین نباید نتایج آن را معادل یک آزمون کامل زوج‌محور تلقی کرد. Get Access

### ۱۱ـ۲. خطر استنباط علّی از داده‌های همبستگی

ارتباط میان یک طرحواره و نارضایتی رابطه‌ای لزوماً به معنای آن نیست که طرحواره علت مستقیم نارضایتی است.

ممکن است نارضایتی رابطه‌ای به افزایش حساسیت شناختی و فعال‌شدن طرحواره‌ها منجر شود. همچنین، ممکن است متغیرهای دیگری مانند افسردگی، فشار اقتصادی، تجربه خشونت یا مشکلات سلامت روان در این رابطه نقش داشته باشند.

ازاین‌رو، آزمون چارچوب نیازمند طرح‌های طولی و تحلیل‌های چندسطحی است.

### ۱۱ـ۳. خطر برچسب‌زنی و تقلیل رابطه به طرحواره‌ها

یکی از خطرهای استفاده بالینی از این چارچوب، نسبت‌دادن هر رفتار دشوار به طرحواره فرد است.

برای مثال، هرگونه مطالبه‌گری الزاماً ناشی از جبران افراطی نیست و هر نوع فاصله‌گیری الزاماً نشانه اجتناب طرحواره‌ای محسوب نمی‌شود. گاهی فرد در واکنش به شرایط واقعاً نامناسب، مرزگذاری می‌کند یا از موقعیتی آسیب‌زا فاصله می‌گیرد.

بنابراین، درمانگر باید احتمال‌های جایگزین را بررسی کند و از تبیین تک‌علتی پرهیز نماید.

### ۱۱ـ۴. محدودیت تعمیم فرهنگی

مفهوم نیازهای هیجانی، خودمختاری، صمیمیت، مرزبندی و مسئولیت‌پذیری در زمینه‌های فرهنگی مختلف ممکن است معانی و صورت‌های متفاوتی پیدا کند.

هنجارهای خانوادگی، ساختار قدرت، نقش‌های جنسیتی، شرایط اقتصادی، ارزش‌های مذهبی و انتظارات اجتماعی می‌توانند بر نحوه تجربه و بیان نیازهای زوجین اثر بگذارند.

ازاین‌رو، چارچوب پیشنهادی باید در فرهنگ‌های مختلف از نظر فهم‌پذیری، روایی مفهومی و تناسب بالینی بررسی شود.

### ۱۱ـ۵. محدودیت اعتبارسنجی خود چارچوب

چارچوب حاضر هنوز ابزار سنجش، مقیاس اختصاصی یا شواهد اعتبارسنجی مستقل ندارد. بنابراین، نمی‌توان از آن برای تشخیص طرحواره‌ها، پیش‌بینی طلاق یا تعیین قطعی مسیر آینده رابطه استفاده کرد.

ارزش فعلی آن در سازمان‌دهی فرضیه‌های بالینی و هدایت پژوهش‌های آینده است.

### ۱۲. برنامه پیشنهادی برای پژوهش‌های آینده

برای توسعه علمی چارچوب، چند مسیر پژوهشی قابل پیشنهاد است.

نخست، طراحی مطالعات زوج‌محور با استفاده از مدل وابستگی متقابل کنشگر ـ شریک، به‌منظور بررسی اثرهای فردی و بین‌فردی طرحواره‌ها و سبک‌های مقابله‌ای.

دوم، انجام مطالعات طولی برای بررسی اینکه آیا فعال‌شدن طرحواره‌ها و پاسخ‌های مقابله‌ای در یک همسر، تغییرات بعدی در رفتار، هیجان و رضایت همسر مقابل را پیش‌بینی می‌کند یا خیر.

سوم، استفاده از روش نمونه‌برداری تجربه (Experience Sampling) برای بررسی محرک‌ها، تفسیرها، هیجان‌ها و رفتارهای زوجین در زندگی روزمره. این روش می‌تواند فاصله میان گزارش‌های کلی و فرایندهای واقعی تعامل را کاهش دهد.

چهارم، انجام پژوهش‌های کیفی برای فهم معنای تجربه‌شده طرحواره‌ها و سبک‌های مقابله‌ای در زمینه‌های فرهنگی مختلف.

