
وقتی در مورد برنامه نویسی یاد گرفتم، فرآیند فکری اساسی که من هنگام ایجاد یک تابع داشتم، اعتبارسنجی الزامات مربوطه تا رسیدن به نتیجه بود.
چه چیزی را می توان در این رویکرد مشاهده کرد؟
همچنین شامل چند ضد الگو است:
بیایید سعی کنیم کد را با یک نگرش متفاوت بازسازی کنیم.
"برگرداندن زودهنگام" روشی برای نوشتن توابع یا متدها است به طوری که نتیجه مثبت مورد انتظار در انتهای تابع برگردانده می شود و بقیه کد در صورت برآورده نشدن شرایط، اجرا را (با برگرداندن یا پرتاب یک استثنا) خاتمه می دهد.
این با برعکس کردن شروط «if» انجام می شود، انجام اعتبار سنجی لازم، و برگرداندن یا پرتاب یک استثنای مناسب، اتمام اجرای تابع.
چند نکته در اینجا قابل مشاهده است:
هنگام استفاده از نگرش «برگرداندن زودهنگام»، الگوهای طراحی بعدی دنبال میشوند.
جیم شور و مارتین فاولر مفهوم Fail Fast را در سال 2004 ایجاد کردند. این مفهوم اساس قانون «return زودهنگام» است. با شکست سریع، به دلیل تمرکز اولیه در یافتن شرایطی که اجرای کد می تواند پایان یابد، کد قوی تر است. با این رویکرد، یافتن و رفع اشکالات آسان تر است.
یک بند محافظ صرفاً یک چک است («if» معکوس) که فوراً از تابع خارج میشود، چه با عبارت «return» یا یک استثنا. با استفاده از بندهای محافظ، موارد خطای احتمالی شناسایی میشوند و با بازگرداندن یا پرتاب استثنای مناسب، رسیدگی مربوطه انجام میشود.

مسیر شاد برای یک تابع جایی است که هیچ یک از قوانین اعتبارسنجی خطایی ایجاد نمی کند. بنابراین اجازه می دهد تا اجرا با موفقیت تا انتها ادامه یابد و پاسخ (response) مثبت ایجاد شود.
با استفاده از رویکرد «بازگشت زودهنگام»، کد به صورت خطی خوانده می شود، بدین ترتیب مسیر شادی را آشکار می کند. با استفاده از این الگو، نیازی به از دست دادن زمان برای دنبال کردن یک جریان کد برای رسیدن به هدف نیست.
الگوی جست و خیز روشی برای تأیید شرایط خاص با برگرداندن یا پرتاب یک استثنا است. این به ویژه زمانی مفید است که کد اعتبارسنجی پیچیده باشد و بتوان در سناریوهای متعدد از آن استفاده کرد. این الگوی "بازگشت زودهنگام" را تکمیل می کند.
در حالی که رویکرد "بازگشت زودهنگام" دارای نکات مثبتی است، همچنین دارای برخی انتقادات منصفانه است که اکنون آشکار خواهد شد.
یک استدلال این است که یک «return» سادهتر اشکالزدایی میشود، زیرا تنها به اضافه کردن یک نقطه شکست برای گرفتن همه خروجیها از یک تابع نیاز است. و لاگ کردن آن آسان تر است زیرا فقط در انتها به یک گزارش نیاز دارد. این لزوما درست نیست.
با استفاده از رویکرد "بازگشت زودهنگام" می توان استثناها را به درستی پرتاب کرد. اگر دلیل شکست کد واضح باشد، اشکال زدایی بسیار آسان تر است. همچنین میتوان قبل از هر خاتمه یک لاگ اضافه کرد تا توسعهدهنده را بهتر مطلع کند. اگر لازم باشد همه خروجیها لاگ شوند، در صورت وجود چند عبارت بازگشتی، میتوان پس از دریافت مقدار از تابع مربوطه، لاگ کرد.
200 خط کد تابع با عبارات «بازگشت» مختلف که بهطور تصادفی روی آن پاشیده شدهاند، سبک برنامهنویسی خوبی نیست و قابل خواندن نیست. اما درک چنین عملکردی بدون آن بازگشت ها نیز آسان نخواهد بود. الگوی جسور و الگوی استخراج متد باید برای حفظ اندازه تابع در محدوده معقول استفاده شود.
یک دیزاین پترن یک راه حل تکرارپذیر کلی برای یک مشکل رایج در طراحی نرمافزار است. اینها قراردادهایی هستند که توسعه دهندگان در طول زمان پیدا کردند که به آسانی کار آنها کمک می کند و باید در موارد مناسب استفاده شوند. با این حال، برخی از جنبه های برنامه نویسی ذهنی هستند. بیایید به مثال زیر نگاهی بیندازیم:
با این وجود، قابل درک است که چرا کسی از رویکرد اول استفاده می کند. در این مورد، بحث بر سر «روش صحیح» انجام آن، از دست دادن زمان مهم است.
الگوی "بازگشت زودهنگام" یک راه عالی برای جلوگیری از پیچیده شدن توابع است. با این حال، این بدان معنا نیست که می توان آن را هر بار اعمال کرد. گاهی اوقات، در طول منطق پیچیده کسب و کار، وجود برخی «if»های تودرتو اجتناب ناپذیر است، حتی با گزینه استخراج کد به توابع دیگر.
رویکرد بهتر این است که با تیم مربوطه هماهنگ شوید، دانش را با آنها به اشتراک بگذارید، تصمیم بگیرید که در هر مورد از کدام الگوها باید استفاده کرد و اطمینان حاصل کنید که همه افراد هنگام برنامه نویسی ذهنیت مشابهی دارند.
توسعه دهندگان زمان بیشتری را صرف خواندن کد می کنند تا نوشتن آن، بنابراین ارائه یک تجربه مثبت برای همه ضروری است.
ممنون از همراهی تون ?. برای حمایت لطفا ? کنید و به اشتراک بگذارید.
پست بعدی درباره چه الگویی/قانونی باشه؟