
«آینده شغلی فرزندمان را نباید صرفاً بر اساس استعداد، هوش، نمرات تحصیلی یا انتخاب رشته او ارزیابی کنیم؛ زیرا توانمندیهای فردی تنها هنگامی به شکوفایی حرفهای تبدیل میشوند که محیط کار، متناسب با ظرفیتهای انسانی او، امکان برخورداری از اختیار، منابع کافی، روابط حمایتگرانه، انتظارات روشن و فرصت رشد را فراهم کند. بنابراین، تربیت برای آینده شغلی، علاوه بر پرورش شایستگیها، مستلزم آمادهسازی فرزند برای شناخت و انتخاب محیطهایی است که امکان ظهور سالم توانمندیهایش را فراهم میکنند.»
«شاید مهمترین میراثی که میتوانیم برای فرزندمان بهجا بگذاریم، تضمین یک شغل پردرآمد یا جایگاهی ممتاز نباشد؛ بلکه پرورش انسانی باشد که تواناییهایش را میشناسد، حق انتخاب خود را به رسمیت میشناسد، مسئولیت تصمیمهایش را میپذیرد و میداند که در هیچ موقعیت حرفهای، سلامت روان و کرامت انسانیاش نباید بهای ضروری موفقیت باشد.»