
۱. «قطعیتِ زودهنگام، گاهی فروپاشیِ زودرسِ یک جهانِ ممکن است.»
۲. «اگر فهمِ ما از سنت تغییر میکند،
شاید فرزندپروری نیز انتقالِ یک پاسخِ قدیمی به پرسشِ جدید نباشد؛
بلکه فهمِ دوبارهٔ معنا در جهانِ تازهٔ کودک باشد.»
۳. «شاید تربیتِ معنویِ کودک یعنی نه تحویل دادنِ پاسخها،
بلکه آموختنِ هنرِ پرسیدن، تفسیر کردن و دوباره اندیشیدن.»
۴. «وقتی کودک دیگر جهان را با روایتِ ما بدیهی نمییابد،
والد میتواند بهجای نگهبانِ پاسخها بودن،
همراهِ کودک در جستوجوی معنا باشد.»
۵. «فرزند را در یک پاسخِ قطعی محبوس نکن؛
پیش از انتخاب، بگذار جهانِ امکانها گشوده بماند.
قطعیتِ زودهنگام، گاهی فروپاشیِ زودرسِ یک جهانِ ممکن است.»
۶. «معنا، پیش از آنکه به کودک گفته شود،
در شیوهٔ دیدنِ ما شکل میگیرد.
ما فقط کودک را نمیبینیم؛ با دیدنِ او، در شکلگیریِ او مشارکت میکنیم.»
۷. «شاید یک راهِ واحد برای زیستن وجود نداشته باشد.
کارِ والد کشیدنِ یک نقشهٔ اجباری برای تمامِ عمر نیست؛
پرورشِ انسانی است که بتواند نقشهٔ خود را بفهمد، نقد کند و بازترسیم کند.»
۸. «ارزشی که فقط آموخته شده، هنوز به معنای زیسته تبدیل نشده است.
خانواده، باید جایی باشد برای تجربه کردنِ معنا؛
نه فقط آموختنِ دستورهای آن.»
۹. «در جهانی که روایتهای قدیمی دیگر همهچیز را توضیح نمیدهند،
شاید وظیفهٔ والد دادنِ یک پاسخِ نهایی نباشد؛
بلکه حفظِ امکانِ پرسیدن باشد.»
۱۰. «ما فقط کودک را نمیبینیم؛ با دیدنِ او، در شکلگیریِ او مشارکت میکنیم.»
۱۱. «آنچه به فرزند میسپاریم، لزوماً خودِ حقیقت نیست؛ فهمِ ما از حقیقت است.»