
ساعت یازده شب بود.
مادر برای سومین بار درِ اتاق پسر شانزدهسالهاش را باز کرد.
گفت:
«باز هم گوشی دستته؟ فردا مدرسه داری.»
پسر، بدون اینکه سرش را بلند کند، گفت:
«فقط ده دقیقه دیگه.»
مادر عصبانی شد:
«تو اصلاً متوجه نیستی داری با خودت چه کار میکنی. نه درس میخونی، نه با ما حرف میزنی، نه به آیندهات فکر میکنی.»
پسر این بار گوشی را کنار گذاشت و گفت:
«شما فقط میگید من چه کار نکنم.
هیچوقت نپرسید چرا اینجا بودن برام از خونه بودن راحتتره.»
مادر ساکت شد.
برای نخستین بار به اتاق نگاه کرد؛ نه فقط به گوشی.
روی دیوار، چند عکس از دوستانش بود.
کنار تخت، یک گیتار نیمهکاره افتاده بود.
روی میز، دفتر طراحیای بود که ماهها بود ندیده بود.
پسر ادامه داد:
«اونجا حداقل یکی منو میفهمه.
اینجا همه میخوان منو درست کنن.»
مادر نشست.
این بار نگفت: «اینترنت برایت خوب نیست.»
فقط پرسید:
«وقتی اونجایی، چه چیزی پیدا میکنی که اینجا کمتر داری؟»
پسر کمی مکث کرد.
گفت:
«اونجا حس میکنم یکی هستم.»
شاید مسئله، فقط «گوشی» نبود.
شاید نوجوان در حال ساختن روایتی درباره خودش بود؛ درباره اینکه من کیستم، کجا به من تعلق دارد، چه کسی مرا میبیند و چه چیزی به زندگی من معنا میدهد.
گاهی رفتار فرزند، فقط رفتاری نیست که باید متوقف شود؛
پنجرهای است به معنایی که او هنوز نتوانسته با ما در میان بگذارد.
والد بودن همیشه به معنای داشتن پاسخ درست نیست.
گاهی بلوغ والدگری از جایی آغاز میشود که بهجای پرسیدنِ
«چطور وادارت کنم این کار را نکنی؟»
میپرسیم:
«این رفتار برای تو چه معنایی دارد؟»
و شاید مهمتر از آن:
«در دنیایی که برای خودت ساختهای، چه چیزی هست که احساس میکنی در دنیای ما کم است؟»