ویرگول
ورودثبت نام
امید نکوزادهhttps://t.me/nekouzadehomid
امید نکوزادهhttps://t.me/nekouzadehomidکارشناس دامپروری ، نویسنده،شاعر [email protected]
امید نکوزادهhttps://t.me/nekouzadehomid
امید نکوزادهhttps://t.me/nekouzadehomid
خواندن ۱۴ دقیقه·۱ ماه پیش

بیماری یون در گاوهای شیری: علائم، شناسایی، پیشگیری، درمان و کنترل

امید نکوزاده

Oct 13, 2026 · @Omid Nekouzadeh

بیماری یون (پاراتوبرکلوزیس) درمان‌ناپذیر است و کنترل آن در گاو شیری تنها با ترکیب بهداشت زایشگاه و گوساله‌پروری، آزمایش‌های هدفمند و حذف دام‌های دفع‌کننده ممکن می‌شود؛ تجربه هلند، کانادا، آمریکا و استرالیا در مرورهای ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ نشان می‌دهد برنامه‌های بلندمدت و حمایت‌شده نتیجه می‌دهند.

مقدمه: چرا بیماری یون مهم است؟

بیماری یون (Johne's disease) یا پاراتوبرکلوزیس، یک التهاب مزمن و پیشرونده روده است که باکتری Mycobacterium avium subsp. paratuberculosis (به‌اختصار MAP) ایجاد می‌کند. نخستین‌بار دامپزشک آلمانی، هاینریش یون، آن را در سال ۱۸۹۵ شرح داد و نام او بر بیماری مانده است [3]. این بیماری درمان‌پذیر نیست و در آمریکا واکسن تجاری برای گاو در دسترس نیست [3].

دشواری اصلی، «اثر کوه یخ» است. در یک گله معمولی، به‌ازای هر گاو با علائم پیشرفته، ۱۵ تا ۲۵ دام دیگر آلوده‌اند و هنوز بیماری را نشان نمی‌دهند [9]. بسیاری از دام‌های آلوده پیش از رسیدن به مرحله اسهال مزمن، با عنوان‌هایی مانند ورم پستان، تولید پایین یا مشکل تولیدمثل حذف می‌شوند و گله‌دار هرگز متوجه آلودگی نمی‌شود [3].

در سطح جهان، برنامه‌های کنترل در دست‌کم ۲۲ کشور تدوین شده‌اند [2]. با این حال تنها نروژ و سوئد را می‌توان عملاً عاری از بیماری دانست؛ نروژ از سال ۲۰۱۶ مورد مثبتی نداشته است [2]. مرور سال ۲۰۲۵ نشان می‌دهد کم‌موفقیتی بیشتر برنامه‌ها تا حدی به این برمی‌گردد که گوساله‌ها و تلیسه‌ها از آزمایش‌ها کنار گذاشته شده‌اند [1].

این مقاله بر پایه منابع دانشگاهی ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ و تجربه آمریکا، هلند، کانادا و استرالیا، علائم، تشخیص، پیشگیری، درمان و کنترل بیماری را در گاو شیری مرور می‌کند. شماره‌های داخل کروشه به فهرست منابع در پایان مقاله ارجاع می‌دهند.

عامل بیماری و راه‌های انتقال

مسیر اصلی انتقال، مدفوعی ـ دهانی است: گوساله با خوردن آغوز، شیر، آب، خوراک یا مدفوع آلوده مبتلا می‌شود. انتقال از مادر به جنین در رحم نیز رخ می‌دهد [3]. گوساله‌ها در روزهای نخست زندگی (تا حدود ۳۰ روزگی، به‌ویژه ۲۴ ساعت اول که روده هنوز باز است) آسیب‌پذیرترند؛ پس از آن، آلودگی به مقدار باکتری وابسته می‌شود [3]. گاو تا دست‌کم یک سالگی نسبت به MAP بسیار حساس می‌ماند [1].

مهم‌ترین نکات درباره انتقال:

•        دفع و پایداری باکتری: دام آلوده با بالا رفتن سن، باکتری بیشتری در مدفوع دفع می‌کند. MAP تا حدود ۱۸ ماه در خاک یا کود زنده می‌ماند و در مناطق پست و مرطوب ممکن است بیش از یک سال دوام آورد [3].

•        انتقال داخل رحمی: ۴ تا ۱۵ درصد گوساله‌های مادران آلوده در رحم مبتلا می‌شوند [1]. اگر مادر علائم بالینی داشته باشد، این احتمال حدود ۲۰ درصد برآورد شده است [3].

•        انتقال گوساله به گوساله: مرور ۲۰۲۵ نشان می‌دهد هر گوساله آلوده در جایگاه گروهی به‌طور میانگین یک تا سه هم‌اتاقی سالم را آلوده می‌کند [1]. در مطالعات میدانی، حدود ۲ درصد جوان‌دام‌ها در هر لحظه باکتری دفع می‌کنند [1]. به همین دلیل، تنها حذف گاوهای بالغ مثبت برای قطع زنجیره کافی نیست.

•        آلودگی مداوم محیط: در گله‌های آلوده، ذرات معلق حاوی MAP می‌توانند گوساله‌ها را حتی در جایگاه تمیز در معرض دوزهای پایین و مکرر قرار دهند؛ برنامه‌های بهداشتی فعلی این نکته را کمتر در نظر می‌گیرند [1].

•        رفتارهای پرخطر مزرعه: مرور سال ۲۰۲۵ انجمن سلامت دام ایرلند چند عادت رایج را عامل انتشار پنهان می‌داند: تجمیع آغوز یا شیر چند گاو، مشترک بودن جایگاه گاو بالغ و گوساله، درمان گاو بیمار نزدیک جایگاه گوساله‌ها و پخش کود گاو بالغ روی چراگاه یا مرتع جوان‌دام [8].

مراحل و علائم بالینی

فاصله میان آلودگی و بروز علائم معمولاً ۲ تا ۵ سال است، برخلاف بیشتر بیماری‌های عفونی که ظرف چند روز علامت می‌دهند [3]. بیماری به‌طور سنتی در چهار مرحله توصیف می‌شود و گاو شیری معمول

بین ۲ تا ۵ سالگی علائم بالینی نشان می‌دهد؛ البته موارد زودتر (از ۱۰ ماهگی) و دیرتر (۱۰ تا ۱۵ سالگی) هم گزارش شده است [3].

 

 

گاو لاغر و ضعیف

اسهال آبکی شدید، لاغری شدید، ورم زیر فک (bottle jaw)؛ اغلب لاشه برای مصرف انسانی پذیرفته نمی‌شود [3][9]

نشانه‌های شاخص گاو بالینی عبارت‌اند از:

•        لاغری پیشرونده با اشتهای معمولاً حفظ‌شده و بدون تب [3]؛

•        اسهال آبکی که به‌صورت «لوله‌ای» (pipestream) توصیف می‌شود، ابتدا متناوب و بعد دائمی [3]؛

•        افت تولید شیر؛ این علامت در گاو شیری از نخستین نشانه‌هاست [15]؛

•        در مراحل پایانی، از دست رفتن پروتئین از راه روده و بروز ورم زیر فک [3].

اسهال مزمن و لاغری در یک گاو بالغ همیشه به‌معنای بیماری یون نیست و علل دیگر (انگل‌ها، سایر عفونت‌ها، مشکلات تغذیه‌ای) باید توسط دامپزشک و با آزمایش افتراق داده شوند. گاو با علائم بالینی، حتی با یک آزمون منفی هم مشکوک تلقی می‌شود؛ چون آزمون منفی در این بیماری نشانه سلامت قطعی نیست [3].

زیان اقتصادی و ملاحظات بهداشت عمومی

زیان بیماری یون فقط به گاوهای بالینی محدود نیست. مرور فراگیر سال ۲۰۲۴ (۶۷ مقاله و ۳۴ شاخص تولیدی) نشان داد گاو آلوده به‌طور میانه حدود ۴۵۲ کیلوگرم شیر کمتر در هر دوره شیردهی تولید می‌کند (۴۰۵ کیلوگرم در داده‌های مدل‌شده). مقدار پروتئین و چربی شیر نیز به‌طور میانه حدود ۱۴ و ۱۳ کیلوگرم در دوره کاهش می‌یابد. بزرگی این کاهش به نوع آزمون، مرحله بیماری و شماره زایش بستگی دارد [4]. همین مرور، کاهش وزن لاشه، افت باروری، تغییر کیفیت شیر (مانند افزایش شمارش سلول‌های بدنی) و افزایش حساسیت به بیماری‌های مزمن دیگر را از پیامدهای دیگر آلودگی برمی‌شمارد [4]. مطالعه موردی آلمانی ۲۰۲۴ هم افت معنی‌دار شیر ۳۰۵ روزه (تصحیح‌شده برای چربی) را در گاوهای مثبت تأیید کرد [5].

برآوردهای سطح گله هم همین تصویر را نشان می‌دهند. بر اساس مطالعه‌ای بین‌المللی که انجمن سلامت دام ایرلند در ۲۰۲۵ به آن استناد کرد، حدود یک درصد از درآمد ناخالص شیر در گله‌های آلوده هر سال از دست می‌رود و این زیان با افزایش سطح آلودگی در گله بیشتر می‌شود [7]. در کانادا، به‌ازای هر گاو در گله آلوده، زیان سالانه حدود ۴۷ دلار کانادا گزارش شده است؛ حدود ۶۸ درصد آن ناشی از افت شیر، ۲۲ درصد حذف زودهنگام و ۱۰ درصد کاهش ارزش کشتار است [22]. کاهش سهم دام‌های آلوده از ۱۵ به ۵ درصد، هزینه هر گاو را حدود ۳۴ دلار پایین می‌آورد [22]. مطالعه‌ای دیگر در کانادا، با فرض شیوع ۱۲٫۵ درصد درون گله و نصف شدن آن طی ۱۰ سال، ارزش سالانه کنترل را حدود ۲۸ دلار کانادا به‌ازای هر گاو برآورد کرد؛ برای گله‌های با شیوع بالای ۲۰ درصد این رقم از ۹۰ دلار فراتر رفت [17].

درباره سلامت عمومی، شواهد قطعی نیست. MAP از دیرباز با بیماری کرون در انسان مرتبط دانسته شده است. فراتحلیل ۱۲۸ مقاله ارتباط آماری مثبتی با بیماری کرون نشان داد (نسبت شانس ۴٫۲۶ تا ۸٫۴۴)، ولی نویسندگان نتیجه گرفتند شواهد هنوز برای برآورد اثر واقعی بر سلامت عمومی کافی نیست [14]. مرور ۲۰۲۴ برنامه‌های کنترل نیز می‌گوید نقش MAP در بیماری انسانی نامشخص است و در بسیاری از برنامه‌ها همین نگرانی محرک اصلی بوده، اما برای ترغیب دامدار به اقدام بلندمدت به‌تنهایی کافی نیست؛ منافع اقتصادی مستقیم مزرعه باید روشن شود [2]. بنابراین، صرف‌نظر از نتیجه نهایی بحث کرون، کاهش بار باکتری در خود گله، به‌ویژه برای گوساله‌ها، هم از نظر اقتصادی و هم از نظر رفاه دام توجیه دارد. پاستوریزاسیون آغوز نیز هرچند خطر آلودگی گوساله را معنی‌دار کم می‌کند، همه باکتری‌ها را از بین نمی‌برد [1].

شناسایی و تشخیص

مرور ۲۰۲۶ دانشگاه‌های نیوزیلند تأکید می‌کند که با وجود دردسترس بودن الایزا و PCR مدفوع، هیچ آزمونی به «استاندارد طلایی» نزدیک نیست [13]. دلیل آن زیست‌شناسی بیماری است: دفع باکتری در مراحل اولیه متناوب و کم است و پاسخ آنتی‌بادی دیر ظاهر می‌شود. در گاو بالغ بدون علامت، حساسیت الایزای سرم یا شیر بین ۷ تا ۳۹ درصد و حساسیت کشت مدفوع بین ۲۳ تا ۲۹ درصد گزارش شده است [1]. بر همین پایه، دامپزشکان آمریکایی به‌ازای هر گاو بالینی، ۱۵ تا ۲۵ دام آلوده را محتمل می‌دانند [9].

 

 

 

 

 

چند یافته مرتبط با شناسایی در منابع اخیر:

•        نمونه محیطی برای گله: در مطالعات آلمانی، حساسیت سطح گله با PCR نمونه‌های ترکیبی ۱:۵ (۸۰ گاو از ۳۰۰) و شیوع دفع‌کننده ۲ درصد حدود ۷۸ درصد بود. تکرار هفت‌بار ماهانه نمونه محیطی با کشت و PCR، حساسیت تجمعی گله را برای شیوع ≥۲ درصد به ۹۵ درصد رساند [2].

•        برآورد منطقه‌ای: در کانادا، با شش نمونه محیطی برای هر مزرعه، شیوع حقیقی در گله‌ها بسته به منطقه بین ۲۴ تا ۶۶ درصد برآورد شد. در انتاریو، الایزای شیر مخزن ۵۲ درصد گله‌ها را کم‌خطر، ۴۰ درصد را متوسط و ۶ درصد را پرخطر دسته‌بندی کرد [2].

•        تفسیر عدد الایزا: داده‌های هلند نشان می‌دهد در تلیسه‌هایی که نخستین الایزای شیرشان S/P ≤ ۰٫۲۰ بود، احتمال بالا رفتن S/P به ≥ ۱ طی دو سال ۲ درصد بود. این احتمال برای محدوده‌های ۰٫۲۰ تا ۰٫۴۰، ۰٫۴۰ تا ۰٫۶۰، ۰٫۶۰ تا ۰٫۸۰ و ۰٫۸۰ تا ۱ به‌ترتیب ۸، ۱۶، ۱۸ و ۵۱ درصد بود. در بریتانیا، دو نتیجه با S/P ≥ ۰٫۶ یا یک نتیجه با S/P ≥ ۱ دلیل «حذف اولویت‌دار» محسوب می‌شود [2].

•        منفی بودن آزمون، سالم بودن گله نیست: در یک گزارش هلندی (۲۰۲۲)، گله‌ای پس از ۱۰ سال الایزای منفی دوسالانه، شیوع ۸ درصد داشت [23]. در هلند مدل پیش‌بینی برای شناسایی گله‌های وضعیت A پرخطر هم توسعه یافته است [2].

•        جوان‌دام: نمونه مدفوع از ۶ ماهگی به بعد قابل استفاده است؛ سرولوژی در کمتر از یک سال بعید است نتیجه معتبر بدهد [1]. گوساله مثبت ابتدا جدا و پس از یک ماه دوباره آزمایش می‌شود و در صورت مثبت ماندن حذف می‌گردد [1][6].

راهبرد عملی برای گله‌دار و دامپزشک:

1.     وضعیت گله را با یک روش ارزان (الایزای شیر، PCR ترکیبی یا نمونه محیطی) روشن کنید.

2.     در گله آلوده، آزمون فردی را روی همه گاوهای بالغ انجام دهید و الایزای مثبت را با PCR مدفوع تأیید کنید [3][2].

3.     گاو دفع‌کننده یا بالینی را بدون فروش یا بخشش حذف کنید [3].

4.     مادر را پیش از زایمان آزمایش و زایشگاه را مجزا نگه دارید [3].

5.     در گله شناخته‌شده آلوده، آزمایش را دست‌کم سالانه تکرار و روند نتایج را ثبت کنید (در هلند گله‌های مثبت سالانه و گله‌های منفی دوسالانه آزمایش می‌شوند) [2][3].