پنجم، طراحی و اعتبارسنجی ابزارهایی برای ارزیابی چرخه‌های تعاملی طرحواره‌محور؛ به‌گونه‌ای که این ابزارها نه‌فقط وجود طرحواره‌ها، بلکه توالی محرک، تفسیر، پاسخ و واکنش متقابل را بررسی کنند.

ششم، بررسی اثربخشی مداخلات زوجی مبتنی بر این صورت‌بندی در مقایسه با مداخلات متعارف، با توجه ویژه به پیامدهای رابطه‌ای، تغییر طرحواره‌ای، کیفیت تنظیم هیجان و شاخص‌های ایمنی.

هفتم، بررسی نقش مُدهای طرحواره‌ای به‌عنوان سطحی تکمیلی در مدل. برای مثال، پژوهش می‌تواند مشخص کند که آیا تغییر در مُدهای فعال هر همسر، بخشی از رابطه میان طرحواره‌ها و چرخه‌های تعاملی را توضیح می‌دهد یا خیر.

هشتم، بررسی تفاوت میان چرخه‌های تعاملی ناسازگارانه در روابط فاقد خشونت و روابط واجد کنترل اجباری. این تمایز برای جلوگیری از تعمیم ناموجه مدل‌های تعاملی متقارن به روابط ناایمن ضروری است.

### ۱۳. جایگاه نظری و نوآوری مقاله

نوآوری اصلی مقاله حاضر در معرفی طرحواره‌ها به‌عنوان علت منفرد تعارض زوجین نیست. همچنین، ادعای ارائه یک نظریه جامع و اعتبارسنجی‌شده درباره انتخاب همسر یا سازگاری زناشویی مطرح نمی‌شود.

نوآوری پیشنهادی در اتصال نظام‌مند سطح درون‌فردی طرحواره‌درمانی به سطح بین‌فردی و پویایی رابطه قرار دارد.

این اتصال از طریق چند تمایز مفهومی انجام می‌شود:

نخست، زمینه‌های تحولی از محرک‌های جاری تفکیک می‌شوند؛ بنابراین، عوامل دوردست رشد با رویدادهای فعال‌کننده در زندگی روزمره خلط نمی‌شوند.

دوم، طرحواره‌ها از سبک‌های مقابله‌ای و رفتارهای قابل مشاهده متمایز می‌شوند؛ در نتیجه، از استنباط مستقیم ساختار روان‌شناختی از روی رفتار بیرونی جلوگیری می‌شود.

سوم، هر همسر به‌عنوان فردی مستقل و در عین حال عضوی از یک نظام دوسویه تحلیل می‌شود؛ بنابراین، اثرهای فردی و شریک زندگی در صورت‌بندی جایگاه پیدا می‌کنند.

چهارم، چرخه تعارض به‌عنوان فرایندی بازخوردی در نظر گرفته می‌شود؛ فرایندی که می‌تواند از طریق پاسخ‌های متقابل تقویت یا از طریق تغییر در تفسیرها و رفتارها تعدیل شود.

پنجم، غربالگری ایمنی به‌عنوان پیش‌شرط انتخاب مسیر مداخله تعریف می‌شود؛ بنابراین، مدل تعاملی زوجین به روابطی که در آن‌ها کنترل اجباری یا خشونت وجود دارد، بدون ارزیابی دقیق تعمیم داده نمی‌شود.

ششم، بازسازی رابطه از تصمیم‌گیری درباره ادامه یا پایان رابطه تفکیک می‌شود؛ در نتیجه، موفقیت درمان به حفظ رابطه در همه شرایط محدود نمی‌شود.

این تمایزها می‌توانند به ایجاد زبان مفهومی مشترک برای طرحواره‌درمانگران و پژوهشگران روابط زوجین کمک کنند و مبنایی برای آزمون‌های تجربی بعدی فراهم آورند.

### ۱۴. نتیجه‌گیری

طرحواره‌درمانی ظرفیت قابل‌توجهی برای فهم الگوهای پایدار شناختی، هیجانی و رفتاری در روابط صمیمانه دارد؛ اما کاربرد آن در درمان زوجین مستلزم توجه هم‌زمان به ساختارهای درون‌فردی و فرایندهای بین‌فردی است.

