
هیچکدام از ما از خطای 404 خاطره خوشی نداریم. 503 هم عادی نیست. اما این عددها چه معنایی دارند؟ کدهای HTTP را سرور به صفحه سایت اضافه میکند. این کدها بخشی از صفحه وب نیستند و در واقع پیامهای سرور هستند. سرور از کدهای HTTP استفاده میکند تا چگونگی درخواستهای شما را برای دسترسی به یک صفحه وب خاص نشان دهد.
هرگاه مرورگر را باز میکنید و وبسایتی را جستجو میکنید، از مرورگر شما، درخواستی به سمت سرور ارسال میشود. سپس سرور پاسخ را در قالب یک کد وضعیت به مرورگر شما میفرستد. البته معمولا کاربران این کدها را نمیبینند اما آنها نشانهای از وضعیت سرور و سایت هستند.
کدهای HTTP را سرور به صفحه سایت اضافه می کند. این کدها بخشی از صفحه وب نیستند و در واقع پیام های سرور هستند. سرور از کدهای HTTP استفاده می کند تا چگونگی درخواست های شما را برای دسترسی به یک صفحه وب خاص نشان دهد.
کدهای وضعیت، در حوزه سئو اهمیت بالایی دارند در حدی که اگر یک وبسایت بهطور مستمر کدهای وضعیتی حاکی از خارج از دسترس بودن را برای کاربر ارسال کند، رتبه آن به شدت در نتایج گوگل افت خواهد کرد. اما هر کدام از کدهای وضعیت HTTP به چه معنا هستند؟
به طور کلی کدهای وضعیت HTTP به 5 دسته تقسیم میشوند و هر یک نشانهای برای یک موضوع خاص هستند. این 5 دسته عبارتند از:
هریک از دستهبندیهای بالا، خودشان شامل چندین کد هستند. در ادامه ببینیم هر کدام چه معنایی دارند.
این کد نشان میدهد سرور درخواست مرورگر را دریافت کرده است. این کد بهویژه وقتی که درخواستهای زیادی به سرور ارسال میشود، اهمیت پیدا میکند.
کد 101 نشان میدهد که سرور تعویض پروتکل را منطقی و مفید ارزیابی کرده است.
ممکن است درخواستهای متعددی از سمت مرورگر به سرور ارسال شود و این درخواستها نیاز به پردازش جداگانه داشته باشند. کد 102 در حال پردازش بودن درخواستها را نشان میدهد.
کد 200 نشان میدهد که درخواست یا عملیات مورد نظر بهطور کامل و با موفقیت توسط سرور انجام شده است.
این کد حاکی از درخواست موفق و ایجاد یک منبع جدید در سرور است.
این کد به معنای پذیرفته شدن درخواست کاربر است درحالیکه پردازش آن هنوز کامل نشده. بنابراین پس از پایان پردازش ممکن است درخواست اجرا یا رد شود.
معنای کد 203 پاسخ موفقیتآمیز سرور به کاربر است اما اطلاعات ارسالی از یک منبع نامعتبر بوده که اطلاعات آن مورد تائید نیست.
این کد مربوط به پاسخی از سرور است که محتوای خاصی ندارد. به این معنا که آدرس درخواستی هیچ تغییری از آخرین درخواست تاکنون نداشته و صفحه به همان صورت قبلی نمایش داده میشود.
هنگامیکه اطلاعات ارسالی سمت کاربر مجددا تنظیم میشوند، کد 205 کاربرد دارد. از این کد معمولا برای پاک کردن اطلاعات وب استفاده میشود.
ارسال این کد از سمت سرور نشان میدهد که به بخشی از درخواست بهصورت جزئی پاسخ داده شده است.
این کد برای زمانی است که سرور چند منبع مختلف را در پاسخ به درخواست پیشنهاد میدهد. در این وضعیت، مرورگر بهصورت خودکار یکی منبع را انتخاب میکند.
یکی از مهمترین کدهای HTTP بهویژه در سئو، کد 301 است. این کد نشان میدهد که یک آدرس بهصورت دائمی به آدرس دیگری منتقل شده است.
این کد نشان میدهد که منبع درخواستی بهصورت موقت به آدرس دیگری منتقل شده است. در این شرایط منبع اصلی همچنان در دسترس و معتبر است اما فعلا به آدرس دیگری منتقل شده است.
در کد 303 بر روی متد GET تاکید میشود و آدرس باید از طریق متد GET درخواست شود.
هنگامیکه مرورگر آخرین تغییرات منبع را از سرور فراخوانی کند و در منبع مورد نظر تغییری اتفاق نیفتاده باشد، سرور کد 304 را ارسال میکند.
این کد زمانی ارسال میشود که برای دسترسی به منبع نیاز به پروکسی باشد. البته برخی از مرورگرها از این قابلیت پشتیبانی نمیکنند.
این کد برای درخواست تغییر پروکسی است که اکنون کاربردی ندارد.
این کد هم مانند کد 302 و 303 است با این تفاوت که خودکار نیست و نیاز به تایید کاربر دارد.
این کد نشاندهنده این است که درخواست برای کاربر مفهوم نباشد و به همین دلیل امکان پردازش وجود ندارد.
کد 401، دسترسی غیر مجاز است و درخواست نیاز به تایید برای دریافت مجوزهای دسترسی دارد. به همین دلیل سرور از کاربر میخواهد تا اعتبارش را اثبات کند.
این کد هم زیاد استفاده نمیشود اما کاربرد آن زمانی است که حسابهای کاربری نیاز به پرداخت دارند.
زمانیکه دسترسی به منبعی برای همه کاربران محدود شده باشد، این کد کاربرد دارد. تفاوت این کد با کد 401 در این است که حتی با ورود اطلاعات کاربری هم امکان دسترسی وجود ندارد و دسترسی از طریق مدیران سایت محدود میشود.
این کد نشان میدهد که منبع موجود نیست و یا حذف شده است. با این حال این احتمال نیز هست که باز هم در دسترس قرار گیرد.
زمانیکه متد استفاده شده کاربر برای درخواست منبع از سرور مجاز نیست، این کد کاربرد دارد.
برخی از سرورها به دلایل امنیتی از پذیرش برخی از درخواستها خودداری میکنند. در چنین مواقعی کد 406 کاربرد دارد.
کد 500 خطای داخلی در سرور را نشان میدهد که ممکن است ناشی از عوامل نرمافزاری، سختافزاری و یا بهروزرسانی باشد.
کد 501 زمانی ارسال میشود که امکان پردازش درخواست توسط سرور وجود ندارد.
علت ارسال کد 502، عدم دریافت پاسخ از سرورهای بالادست است. در این وضعیت دروازه میانجی، بین سرور اصلی و واسط کاربری قرار دارد که قادر به تکمیل فرایند نیست. اما اغلب با تلاش مجدد کاربر، مشکل رفع خواهد شد.
این کد به دلیل عدم امکان دسترسی به سرور به دلیل ترافیک بالا و یا بهروزرسانی اتفاق میافتد که اغلب موقتی است.
زمانیکه سرور به عنوان یک دروازه میانجی امکان دریافت پاسخ از سرور را در حداکثر زمان مجاز ندارد.
کد 505 نشان میدهد که نسخه HTTP پشتیبانی نمیشود.
در مجموع هریک از این کدها نشانهای از وضعیت سایت یا سرور هستند. گاهی همه چیز خوب پیش میرود کدی برای ما نمایش داده نمیشود و گاهی هم یک جای ماجرا ایراد دارد! در چنین مواقعی، این کدها هستند که با ما حرف میزنند. با این کدها تکلیف ما هم روشن میشود که آیا به تلاش خود ادامه دهیم، مدتی صبر کنیم یا کلا بیخیال شویم!