
حقیقت این است که مغز ما در پردازش اطلاعات، محدود است و شناخت این محدودیتها در طراحی تجربه کاربری اهمیت بسیار زیادی دارد.
بر اساس یکی از قوانین تجربه کاربری به نام قانون میلر، یک فرد معمولی میتواند فقط 7 (بعلاوه منهای دو) مورد را در حافظه کاری (بخشی از حافظه کوتاه مدت) خود نگه دارد.
قبل از ادامه بحث، بهتر است اول تعریف مختصری از حافظه کاری (Working Memory) داشته باشیم.
حافظه کاری بخشی از حافظه کوتاه مدت است که میتواند حین انجام یک کار دیگر، اطلاعات را برای مدت کوتاهی نگه دارد. اطلاعاتی که در حافظه کاری قرار میگیرند موقتیاند و ممکن است خراب یا جایگزین شوند. اکثر اطلاعاتِ حافظه فعال، در حافظه بلند مدت رمزگذاری نمیشوند.
مواردی که از حافظه کاری استفاده میشود: یادداشتبرداری در کلاس، پیروی از دستورالعملهای چند مرحلهای، به خاطر سپردن یک استدلال متقاعدکننده یا انجام محاسبههای ذهنی
برای استفاده بهینه از حافظه کاری، میتوان استراتژیهای زیر را به کار برد:
چطور از این قانون برای بهبود تجربه کاربر استفاده کنیم؟
یکی از راه حلهای تاثیرگذار، "تکه تکه کردن" اطلاعات است. در زبان انگلیسی به این تکهها "chunk" میگوییم.
اصطلاح "Chunk" در روانشناسی شناختی، واحدهای قابل درک و آشنا هستند که در یک دستهبندی قرار میگیرند و در حافظه فرد ذخیره میشوند.
اصطلاح "Chunk" در زبانشناسی نیز، به مجموعهای از کلمات یا اعداد مرتبط به هم گفته میشود که بتوانند در قالب یک مفهوم، در حافظه ذخیره شوند.
یک مثال بسیار ساده و روزمره، نحوه دسته بندی اعداد روی کارتهای بانکی است که به دستههای چهارتایی تقسیم میشوند تا به خاطر سپاری اعداد سادهتر شود.

در مثالی دیگر، کمپانی slack اطلاعات را طوری دستهبندی کرده است که بار شناختی کاربر کمتر شود.

برای استفاده از قانون میلر سه نکته را در نظر بگیرید:
خیلی عالی میشه اگر شما هم تجربهای در استفاده از قانون میلر دارید، در ادامه به اشتراک بگذارید:) اینطوری ذخیره غنیتری از تجربهها خواهیم داشت.
راستی برای خوندن مقالات بیشتر در مورد UI / UX میتونید ما رو در اینستاگرام @produxlab دنبال کنید.