طرحواره‌های هر همسر می‌توانند بر تفسیر رفتار شریک زندگی، تجربه هیجانی و انتخاب پاسخ‌های مقابله‌ای اثر بگذارند. این پاسخ‌ها نیز ممکن است در همسر مقابل ساختارهای روان‌شناختی دیگری را فعال کنند و چرخه‌هایی از تعارض، فاصله‌گیری و نارضایتی را بازتولید نمایند.

چارچوب پیشنهادی مقاله، این پویایی را در قالب تعامل میان زمینه‌های تحولی، ساختارهای طرحواره‌ای، محرک‌های جاری، سبک‌های مقابله‌ای، تفسیرهای شناختی ـ هیجانی، رفتارهای قابل مشاهده و واکنش‌های متقابل صورت‌بندی می‌کند.

در این چارچوب، چرخه‌های ناسازگارانه ممکن است از طریق بازخوردهای تقویت‌کننده تداوم یابند؛ در حالی که آگاهی، تنظیم هیجان، مرزبندی، مذاکره و تغییر الگوهای تعاملی می‌توانند شرایط لازم برای بازخوردهای تعدیل‌کننده را فراهم کنند.

بااین‌حال، هیچ‌یک از این فرایندها به‌تنهایی بازسازی رابطه را تضمین نمی‌کنند. همچنین، دوسویه‌بودن تحلیل نباید به معنای تقارن اجباری مسئولیت یا نادیده‌گرفتن خشونت و کنترل اجباری تلقی شود. ایمنی و تناسب مداخله باید پیش از هر تصمیم درباره درمان مشترک ارزیابی شوند.

در نهایت، این چارچوب را می‌توان تلاشی برای توسعه صورت‌بندی طرحواره‌محور در سطح روابط زوجین دانست؛ تلاشی که به‌جای تمرکز انحصاری بر این پرسش که «هر همسر چه طرحواره‌ای دارد؟»، پرسش تکمیلی و مهم‌تری را مطرح می‌کند: «طرحواره‌ها، پاسخ‌های مقابله‌ای و تفسیرهای هر دو همسر چگونه در تعامل با یکدیگر، چرخه‌های رابطه‌ای را شکل می‌دهند، حفظ می‌کنند یا تغییر می‌دهند؟»

پاسخ تجربی به این پرسش می‌تواند در آینده به دقیق‌ترشدن ارزیابی بالینی، طراحی مداخلات متناسب و توسعه نظریه طرحواره‌درمانی در حوزه روابط زوجین کمک کند.

### منابع

منابع زیر بر اساس ارتباط نظری و تجربی با موضوع مقاله انتخاب شده‌اند. آثار نظری بنیادین، پژوهش‌های تجربی زوج‌محور، مطالعات فرایندهای ارتباطی و منابع مربوط به ایمنی در درمان زوجین در این فهرست تفکیک نشده‌اند، اما نقش آن‌ها در متن مقاله متفاوت است.

1\. Arntz, A., Rijkeboer, M., Chan, E., Fassbinder, E., Karaosmanoglu, A., Lee, C. W., Panzeri, M., & سایر همکاران. (2021). Towards a reformulated theory underlying schema therapy: Position paper of an international workgroup. Cognitive Therapy and Research, 45, 1007–1020. [https://doi.org/10.1007/s10608-021-10209-5](https://doi.org/10.1007/s10608-021-10209-5?utm_source=chatgpt.com)

2\. Bradbury, T. N., & Fincham, F. D. (1990). Attributions in marriage: Review and critique. Psychological Bulletin, 107(1), 3–33. [https://doi.org/10.1037/0033-2909.107.1.3](https://doi.org/10.1037/0033-2909.107.1.3?utm_source=chatgpt.com)

3\. Bradbury, T. N., Fincham, F. D., & Beach, S. R. H. (2000). Research on the nature and determinants of marital satisfaction: A decade in review. Journal of Marriage and Family, 62(4), 964–980. [https://doi.org/10.1111/j.1741-3737.2000.00964.x](https://doi.org/10.1111/j.1741-3737.2000.00964.x?utm_source=chatgpt.com)

4\. Fincham, F. D., & Bradbury, T. N. (1993). Marital satisfaction, depression, and attributions: A longitudinal analysis. Journal of Personality and Social Psychology, 64(3), 442–452. [https://doi.org/10.1037/0022-3514.64.3.442](https://doi.org/10.1037/0022-3514.64.3.442?utm_source=chatgpt.com)

