«آنجا که سقفِ خانه بهجایِ سایهیِ مِهر، آوارِ قضاوت شود، مرغکِ جانِ فرزند، به سرابِ آغوشِ غریبههایی پناه میبرد که نه پروایِ بالهایش را دارند و نه هوایِ پروازش را.»