«کودک برای رشدکردن به انکار خویشتن نیاز ندارد؛ به رابطهای امن نیاز دارد که در آن بتواند از سلطه برچسبها، باورهای محدودکننده و روایتهای سختگیرانه درباره خود فاصله بگیرد، هیجانهایش را بشناسد، مسئولیت رفتارش را بپذیرد و امکانهای تازهای برای بودن و زیستن کشف کند. شاید بلوغ والدگری نیز از همینجا آغاز شود: از فروتنی در برابر پیچیدگی وجود کودک و پذیرفتن اینکه وظیفه ما ساختن انسانی مطابق تصویر ذهنی خودمان نیست؛ بلکه همراهی با انسانی است که حق دارد، در امنیت و مسئولیتپذیری، خویشتنِ در حال شدنش را کشف کند.»
«هنگامی که کودک میگوید «من بیعرضهام»، «هیچکس دوستم ندارد» یا «من همیشه خراب میکنم»، والد نباید این جملات را بهسرعت تأیید یا رد کند؛ بهتر است به او کمک کند میان یک تجربه دشوار و یک حکم کلی درباره هویت خود فاصله بگذارد. به جای «تو بیعرضه نیستی»، میتوان پرسید: «چه اتفاقی افتاد که امروز چنین احساسی درباره خودت پیدا کردی؟ آیا این اتفاق تمام تواناییهای تو را نشان میدهد؟»
«یکی از نشانههای رشد روانشناختی این نیست که کودک دیگر دچار ترس، خشم، حسادت یا تردید نشود؛ بلکه این است که بتواند این تجربهها را بشناسد، بدون آنکه هویت خود را به آنها تقلیل دهد. کودک میتواند خشمگین باشد، بیآنکه خود را انسانی خشمگین بداند؛ شکست بخورد، بیآنکه خود را شکستخورده تعریف کند.»