5\. Fincham, F. D., Harold, G. T., & Gano-Phillips, S. (2000). The longitudinal association between attributions and marital satisfaction: Direction of effects and role of efficacy expectations. Journal of Family Psychology, 14(2), 267–285. [https://doi.org/10.1037/0893-3200.14.2.267](https://doi.org/10.1037/0893-3200.14.2.267?utm_source=chatgpt.com)

6\. Karney, B. R., & Bradbury, T. N. (1995). The longitudinal course of marital quality and stability: A review of theory, method, and research. Psychological Bulletin, 118(1), 3–34. [https://doi.org/10.1037/0033-2909.118.1.3](https://doi.org/10.1037/0033-2909.118.1.3?utm_source=chatgpt.com)

7\. Keilholtz, B. M., & Spencer, C. M. (2022). Couples therapy and intimate partner violence: Considerations, assessment, and treatment modalities. Practice Innovations, 7(2), 124–137. [https://doi.org/10.1037/pri0000176](https://doi.org/10.1037/pri0000176?utm_source=chatgpt.com)

8\. Kover, L., Szollosi, G. J., Frecska, E., Bugan, A., Berecz, R., & Egerhazi, A. (2024). The association between early maladaptive schemas and romantic relationship satisfaction. Frontiers in Psychology, 15, 1460723. [https://doi.org/10.3389/fpsyg.2024.1460723](https://doi.org/10.3389/fpsyg.2024.1460723?utm_source=chatgpt.com)

9\. Başterzi, M., & Körük, S. (2026). The predictive role of early maladaptive schemas and schema coping styles in explaining dyadic adjustment of couples in romantic relationships. Marriage & Family Review. انتشار آنلاین: ۲۶ اوت ۲۰۲۶. [https://doi.org/10.1080/01494929.2026.2717410](https://doi.org/10.1080/01494929.2026.2717410?utm_source=chatgpt.com)

10\. Schrodt, P., Witt, P. L., & Shimkowski, J. R. (2014). A meta-analytical review of the demand/withdraw pattern of interaction and its associations with individual, relational, and communicative outcomes. Communication Monographs, 81(1), 28–58. [https://doi.org/10.1080/03637751.2013.813632](https://doi.org/10.1080/03637751.2013.813632?utm_source=chatgpt.com)

11\. Simeone-DiFrancesco, C., Roediger, E., & Stevens, B. A. (2015). Schema therapy with couples: A practitioner's guide to healing relationships. Wiley-Blackwell.

12\. Young, J. E., Klosko, J. S., & Weishaar, M. E. (2003). Schema therapy: A practitioner's guide. Guilford Press.

13\. Young, J. E. (1994). Cognitive therapy for personality disorders: A schema-focused approach (Rev. ed.). Professional Resource Press.

### ارزیابی پتانسیل انتشار در مجلات Q1 تا Q4

این ارزیابی درباره تناسب موضوعی و ظرفیت بالقوه مقاله است، نه تضمین پذیرش یا تعیین قطعی رتبه مجله. رتبه چارکی ممکن است با سال انتشار، پایگاه ارزیابی و دسته موضوعی تغییر کند؛ بنابراین باید در زمان ارسال، آخرین وضعیت JCR و Scimago بررسی شود.

### پتانسیل Q1

پتانسیل مشروط و بلندپروازانه

۱. Family Process

از نظر موضوعی، یکی از مناسب‌ترین گزینه‌های سطح بالا است. این مجله مقالات نظری و کاربردی، مبانی فلسفی، پژوهش‌های بالینی و مطالعات مربوط به تعامل زوجین و خانواده را منتشر می‌کند. Wiley Online Library +1

برای افزایش شانس تناسب با این مجله، مقاله باید از چارچوب توصیفی فراتر رود و سهم نظری خود را در ادبیات نظام‌مند روابط زوجین روشن کند. به‌ویژه لازم است مدل پیشنهادی در ارتباط با نظریه‌های سیستم‌های خانواده، مدل آسیب‌پذیری ـ فشار ـ سازگاری و پژوهش‌های دوسویه زوجین با عمق بیشتری تحلیل شود.

