«گاهی تغییر رفتار کودک از جایی آغاز میشود که والد، بهجای پرسیدن «چطور او را تغییر دهم؟»، از خود میپرسد: «من در این رابطه چه چیزی را میتوانم تغییر دهم؟»
«کودک ابتدا جهانِ خود را در افقِ دیگری میآموزد؛ بلوغ آنجاست که دیگری بتواند از راهبرِ مسیر به همراهِ راه بدل شود.»
«والدِ بالغ نه کسی است که همیشه آینه باشد، نه کسی که همیشه نقشه را در دست بگیرد؛ او میداند چه زمانی باید کودک را تنظیم کند، چه زمانی همراهش شود و چه زمانی نقشه را به خودِ او بسپارد.»
«رابطهای که در آن هیجان دیده میشود، مرزها قابلپیشبینیاند و مسئولیت متناسب با رشد واگذار میشود، فقط به همکاری بیشتر کمک نمیکند؛ میتواند بخشی از زیرساخت سلامت روانی و تابآوری کودک باشد.»
«در پس بسیاری از تعارضهای والد ـ کودک، مسئله فقط «رفتار مشکلزا» نیست؛ گاهی چرخهای شکل گرفته است که در آن اضطراب والد به کنترل بیشتر، و کنترل بیشتر به مقاومت بیشتر کودک میانجامد.»
«هدف تربیت، صرفاً ایجاد رفتار مطلوب نیست؛ ایجاد تدریجیِ ظرفیتِ هدفگذاری، خودتنظیمی و مشارکت در تصمیمگیری است.»
«اخلاقِ فرزندپروری فقط در تعیین مرزها نیست؛ در این نیز هست که بدانیم چه زمانی حق داریم راه را نشان دهیم و چه زمانی باید حقِ انتخاب و مسئولیت را به کودک بازگردانیم.»