پیشگیری و مدیریت گله

پیام مشترک همه منابع این است که حذف گاوهای مثبت به‌تنهایی کافی نیست و مدیریت جلوگیری از آلودگی‌های تازه ضروری است. مرور ۲۰۲۵ می‌گوید حذف مثبت‌ها بدون مدیریت گوساله‌ها نتیجه نمی‌دهد و مدیریت بدون آزمایش و حذف نیز شیوع را کم نمی‌کند [1]. مطالعه مجارستانی ۲۰۲۴ روی ۴۲ گله بزرگ نیز نشان داد در گله‌هایی که صاحبانشان از بیماری بی‌خبرند، آلودگی بالا می‌رود و تنها آزمایش و حذف مثبت‌ها کنترل را تضمین نمی‌کند [12].

•        ورود دام به گله: مطمئن‌ترین راه، این است که از سالم بودن دام تا حد ممکن مطمئن شوید؛ دام را از گله‌ای بخرید که سال‌ها آزمایش شده و نتیجه آن را نشان می‌دهد. نتیجه آزمون گله مبدأ مهم‌تر از آزمون یک دام است. بهتر است گله مبدأ همه ماده‌های بالای ۲ سال و نرهای بالای ۱ سال را آزمایش کرده باشد. از دام «مفت یا رایگان» پرهیز کنید [3]. گاو نر را هم آزمایش کنید و برای تلقیح مصنوعی فقط از گاو نر منفی استفاده کنید [3].

•        زایشگاه: گوساله را در جایگاه اختصاصی، خشک و عاری از مدفوع به دنیا بیاورید [1]. زایشگاه فردی که پس از هر زایمان تمیز شود، انتقال دور زایمان را به‌طور محسوس کاهش داده است [1]. مادران را پیش از زایمان آزمایش کنید و گاو مثبت یا بالینی را در زایشگاه نگه ندارید [3][2].

•        آغوز و شیر: آغوز گاو مثبت را دور بریزید؛ این کار شانس مثبت شدن الایزای گوساله را به‌طور معنی‌دار کم می‌کند [1]. آغوز تجمیعی نخورانید. شیر پاستوریزه یا جایگزین شیر بار باکتری بافت گوساله را از شیر خام بیشتر کاهش داده است [1][6]. در گله با شیوع بالا، آغوز جایگزین مناسب است، به شرط کیفیت تأییدشده و پایش انتقال ایمنی [1].

•        جدا کردن گوساله از مادر: در یک مطالعه، جدایی زودهنگام گوساله از مادر شانس مثبت شدن الایزای گوساله را ۵۵ درصد کم کرد [1][6]. مباحث رفاه دام و آیین‌نامه جدید کانادا (۲۰۲۳) تماس طولانی‌تر را مطرح می‌کنند؛ در چنین گله‌هایی، آزمون مادران باردار حیاتی‌تر می‌شود [1].

•        جایگاه گوساله و تلیسه: تماس گوساله‌ها با هم را کم کنید، چون هر گوساله آلوده در جایگاه گروهی ۱ تا ۳ هم‌اتاقی را آلوده می‌کند [1][6]. گوساله را تا دست‌کم ۶ ماهگی از گاو بالغ و مدفوع او دور نگه دارید. خوراک را روی زمین نریزید، آب را از مدفوع محافظت کنید و ظرف و ابزار را پس از شست‌وشو با ضدعفونی‌کننده مناسب ضدعفونی کنید [3]. در یک گله کالیفرنیایی، پرورش تلیسه در مزرعه‌ای دیگر خطر مثبت شدن الایزا و دفع باکتری را کم کرد [1].

•        کود و چراگاه: کود دام بالغ را روی زمینی که دام می‌چرد یا علوفه تولید می‌شود نریزید [3]. از مناطق پست و مرطوب که باکتری بیش از یک سال در آن‌ها می‌ماند، دوری کنید [3]. پخش کود روی چراگاه جوان‌دام از رفتارهای پرخطر است [8].