۲. Cognitive Therapy and Research

این مجله برای نسخه‌ای مناسب‌تر است که تمرکز آن بر سازوکارهای شناختی ـ هیجانی، فعال‌سازی طرحواره، تفسیر رفتار شریک و رابطه میان طرحواره‌ها و پاسخ‌های مقابله‌ای باشد. با توجه به ماهیت مفهومی مقاله، برای ارسال به این مجله لازم است فرضیه‌های پژوهشی دقیق‌تر، تعریف عملیاتی سازه‌ها و مسیرهای آزمون تجربی تقویت شوند.

### پتانسیل Q2

تناسب موضوعی مناسب‌تر

۳. Journal of Couple & Relationship Therapy

این مجله به‌طور مستقیم به نظریه، پژوهش و مداخله در روابط زوجین می‌پردازد. بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی ناشر، بهترین چارک CiteScore آن در اطلاعات سال ۲۰۲۵ برابر Q2 گزارش شده است. Taylor & Francis Online +1

برای نسخه فعلی، این گزینه از نظر مخاطب و موضوع احتمالاً تناسب بالایی دارد؛ به‌خصوص اگر مقاله با تأکید بر کاربرد بالینی و مسیرهای مداخله تدوین شود.

۴. International Journal of Systemic Therapy

این مجله مقالات مفهومی، پژوهش‌های نظام‌مند و نوآوری‌های نظری در درمان سیستمی را می‌پذیرد. در صورتی که مقاله با تمرکز بیشتر بر چرخه‌های بازخوردی، تعامل دوسویه و جایگاه ساختارهای فردی در نظام رابطه‌ای بازنویسی شود، می‌تواند گزینه‌ای مناسب باشد. Taylor & Francis Online

### پتانسیل Q3 و Q4

در وضعیت فعلی، توصیه نمی‌کنم صرفاً برای قرارگرفتن در یک چارک پایین‌تر، مجله‌ای را به‌عنوان مقصد قطعی معرفی کنیم. مجلات Q3 و Q4 نیز ممکن است گزینه‌های مناسبی باشند، اما انتخاب آن‌ها باید بر اساس دامنه موضوعی، پذیرش مقالات مفهومی، نمایه‌سازی و سیاست‌های روز ناشر انجام شود. پایین‌تر بودن چارک لزوماً به معنای تناسب بیشتر با مقاله نیست.

جمع‌بندی انتشار: مقاله در شکل فعلی از نظر موضوعی ظرفیت ورود به مجلات Q2 را دارد. برای رقابت جدی در Q1، لازم است بخش نوآوری نظری، ارتباط با ادبیات بین‌المللی و برنامه آزمون تجربی تقویت شود. به‌ویژه برای Family Process باید سهم مقاله در نظریه‌پردازی نظام‌مند روابط زوجین از سطح کاربرد طرحواره‌درمانی فراتر رود.

### کامنت کوتاه از منظر داوری همتا

ارزیابی فرضی داور: مقاله به مسئله‌ای مهم در کاربرد طرحواره‌درمانی در روابط زوجین می‌پردازد و نقطه قوت آن، تفکیک ساختارهای درون‌فردی از چرخه‌های تعاملی و توجه مستقل به غربالگری ایمنی است. استفاده از مفاهیم بازخورد تقویت‌کننده و تعدیل‌کننده، امکان تحلیل پویایی رابطه را افزایش داده است. بااین‌حال، چارچوب هنوز به اعتبارسنجی تجربی نیاز دارد و برخی پیوندهای پیشنهادی میان طرحواره‌ها، سبک‌های مقابله‌ای و پیامدهای رابطه‌ای باید به فرضیه‌های عملیاتی دقیق‌تری تبدیل شوند. همچنین، تمایز میان مدل پیشنهادی و شواهد تجربی موجود باید در سراسر مقاله حفظ شود. پیشنهاد داوری: بازنگری اساسی (Major Revision)، با ظرفیت بالقوه انتشار پس از تقویت بنیان نظری و روش‌شناختی.

تنظیم هیجانطرحواره درمانیزوج درمانی
۰
۰
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحی
کارشناسی ارشد مشاوره خانواده و علاقمند به مباحث بین‌رشته‌ای
روانشناسان
روانشناسان
مطالب تخصصی برای مشاوران و روانشناسان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید