
سروش پلاس
اطلاعاتی مثل آمار سال ۱۴۰۴ (تعداد کاربران، پیامها، استوریها، پستچین)، معرفی نسخه پرو و معرفی نسخه iOS از این سایت برداشته شده است
زومیت
مصاحبههای مدیرعامل سروش پلاس درباره حریم خصوصی، نظارت پیشینی و افت کاربران پس از اتصال اینترنت، از این سایت برداشته شده است
سروش پلاس یکی از پیامرسانهای داخلی ایران است که در سالهای اخیر مسیر متفاوتی را نسبت به سایر رقبا طی کرده است؛ مسیری که آن را از یک پروژه وابسته به صداوسیما به یک پلتفرم نسبتاً خصوصی و چندمنظوره تبدیل کرده است.
داستان سروش پلاس از جایی شروع میشود که پیامرسان «سروش» به صداوسیما تعلق داشت. در اسفند ۱۳۹۷، شرکت «ستاک هوشمند شریف» سروش پلاس را با یک package name جداگانه وارد بازار کرد . مدیرعامل سروش پلاس در این باره توضیح میدهد: «صداوسیما علاقهای به ادامه سرمایهگذاری روی پیامرسانها نشان نداد و شریک خصوصی صداوسیما علاقه داشت که خودش ادامه دهد و سپس با یک محصول جدید وارد بازارها شد» .
این یعنی سروش پلاس اگرچه ریشه در نهاد دولتی دارد، اما امروز بهعنوان یک شرکت خصوصی فعالیت میکند و هزینههای آن از طریق سرمایهگذاری خصوصی تأمین میشود.
سروش پلاس دیگر فقط یک اپلیکیشن پیامرسان نیست. این پلتفرم امروز سرویسهای متنوعی ارائه میدهد: ارسال فایل تا حجم ۵۰۰ مگابایت، فضای ابری رایگان برای ذخیرهسازی، تماس صوتی و تصویری رایگان، و گروههایی با ظرفیت ۵۰۰ نفر .
اما بخش محتوایی آن قابل توجهتر است. سرویس «پستچین» (شبیه به اکسپلور اینستاگرام) در سال ۱۴۰۴ بیش از ۹.۸ میلیون کاربر فعال داشته و محتوای آن بیش از ۱۰ میلیارد بار دیده شده است . این یعنی سروش پلاس در حال تبدیل شدن به یک پلتفرم محتوایی است، نه صرفاً یک ابزار ارتباطی.
سرویسهای دیگری مثل تماشای فیلم و سریال آنلاین، پخش زنده شبکههای سیما، و «ببینو» (تماشای ویدیوهای یوتیوب بدون نیاز به فیلترشکن) نیز بخشی از اکوسیستم سروش پلاس هستند .
سروش پلاس در مرداد ۱۴۰۴ نسخه «پرو» را معرفی کرد. این نسخه برای کاربران حرفهای و ادمینهای کانالها طراحی شده و امکاناتی مثل حذف تبلیغات، افزایش حجم آپلود به ۱ گیگابایت، نشان اختصاصی کنار نام، و امکان اضافه کردن تا ۴ حساب کاربری را ارائه میدهد .
علاوه بر این، تبلیغات درونکانالی و «پین» (تبلیغات سنجاقشده) بخش دیگری از مدل درآمدی این پلتفرم را تشکیل میدهند. در سال ۱۴۰۴، تبلیغات پین بیش از ۱۶ میلیارد بازدید داشته است .
یکی از حساسترین موضوعات درباره پیامرسانهای داخلی، مسئله نظارت و حریم خصوصی است. امین شریفی، مدیرعامل سروش پلاس، در این باره موضع صریحی گرفته است:
«هیچ نظارت پیشینی روی پیامها و تماسهای کاربران در پیامرسانهای داخلی وجود ندارد. دسترسی به اطلاعات کاربران فقط در چارچوب قانون و با حکم قضاییِ موردی انجام میشود؛ آن هم در پروندههایی مثل کلاهبرداری، فیشینگ یا مزاحمت.»
او تأکید کرده که «پایش کلمات از طریق هوش مصنوعی را هم نداریم» و «این تصور که یک نفر نشسته و همه پیامهای مردم را میخواند اصلاً درست نیست» . با این حال، او پذیرفته که در صورت وجود حکم قضایی، پیامرسانها موظف به ارائه اطلاعات هستند و این موضوع را «فراقانونی» نمیداند .
سروش پلاس نیز مثل هر پلتفرم دیگری از انتقادها در امان نبوده است. برخی کاربران در گزارشهای مردمی به مسئله محتوای نامناسب در بخشهای ویدیویی و کانالهای این پلتفرم اشاره کردهاند . این انتقادها نشان میدهد مدیریت محتوا در پلتفرمی که هم پیامرسان است و هم میزبان ویدیو، چالش پیچیدهای است.
از سوی دیگر، نظرات کاربران در مایکت نیز مشکلاتی مثل مصرف بالای اینترنت و محدودیتهای مربوط به حذف و ساخت مجدد اکانت را نشان میدهد .
سروش پلاس را میتوان نمونهای از یک پیامرسان داخلی دانست که مسیر «خصوصیسازی» را انتخاب کرده است. این پلتفرم با فاصله گرفتن از صداوسیما، سرمایهگذاری بخش خصوصی را جذب کرده و امروز با ۲۰ میلیون کاربر فعال ماهانه، به یک اکوسیستم چندمنظوره تبدیل شده است.
آنچه سروش پلاس را از برخی رقبا متمایز میکند، ترکیب پیامرسانی با محتوا (پستچین)، سرگرمی (فیلم و سریال) و خدمات ابری است. اما چالش اصلی آن، رقابت با ایتا و روبیکا در جذب کاربر، و مدیریت محتوای گسترده در پلتفرمی است که همزمان نقش پیامرسان و شبکه اجتماعی را ایفا میکند.