
مادر سالها با یک باور زندگی کرده بود:
«اگر درست تربیتش کنم،
اگر بهموقع راهنماییاش کنم،
اگر اشتباههایش را پیش از آنکه جدی شوند ببینم،
آیندهٔ خوبی خواهد داشت.»
و بسیاری چیزها هم خوب پیش رفته بود.
پسرش مسئولیتپذیر بود، درس میخواند، اهل گفتوگو بود و در تصمیمهای مهم، معمولاً به حرف مادر گوش میداد.
از دور، همهچیز شبیه موفقیت بود.
تا یک روز پسر گفت:
«مامان، میخواهم راهی را انتخاب کنم که تو برای من انتخاب نکردهای.»
مادر ساکت ماند.
نگران شد؛
اما نه فقط از اینکه مبادا انتخاب پسرش اشتباه باشد.
چیزی عمیقتر او را ناآرام کرده بود.
اگر این انتخاب واقعاً انتخابِ خودش بود،
پس سالهایی که مادر صرف کرده بود تا «آیندهٔ خوبی» برای او بسازد، چه معنایی داشت؟
پسر ادامه داد:
«میدانم ممکن است اشتباه کنم.
خودم هم مطمئن نیستم این راه درست باشد.
اما میخواهم خودم انتخابش کنم.»
مادر میتوانست مخالفت کند.
میتوانست خطرها را یکییکی برایش برشمارد.
میتوانست بگوید چه چیزی را درست نمیداند.
حتی میتوانست بگوید:
«من با انتخابت موافق نیستم.»
اما میانِ مخالفتکردن و انتخابکردن به جای او، ناگهان فاصلهای دید که پیشتر ندیده بود.
آن شب، مدت زیادی به این فکر کرد:
شاید وظیفهٔ او این نیست که همهٔ راههای اشتباه را از زندگی پسرش حذف کند.
شاید هنوز باید راهنمایی کند،
مرز بگذارد،
هشدار بدهد،
پیامدها را با او بسنجد،
و حتی گاهی محکم بگوید: «نه.»
اما شاید چیزی هم هست که نمیتواند به جای او انجام دهد:
انتخابکردنِ اینکه چه کسی بشود.
این فکر برای مادر آرامشبخش نبود.
برعکس.
او را با نوع دیگری از ناآرامی روبهرو کرد؛
با آیندهای که دیگر نمیتوانست برای پسرش تضمین کند.
پسر هم مطمئن نبود.
راه پیش رو روشن نبود.
انتخاب، آزادیِ ساده و بیهزینهای نبود.
هر دو، برای نخستینبار، در برابر آیندهای ایستاده بودند که پاسخ آمادهای نداشت.
مادر چراغ را خاموش نکرد.
فقط فهمید که چراغ، راه نیست.
میتواند روشن بماند؛
میتواند کنار پسرش بماند؛
میتواند اگر لازم شد بگوید: «این راه را خطرناک میبینم.»
اما قدم بعدی را باید کسی بردارد که قرار است با آن زندگی کند.
آن شب، مادر به پسرش چیزی نگفت.
فقط مدتی کنار او نشست.
و شاید برای نخستینبار، دوستداشتنِ او را نه در تواناییِ ساختنِ آیندهاش،
بلکه در تواناییِ بهرسمیتشناختنِ آیندهای که هنوز نمیشناسد تجربه کرد.
پرسش هنوز باقی بود:
چگونه میتوانم خیرِ تو را بخواهم،
بیآنکه خیرِ تو را به جای تو تعریف کنم؟