•        حذف: گاو بالینی یا دفع‌کننده را فوراً حذف و به کشتارگاه بفرستید و آن را نفروشید [3]. فرزند گاو بالینی را برای جایگزینی نگه ندارید (احتمال آلودگی رحمی حدود ۲۰ درصد) [3]. برخی منابع حذف گوساله‌های همه مادران مثبت را هم پیشنهاد می‌کنند [1].

•        ارزیابی ریسک و آموزش: ارزیابی ریسک سالانه با دامپزشک، یکی از مؤثرترین ابزارهای آموزشی در برنامه‌های ایرلند و بریتانیا بوده است [2]. در انتاریو، بین ۲۰۱۳ و ۲۰۱۹ هم شیوه‌های کم‌خطر بیشتر شد و هم برخی شیوه‌های پرخطر (مانند زایش گروهی و تغذیه با شیر مخزن)؛ این نشان می‌دهد ارزیابی باید تکرار شود [2].

این ترکیب جواب می‌دهد. در یک مطالعه موردی آلمانی (۲۰۲۴) روی گله بسته ۴۵۰ رأسی، سهم دفع‌کننده‌ها از ۲۴٫۲ درصد در ۲۰۱۲ به ۰٫۴ درصد در ۲۰۱۹ رسید و در ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ دفع‌کننده‌ای یافت نشد. نویسندگان حذف به‌موقع دفع‌کننده‌ها، پرورش بهداشتی گوساله و تأمین آغوز سالم را عوامل کلیدی دانستند [5]. با این حال، مرور ۲۰۲۴ برنامه‌های جهانی یادآور می‌شود نتیجه کامل در سطح گله و منطقه معمولاً به ۱۵ تا ۲۰ سال تعهد پایدار نیاز دارد [2].

درمان، واکسن و ابزارهای کمکی

درمان قطعی وجود ندارد. آنتی‌بیوتیک، داروهای دیگر یا تغییر جیره عفونت را از بین نمی‌برند [3]، و آنتی‌بیوتیک‌های مجاز در گاو MAP را نمی‌کُشند [16]. به همین دلیل، «درمان» در عمل یعنی حذف گاو بالینی یا دفع‌کننده و جلوگیری از آلودگی جدید. نگه‌داشتن گاو بالینی با امید به بهبود، خطر آلودگی گوساله‌ها را بالا می‌برد.

سه ابزار کمکی در منابع اخیر بحث می‌شوند:

•        موننسین رهش‌کنترل‌شده (کپسول داخل شکمبه): در کانادا، کپسول‌های موننسین با اثر حدود ۹۵ روز برای کاهش دفع MAP در گاو شیری بالغ در گله‌های پرخطر مجاز شده‌اند، آن هم فقط به‌عنوان یکی از اجزای یک برنامه چندجزئی. برچسب رسمی تصریح می‌کند این دارو بیماری را درمان نمی‌کند و جایگزین شناسایی و حذف دام‌های بالینی یا پردفع نیست [10]. سازنده گزارش می‌کند در گاوهایی که هنگام تجویز دفع‌کننده بودند، شانس کشت مثبت مدفوع ۷۳ درصد کم شد [10]؛ این ادعای تولیدکننده است و یک کارآزمایی کانادایی قدیمی‌تر (حدود ۲۰۰۵) کاهش دفع را فقط اندک گزارش کرده بود.

•        واکسن: در آمریکا واکسن تجاری برای گاو در دسترس نیست [3]. در اسپانیا، فرانسه و برخی گله‌های شیری استرالیا از واکسن کشته‌شده Silirum استفاده شده است. کارآزمایی‌های اسپانیا کاهش علائم بالینی، مرگ‌ومیر، آلودگی و دفع باکتری را نشان دادند؛ در مطالعه فرانسوی، این اثر فقط در گوساله‌های واکسن‌شده پیش از ۴ ماهگی دیده شد [1]. واکسن در برخی گاوها آزمون پوستی سل را مختل می‌کند و برای ارزیابی اثر آن، کارآزمایی‌های گسترده لازم است [1]. مطالعه ۲۰۲۵ نشان داد این واکسن پاسخ ایمنی روده گوساله‌های آلوده‌شده در آزمایش را تقویت می‌کند، ولی حفاظت کامل نمی‌دهد [11]. در آزمایش بلندمدت باسک (اسپانیا) روی ۲۱ گله واکسینه و ۹ گله آزمون‌وحذف، واکسن طول عمر گاو را بیشتر و دفع را سریع‌تر کم کرد؛ ولی پس از سال دهم، دفع در هر دو گروه ناچیز بود [2]. در استرالیا، امتیاز مزرعه شیری (JDDS) واکسیناسیون را به‌عنوان راهی برای کاهش اثر بیماری به رسمیت می‌شناسد [15]. در مقابل، نروژ که از ۲۰۱۶ مورد مثبتی نداشته، واکسیناسیون را ممنوع کرده است [2].

•        گزینش ژنتیکی: وراثت‌پذیری حساسیت به عفونت MAP بین کمتر از ۰٫۰۱ تا ۰٫۳۰ برآورد شده است و همبستگی ژنتیکی بالایی (۰٫۸۱) بین نتیجه الایزای شیر و دفع باکتری گزارش شده است. این یعنی انتخاب گاو نر بر پایه ارزش اصلاحی الایزای شیر می‌تواند نتاجی کم‌دفع‌تر بدهد [2]. با این حال، هیچ برنامه کنترلی هنوز از این راه استفاده نمی‌کند [1][2].

نتیجه عملی: موننسین و واکسن، مکمل بهداشت و حذف‌اند، نه جایگزین آن‌ها.

برنامه‌های کنترل در آمریکا، هلند، کانادا و استرالیا

چهار کشور راهبردهای متفاوتی را آزموده‌اند. هلند با برنامه‌ای صنعتی و الزامی از سوی کارخانه‌های شیر به پوشش تقریباً کامل رسیده است. آمریکا و کانادا برنامه‌هایی داوطلبانه داشته‌اند که با پایان تأمین مالی تضعیف شدند. استرالیا از مقررات دولتی به سمت ارزیابی ریسک و گواهی صنعتی حرکت کرده است.

کشور

دو نمونه موفق دیگر هم در منابع آمده است. نروژ و سوئد با برنامه اجباری ملی و حذف گله آلوده، به سطحی رسیده‌اند که بیماری دیگر یافت نمی‌شود [2]. در بریتانیا، ادغام برنامه مدیریت یون در استاندارد مزرعه Red Tractor، مشارکت ۹۵ درصد دامداران را تضمین کرد [2].

درس‌های مشترک مرور ۲۰۲۴ از این برنامه‌ها:

•        حمایت مالی پایدار و تعهد بلندمدت ذی‌نفعان، شرط موفقیت است [2].

•        انگیزه مشارکت، مانند الزام کارخانه‌های شیر در هلند و بریتانیا، مشارکت بالا ایجاد می‌کند [2].

•        دامپزشک معالج گله باید در آزمایش، ارزیابی ریسک و اجرای اصلاحات نقش داشته باشد [2].

•        ادغام کنترل یون در برنامه‌های عمومی امنیت زیستی (در استرالیا، کانادا، بریتانیا و آلمان) پذیرش را بالا برد [2].

•        نمایش ساده نتایج آزمایش به گله‌دار (مانند ابزار پیگیری پیشرفت در بریتانیا) انگیزه را نگه می‌دارد [2].

•        ثبت جابه‌جایی دام و اعلام وضعیت گله مبدأ، نقش مهمی در جلوگیری از ورود دوباره بیماری دارد [2].

۰
۰
امید نکوزادهhttps://t.me/nekouzadehomid
امید نکوزادهhttps://t.me/nekouzadehomid
کارشناس دامپروری ، نویسنده،شاعر [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید