
حتما با این ضرب المثل آشنایید. در گذشته که نه یخچالی بود و دانش امروزی برای نگهداری از موادغذایی، از نمک استفاده فراوانی میشد. بعنوان مثال گوشت را نمک اندود و از سقف خانه آویزان میکردند. اینگونه تا مدت زیادی از فاسد شدن آن جلوگیری میشد.
رهبری در هر سطحی چه در اجتماع کوچکی مانند خانواده، چه در سازمان یا نهاد بزرگتری مانند کشور، اهمیت و تاثیر خود را در مواقع بحرانی نشان میدهد. اما اگر این وظیفه در حساس ترین زمان، با کاستی و بحران همراه شود، چه باید کرد؟
قبل از اینکه کرونایی باشد، رهبران جهان بیشتر مشغول رسیدگی به امور اقتصادی و سیاسی کشورشان بودند. میزان کسری بودجه هایشان را بررسی میکردند و گاهی در امور کشورهای دیگر سرک میکشیدند! اما وقتی کرونا آمد بازی عوض شد. مسئله بقا و سلامت، بیشتر از گذشته اهمیت پیدا کرد. همچنین باید جامعه و اقتصادی کرونازده را هدایت میکردند!
این بحران در سطوح پایینتر یعنی جاهایی مانند سازمانها، تیمها و خانواده با مشکلات خاص خود ادامه یافت. مسئله کوتاه مدت سلامتی یا بقا و مسئله بلند مدت اقتصاد بود.
رهبری در هر سطحی با توجه به وظایف مربوط به خود، نقشی مانند یک مربی را ایفا میکند. مربیای که مسوولیتهایی نسبت به تیمش دارد. اساسا تفاوت یک رهبر و مدیر در همین است. مربی چشم انداز را ترسیم میکند، ریسکش را میپذیرد، انگیزه میدهد و همراه تیمش میجنگد! حال این تیم دچار بحرانها و مشکلاتی میشود. اینجاست که عیار مربیان را میتوان سنجید!
مدیریت بحران کار چندان آسانی نیست. برای همین رهبری در هر سطحی که هست، باید کارآزموده باشد.
شرایط بحرانی لحظه به لحظه تغییر میکند، اطلاعات ابتدایی ناقص است و آینده نامشخصتر از همیشه و اگر تمرکز و سرعت عمل نباشد، سازمان بحران زده وارد فاز تشنج و از هم گسیختگی میشود.
یک قدم جلوتر از تغییرات بودن از ویژگی های یک رهبر خوب است. البته که کار آسانی نیست! این مهم است که رهبران از آنچه نمیدانند نترسند و در راه حل مشکلات قدم بردارند.
ممکن است که مجبور شوند همه چیز را از اول بچینند و در نهایت شرایط را به کنترل خود درآورند. مهم این است که مسیر را پیدا کرده و تیم را هدایت کنند. هرچند باید نسبت به نواقص راه و جهتگیری های درست هوشیار باشند.
رهبر خوب کسی نیست که به تنهایی تصمیم بگیرد و کارها را پیش ببرد. رهبر خوب میداند که چطور ابتدا خود بازیکن تیمی باشد و سپس یک تیم همدل را بیافریند. در شرایط بحران، انسجام، آگاهی و بازیابی قوای تیم جزو حیاتی ترین امور برای کنترل شرایط است.
عامل زمان همواره علیه رهبران و تیم مدیریتی تحت رهبری آنان است. هرچه بیشتر تعلل کنند و راههای اشتباه بیشتری را بازگردند، زمان بیشتری از دست میرود و در نتیجه عواقب دردناک تری خواهند داشت. حال آن عواقب میتواند جان انسانها باشد، ورشکستگی اقتصادی باشد یا از هم پاشیدگی یک نهاد اجتماعی!